• Sunday 14 Juli 2024 Show No. 1617

    (OP)NIEUW
    Intelligent Music Project - Right, I Said
    Van "VIII: Miracles Beyond" (Intelligent Music, 2024)

    Op 26 mei openden we onze uitzending met twee nummers van "VIII: Miracles Beyond", inderdaad het achtste album van het Intelligent Music Project. Dit project was in 2012 gestart door de Bulgaarse producent/componist Milen Vrabevski als een soort AOR/hardrockvariant op The Alan Parsons Project. Op de tot nu toe uitgebrachte CD's werkte hij met deels dezelfde muzikanten. Zo is op het onlangs verschenen deel VIII, "Miracles Beyond", topdrummer Simon Phillips voor de zesde keer te bewonderen, terwijl voormalig Asia-zanger John Payne al voor de vijfde keer acte de présence geeft. Andere vocalisten zijn onder anderen Toto's Joseph Williams en Carl Sentance van onder meer Nazareth en Don Airey & Friends. De meeste zangpartijen zijn overigens van de bij het project betrokken Richard Grisman en Slavin Slavchev. Deze nieuwe schijf bevat een aangename verzameling orkestrale ballades, melodieuze hardrockers en lekker meezingbare AOR-songs. Grote smaakmaker hierbij is gitarist Biser Ivanov, die van de projectleider de gelegenheid kreeg de laatste drie composities aan te leveren. Voor vanavond hebben we het stuk "Right, I Said" uitgekozen dat mede opvalt door de fraaie bassolo van Ernest Tibbs, ooit begeleider van Allan Holdsworth, maar tegenwoordig vooral actief in Simon Phillips' Protocol.
    Websites:
    https://intelligent-music.com/language/en/
    https://www.facebook.com/IntelligentMusicProject .

    NIEUW
    Strange Pop - Step Out Of The City
    - All My Nights
    Van "Urban Legends" (Lynx Music, 2024)

    Strange Pop is het privéproject van de van de Poolse progressieve rockband Iluzjon bekende Michał Dziadosz. Op zijn eerste twee platen, "Ten Years Gone" uit 2022 en "1979-1982" uit 2023 produceerde hij nostalgische muziek waarop de progressieve rocktijden van Soft Machine, Tangerine Dream en Pink Floyd op moderne wijze herleefden. Het onlangs uitgebrachte "Urban Legends" verlegt het aandachtsgebied naar het nachtleven en bevat loungeachtige artpop oftewel aftermidnightprog. Over zachte synthesizer- en orgelklanken, zoemende (Moog)basaccenten, lome ritmes en slaggitaarlicks en wah-wah effecten die gespeeld lijken door een gedrogeerde Chic-gitarist, bezingt Dziadosz op relaxte wijze zijn nachtelijke ervaringen, solitaire levenswijze en passie voor darksoulmuziek. De multi-instrumentalist, die geregeld ondersteund wordt door een gitarist en geïnspireerd is door artiesten en bands als Frank Sinatra, de Davids Bowie en Sylvian en Daft Punk, creëert een met het werk van onder andere Boz Scaggs en Michael Franks vergelijkbare smoothy sound. Slecht sporadisch wordt de hallucinerende vibe onderbroken door een yachtrock-achtige gitaarsolo of een aan The Walkabouts herinnerend synthetisch strijkersarrangement. De progroots van Dziadosz weerklinken in het op het intro van "The Court Of The Crimson King" lijkende instrumentale "Step Out Of The City" en met de aan David Gilmours "On An Island" gerelateerde eenzame gitaarklanken bij aanvang van het eveneens zangloze, ruim twaalf minuten voortkabbelende "Nocturnal Lifestyle". Van het relaxte "Urban Legends" draaien we het genoemde "Step Out Of The City", gevolgd door openingsnummer "All My Nights".
    Websites:
    https://strangepopmusic.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/StrangePopMusic .

    MONUMENT / LIVE-TIP
    Karnataka - Requiem For A Dream
    Van "Requiem For A Dream" (Immrama Records, 2023)

    Vorig jaar verscheen er, 8 jaar na het vorige album "Secret Angels", eindelijk weer een album van de Britse formatie Karnataka. Bandleider, bassist en songschrijver Ian Jones had in de tussenliggende periode projecten uitgebracht onder de naam Chasing The Monsoon (2019) en Illuminea (in 2021, met zangeres Agnieszka Swita, bekend van Clive Nolan's Caamora). En zoals eigenlijk bijna een traditie is geworden bij Karnataka betekent een nieuw album ook een nieuwe zangeres, in dit geval in de persoon van de Brits-Cypriotische Sertari. Voor de rest waren er niet veel grote muzikale veranderingen en bleek "Requiem For A Dream" van hetzelfde hoge niveau als het voorgaand Karnataka-werk. Ofwel: warme neoprog met kamerbrede vocale harmonieën van Sertari, fijne melodieuze gitaarsolo's van Luke Machin en soms een Keltisch vleugje, dankzij een bijdrage van Troy Donockley (Iona, Nightwish). Die laatste komt met name geregeld aan bod in het bijna 24 minuten duren titelnummer, het langste stuk in het oeuvre van deze band. De productie van het hele album is overigens om door een ringetje te halen. Op zaterdag 20 juli treedt Karnataka aan op de tweede dag van het laatste Night Of The Prog-festival op de Loreley bij Sankt Goarshausen.
    Websites:
    https://www.karnataka.org.uk/
    https://www.facebook.com/KarnatakaOfficial .

    OBSCUUR
    Cobraa – No Friend In My Time
    Van “Cobraa” (EMI Electrola, 1974 / 'grijze' CD-uitgave: Germanofon, 1997)

    Het in een afgrijselijke hoes gestoken “Cobraa”, met dubbel 'a' dus, is het enige album van een Duitse band met dezelfde naam, waarbij je je afvraagt of de leden de Engelse taal misschien niet goed beheersten óf dat het juist een poging tot clever overkomen was. De band werd al in 1966 opgericht onder de naam Q66, maar paste de naam aan toen bleek dat er al een Nederlandse groep met bijna dezelfde naam, Q'65, bestond. Het duurt echter tot 1974 voordat EMI Electrola de mogelijkheid bood een album op te nemen, waarbij zelfs budget was voor wat subtiele orkestbegeleiding op enkele nummers. Muzikaal gezien maakte Cobraa een bijzondere mengeling van progressieve rock en sixtiesbeat. Er zijn vergelijkingen te trekken met het eveneens obscuur gebleven Graphite, of met de meer compacte nummers van het debuut van Fantasy (maar dan zonder gebruik Mellotron). Ook horen we referenties aan de eerste twee albums van Eloy. Het progressieve element zit 'm in de avontuurlijke arrangementen; vooral door de recht-door-zee spelende ritmesectie kun je de sixtieswortels detecteerbaar. Eén van de meest interessante nummers is “Marilyn”, met een lekkere lome, cleane gitaarsolo en subtiel orgelwerk. Ook “No Friend In My Time” is een van de betere nummers van “Cobraa”. Tot een officiële heruitgave is het nooit gekomen, maar via het grijze circuit is er gelukkig toch een CD-versie verkrijgbaar, zij het dat er duidelijk een LP als bron is gebruikt. Er is buiten Discogs bijzonder weinig informatie te vinden over deze band, maar het album staat wel integraal op YouTube. Websites:
    https://www.discogs.com/artist/630251-Cobraa
    Album Op Youtube.

    (OP)NIEUW
    Ellett, Gayle & The Electromags - The Many Moods Of Morgan
    Van "Friends" (PeacockSunrise Records/Melodic Revolution Records, 2023)

    Als afsluiter van het eerste uur draaien we nog een nummer van "Friends", het vorig jaar verschenen album van Gayle Ellett. We kennen hem als gitarist/toetsenman van Djam Karet. Onlangs begon hij ook zijn eigen avontuur met The Electromags. Het debuut "Shiny Side Up" uit 2022 werd als melodieuze trioplaat omschreven, gevuld met toegankelijke gitaarrock. Voor "Friends" wilde de Amerikaan het echter groter aanpakken. Hij nodigde naast het trio maar liefst 22 internationale, vaak in gerenommeerde progressieve rockbands acterende muziekvrienden uit, waaronder Marc Ceccotti (Edhels, Monaco), Issei Takami & Shin Ichikawa (Baraka, Japan), Thierry Payssan (Minimum Vital, Frankrijk), Juan Pablo Gaete & Germán Vergara (Aisles, Chili), Frédéric L’Épée (Shylock, Philhamonie, Yang, Frankrijk) en Paul Richards (California Guitar Trio, V.S.). Ook Carl Weingarten, Barry Cleveland, Grammy Award-winnaar Alfonso G. Rodenas (The Blue Dolphins) en bluesgigant Dudley Taft namen de uitnodiging van harte aan. Op een in Elletts studio geprepareerde basis van ritmegitaar en Craig Kahns drums, aangevuld met het gefrette en fretloze baswerk van Mark Cook (Herd Of Instinct, Spoke Of Shadows), gaven de genodigden in hun privéstudio’s de aan hen toebedeelde compositie een eigen invulling. Vervolgens perfectioneerde Ellett de dertien, gemiddeld vier minuten durende instrumentals met karakteristieke Mellotron- en Hammond-akkoorden, Minimoog-solo’s en Fender Rhodes-versierselen. Ondanks die vele bijdragen klinkt het geheel als een coherente, ontspannen mix van proggy (jazz)rock, opgefunkte of statige bluesrock, classic- en southern rock, shredding en meeslepende symfonische rock. Van "Friends" draaien we "The Many Moods Of Morgan".
    Websites:
    https://gayleelletttheelectromags.bandcamp.com/album/friends
    https://www.djamkaret.com/
    https://www.facebook.com/djam.karet .

    NIEUW (verlaat)
    Lu7 - The Dance Of Siva
    - Evening In Granada (グラナダの夕べ)
    Van "Charon Kalon" (VEGA Music, 2023)

    "3395", de vijfde plaat van het Japanse Lu7, was in maart 2019 het Album van de Maand bij Xymphonia. We noemden het de meest evenwichtige plaat van het rond gitarist Tsutomu Kurihara en toetseniste Luna Umegaki gevormde gezelschap, mede doordat het ritmekoppel met drummer Ittolu Shimamura en bassist Jiro Okada al enkele jaren stabiel. Op het vorig jaar april verschenen, maar pas onlangs in onze CD-spelers gestoken "Charon Kalon" zoeken de musici opnieuw een geraffineerde balans tussen gelikte, met Casiopea verwante fusion en het vooral in het meeslepende, Holdsworthiaanse gitaarspel en de groovy baspartijen tot uiting komende robuustere, aan Kenso verwante werk. Dit constante spanningsveld wordt in het Latin-getinte “Wombat In April" nog versterkt door de jubelende inbreng van altsaxofonist Brian Yasuhiro Seymour. Het zwaartepunt van "Charon Kalon" wordt gevormd door "In Dance Of Siva" en een virtuoze bewerking van Debussy’s "Evening In Granada". Hierop lijkt het alsof de uitgelaten spirit van de jonge honden van landgenoten Dezolve de band heeft geïnfecteerd. Deze twee stukken hebben we als sterk verlate aandachtspunten voor vanavond uitgekozen.
    Websites:
    http://www.lu7.biz
    https://www.facebook.com/lu7japan/ .


    MINI-SPECIAL: TON SCHERPENZEEL
    Scherpenzeel, Ton – Ayre
    Van “The Lion’s Dream” (Friendly Folk Records/OOB Records, 2013/2023)
    Scherpenzeel, Ton – Snowscape
    Van “Virgin Grounds” (VIA, 1991 (onder de artiestennaam Orion) / OOB Records, 2023)
    Scherpenzeel, Ton – Tempus Fugit
    Van “Velvet Armour” (Friendly Folk Records/OOB Records, 2021)
    Scherpenzeel, Ton – Gryphons And Unicorns
    Van “The Lion’s Dream” (Friendly Folk Records/OOB Records, 2013/2023)
    Scherpenzeel, Ton – Eternal Snow
    Van “Virgin Grounds” (VIA, 1991 (onder de artiestennaam Orion) / OOB Records, 2023)

    We gaan er maar even vanuit dat u als Xymphonia-luisteraar bekend bent met de naam Ton Scherpenzeel. We hoeven u niet uit te leggen hoe groot zijn staat van dienst is. In de nadagen van zijn carrière worden we zowaar verwend met enkele mooie releases achter elkaar. Een paar weken geleden lieten we al wat horen van het bijzondere album “Achter De Schermen” met muziek voor de verschillende theaterprogramma’s van Youp van 't Hek. Nu duiken we iets verder in het verleden met muziek die de Kayak-toetsenist heeft gecomponeerd voor de televisieserie “Conquer The Arctic”. In 1991 verscheen hiervan al een CD-uitgave onder de artiestennaam Orion. In 2023 greep Scherpenzeel terug op deze opnamen, besloot vervolgens om een aantal nummers opnieuw te arrangeren en er bovendien twee aan toe te voegen, als kop en staart van het concept. Tijdens dat schrijfproces herontdekte hij zijn liefde voor de synthesizer en maakte zeer passende muzikale schilderingen bij de beelden van het koude poolgebied. Gezien het gebruikte instrumentarium en het concept liggen de namen Jarre en Vangelis al snel op ieders mond bestorven. ...Maar dan doen we “Virgin Grounds” toch zeker te kort. Op een late warme zomeravond klinkt het album als een oase van verkoeling en in de winter zetten we de verwarming gewoon een graadje hoger. We maken even een sprong in de tijd. In 2021 bracht Scherpenzeel het album “Velvet Armour” uit, wat veel fans toch wel verraste. Deze muziek bleek namelijk geworteld in folk, barok en renaissance-muziek. We hebben hier indertijd al twee nummers van laten horen. De duik in deze muziekstijlen was echter niet nieuw voor hem. In 2013 maakte hij immers al het op middeleeuwse muziek geïnspireerde “The Lion’s Dream”, dat destijds zijn eerste solo-album onder eigen naam in bijna 30 jaar tijd was. Daarnaast hebben we bij Kayak natuurlijk al de nodige folky elementen kunnen bespeuren in bijvoorbeeld “Merlin”. “The Lion’s Dream” is echter een heel album in deze stijl, waarbij hij overigens wel een aantal Kayak-composities hergebruikte. Scherpenzeel botvierde zodoende zijn voorliefde voor traditionele middeleeuwse muziek, met als doel dat de luisteraar de middeleeuwse feestelijke taferelen van bijvoorbeeld een schilderij van Breughel erbij inbeeldde. Hierbij werd de toetsenist voornamelijk bijgestaan door Rens van der Zalm en de tevens van Flairck bekende Annet Visser. Daarnaast leverde ook Brian de Graeve (vorige week nog met zijn eigen Realisea in Xymphonia te horen) een bijdrage aan “The Lion’s Dream”. Net als “Virgin Grounds” heeft ook dit album een sprookjesachtig karakter en de albums brengen mooi de beide uitersten van Scherpenzeels kunnen naar voren. We gaan een mooie mix laten horen van de drie genoemde albums. Mocht je ze fysiek op CD willen aanschaffen, wees er dan snel bij, want de oplages zijn beperkt.
    Websites:
    Virgin Grounds op Bandcamp
    The Lions Dream op Bandcamp
    Velvet Armour op Bandcamp
    OOB-records Artiest Ton Scherpenzeel/
    OOB Records op Facebook
    Ton Scherpenzel op Facebook.

    HERUITGAVE
    White Willow - Paper Moon
    Van "Sacrament" (The Laser's Edge, 2000 / Karisma Records, 2024)

    De heruitgave-campagne van White Willow is aanbeland bij album nummer 3. Dit "Sacrament" verscheen oorspronkelijk in het jaar 2000 bij het Amerikaanse The Laser's Edge en wordt algemeen beschouwd als het album waarop de ware White Willow-sound voor het eerst te horen was. Het debuut "Ignis Fatuus" ging stilistisch namelijk nog allerlei kanten op, van door renaissance-muziek beïnvloede akoestische folk tot stevig progrock – en de opvolger "Ex Tenebris" kende een uitermate donker, bijna gotisch karakter. Op "Sacrament" kristalliseerde het geluid zich uit tot prachtige melancholische progrock, met veel ruimte voor sfeervol toetsenwerk, het scherpe gitaarspel van Jacob Holm-Lupo en de heldere zang van Sylvia Erichsen. White Willow werd daarmee één van de topbands binnen de Scandinavische progrockscene. "Sacrament" was al een tijdje niet meer verkrijgbaar op CD en heeft nu ook voor het eerst een vinyl-release gekregen; dit alles via het Noorse label Karisma. Bandleider Holm-Lupo heeft de gelegenheid ten baat genomen het album te voorzien van een frisse nieuwe mastering, met gebruik van de originele mastertapes.
    Websites:
    https://whitewillow.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/whitewillowband .

    NIEUW / ALBUM VAN DE MAAND
    Viima - Perhonen
    Van het album “Väistyy Mielen Yö” (eigen beheer, 2024)

    In 2017 lieten we voor het eerst muziek van Viima horen. We meldden destijds dat deze vrij onbekende band in 2006 debuteerde met “Ajatuksia Maailman Laidalta” (volgens Google Translate: “Gedachten vanaf de rand van de wereld”). Destijds combineerden deze Finnen klassieke symfo met folkrock, wat logisch was aangezien er in de beginjaren redelijk wat Jethro Tull-nummers op het bandrepertoire stonden. Op de in 2009 verschenen opvolger verdween het folkrockaspect naar de achtergrond en werd duidelijk de keuze gemaakt voor een symfonisch rockgeluid. Nadat medeoprichter en toetsenist Kimmo Lähteenmäki in 2011 vertrok, bleef het lange tijd stil. Maar opeens, na 15 jaar, was er begin januari een nieuw album: “Väistyy Mielen Yö” (“De Nacht van de Geest maakt plaats”) waarop Lähteenmäki overigens nog wel is te horen. Vers bloed binnen de verder ongewijzigde bezetting is er in de persoon van zanger en medetoetsenist Risto Pahlama. Was Hannu Hiltula voorheen verantwoordelijk voor de zang, nu richt hij zich meer op de fluit. Opvallend is dat op bassist Aapo Honkanen na alle bandleden, dus ook de fluitist, gitarist en drummer aanvullende keyboardpartijen bespelen. Het maakt van “Väistyy Mielen Yö” een behoorlijk toetsendominante plaat. De muziek is doorspekt met heerlijk aanzwellend pastoraal warm keyboardspel met natuurlijk veel Mellotron, maar ook Fender Rhodes en strings. Zo doet “Perhonen” denken aan het Eloy van midden jaren zeventig. Het vaak subtiele gitaarspel van Mikko Uusi-Oukari mag er ook zijn: naast smaakvolle inkleuringen, laat hij ook veelvuldig op de stijl van Andy Latimer geïnspireerde solo's horen. Genoemde aspecten maken dat je je met dit album drie kwartier lang terug in de tijd van de klassieke Britse prog à la Spring, Fantasy of Fruupp waant. Na een relatief korte inswinger vervolgt het album met het bijna 20 minuut durende “Äiti Maan Lapset” (“Kinderen van Moeder Aarde”), waarmee de klasse van Viima wordt bezegeld. Het klinkt levendig met zeker de nodige stevige passages terwijl het rustieke zalvende geluid behouden blijft. In albumafsluiter “Vuoren Rauha” (“Vrede van de berg”) is vooral in het eerste deel de invloed van het legendarische King Crimson-debuut is te horen, maar dan met een licht Camel-sausje. We gaan deze maand veel laten horen van het album “Väistyy Mielen Yö”; vandaag is het al genoemde “Perhonen”, oftewel “Vlinder” aan de beurt.
    Websites:
    BAND WEBSITE
    BANDCAMP
    FACEBOOK .

    IN HET NIEUWS
    Supertramp - Hide In Your Shell (live)
    Van "Crime Of The Century" (A&M, 1974 / 2014)

    Onlangs verscheen in de serie "Rock Classics" het door Steve Pilkingston geschreven boekwerkje "Supertramp - Crime Of The Century". Mooie gelegenheid om het vijftig jaar verschenen doorbraakalbum van de Britse groep, "Crime Of The Century", weer eens in de picture te zetten. In 2014 bracht A&M Records een speciale editie van die plaat uit. Naast een geremasterde versie van het origineel, bevatte de uitgave een concertregistratie uit 1975, opgenomen in de Hammersmith Odeon tijdens welke ook nummers van het datzelfde jaar verschenen "Crisis? What Crisis?" gespeeld werden. Het toont een zelfverzekerde band die het durfde af te wijken van de supergeproduceerde originelen. Van die live-opname draaien we het oorspronkelijk van "Crime Of The Century" afkomstige "Hide In Your Shell".
    Websites:
    https://burningshed.com/steve-pilkington_supertramp-crime-of-the-century_book
    https://www.facebook.com/steve.pilkington.77/
    https://www.allmusic.com/artist/supertramp-mn0000033666
    https://www.facebook.com/supertramparchive
    https://www.facebook.com/RogerHodgson .
  • Sunday 7 Juli 2024 Show No. 1616

    NIEUW
    Meanwhile Project Ltd – Bumps & Bruises
    - Catch 22
    Van het album “Sir Mandrill” (Kapitän Platte, 2024)

    Meanwhile Project Ltd werd in 2012 in Keulen opgericht als duo, bestaande zanger Marcell Birreck en gitarist Marcus Adam, maar is ondertussen uitgegroeid tot een vijfkoppige band. Op de cover van het vierde album “Sir Mandrill”, dat op 17 april verscheen, staat een menselijke schedel, waarbij je onwillekeurig doom- en black metal-achtige muziek verwacht, maar daarvan is geen sprake. “Sir Mandrill” biedt een mix aan stijlen: chansons, folk, postpop, indierock, alternative, ambient en ook prog. De diversiteit is tevens terug te horen in de afwisselende zangstijlen van Marcell Birreck, switchend tussen vermanend, smekend, onstuimig en kalmerend – de ene keer klinkt hij als David Bowie, dan weer meer als Brett Anderson van Suede of Brian Molko van Placebo. Het standaard-bandinstrumentarium gitaar, bas, drums en keyboards wordt soms aangevuld met contrabas, cello, viool of trompet. Meanwhile Project Ltd constateert op “Sir Mandrill” dat we leven in een tijd waarin de mensheid steeds meer verdeeld lijkt te zijn: “Meningen worden steeds extremer tegenover elkaar gezet. De vraag rijst: Wat definieert ons in essentie als mens en hoe lijken we ondanks al onze verschillen op elkaar? Sir Mandrill is de wilde aap die in ieder van ons schuilt en met zogenaamd beschaafd gedrag probeert te verhullen hoe gedachteloos en onstuimig we eigenlijk denken en handelen.”, aldus de band.
    Websites:
    https://kapitaenplatte.bandcamp.com/album/sir-mandrill
    https://www.facebook.com/meanwhileproject.ltd .

    NIEUW
    Jurczyński, Adam - Cold Winter / Aurora Borealis
    Van "Cold Winter" (Lynx Music, 2024)

    De muziek van Adam Jurczyński hadden we al twee keer eerder in Xymphonia. Eerst met nummers van de veelzijdige gitaarplaat "My Love And My Passion" en vervolgens met "Breath", zijn liefdesverklaring aan Pink Floyd. Met "Cold Winter" keert de Pool deels terug naar zijn progmetal-en shredroots. Hij doet dit met een conceptalbum dat een fictief computerspel voorstelt, waarbij enkele avatars de hoofdrol spelen. Naast Jurczyński's Morbir-personage is Marga een van de andere hoofdrolspelers. Deze door Małgorzata Szkoda-Hreczuch met krachtige stem vertolkte heldin is helaas alleen te horen in de twaalf minuten durende, tweedelige titelepisode. Morbir doet geregeld van zich horen met duistere, in de stijl van Falco’s "Jeanny", gesproken teksten, grommende spreekzang en soms zelfs enkele vervormde grunts. Instrumentaal botsen robuuste metalriffs geregeld met eenzame pianoaanslagen en stemmige synthesizerklanken, terwijl in "Tears Of The East" koto-getokkel een Japans samuraigevecht introduceren. Al met al is "Cold Winter" is een meeslepende, hoewel niet foutloos geproduceerde CD. Met name Jurczyński's belabberde Engelse uitspraak vraagt nadrukkelijk om een taalcoach. Van "Cold Winter" draaien we het genoemde titelnummer, waarvan het tweede instrumentale deel "Aurora Borealis" getiteld is.
    Websites:
    https://www.facebook.com/silenciare.jurczynski
    https://www.lynxmusic.pl/index.php/component/muscol/A/177-adam-jurczynski/601-cold-winter-cd
    https://www.youtube.com/@adamjurczynski8911 .

    NIEUW
    Halma - Driving By Numbers
    Van "Driving By Numbers" (Kapitän Platte, 2024)

    Halma draait al heel wat jaren mee: de Duitse groep werd opgericht in 1999 en bracht in mei het achtste album “Driving By Numbers” uit. Het feit dat Kapitän Platte het uitbracht, geeft ons al een hint in welke richting we het moeten zoeken. Dat eveneens Duitse label is namelijk gespecialiseerd in muziek op het kruisvlak van psychedelische rock en postrock en dat is precies wat Halma op dit album laat horen. Er wordt op elk nummer een aangenaam sfeertje neergezet met stemmige gitaren, licht monotoon drumwerk en rollende bassen, waarbij er langzaam naar een climax wordt toegewerkt. Tussendoor komen er nog flarden soundeffects voorbij en uiteindelijk sterven aan het eind de klanken bijna altijd langzaam uit. Vroege Pink Floyd, zo ten tijde van “A Saucerful Of Secrets” en “Ummagumma”, blijft voor veel postrockbands een grote invloed en ook bij Halma is dat het geval. Wat dan wel jammer is, dat daar waar Pink Floyd in die tijd echt spanning in hun muziek wist op te bouwen bij Halma dit helaas niet echt het geval is. Het luistert lekker weg maar echt gegrepen worden we nergens.
    Websites:
    https://www.halma-music.com/
    https://www.facebook.com/halma.music/ .

    NIEUW
    Church, The - The Immediate Future
    Van het album “Eros Zeta And The Perfumed Guitars” (Ears Action Records, 2023)

    “Er zijn niet veel bands die aan het begin van de jaren 80 zijn opgericht en er in 2024 nog steeds toe doen. The Church is wel zo’n band. Lid van het eerste uur Steve Kilbey en zijn mannen brachten vorig jaar met “The Hypnogogue” een album uit dat niet onder deed voor hun beste werk en voegen nu al weer vijf kwartier muziek toe aan hun imposante oeuvre. Dit “Eros Zeta And The Perfumed Guitars” is een album met restmateriaal van “The Hypnogogue”, maar dat betekent niet dat het materiaal van mindere kwaliteit is. Ook deze opvolger laat zich beluisteren als een lange, buitengewoon fascinerende luistertrip. In muzikaal opzicht was er op “The Hypnogogue” niet zo gek veel veranderd ten opzichte van eerder werk. The Church heeft zich al sinds de beginjaren laten beïnvloeden door de muziek van met name The Byrds, The Velvet Underground, David Bowie en landgenoten The Go-Betweens, maar ook door 80s-New Wave en psychedelica uit de jaren 70. Het gitaarwerk is zoals altijd van hoog niveau; de stem van Steve Kilbey geeft de muziek een aangename jarentachtig-vibe, wat wordt versterkt door de klanken van de synths en de karakteristieke gitaarloopjes. The Church gaat inmiddels een kleine 45 jaar mee, maar presteert nog altijd op topniveau, wat echt razend knap is.” (Erwin Zijleman, De Krenten Uit De Pop) The Church treedt ook nog steeds op; zo wordt er op dit moment door de VS getourd in een 'package' met The Afghan Whigs en Ed Harcourt. Websites:
    https://www.thechurchband.com/
    https://www.facebook.com/thechurchband .

    NIEUW
    Kaipa – Chased By Wolves And Burned By The Sun
    Van het album “Sommargryningsljus” (InsideOut / Sony Music, 2024)

    Vorige week draaiden we nieuwe muziek van Ritual. De frontman van die Zweedse band, Patrik Lundström, treffen we vanavond alweer, want hij is al 22 jaar tevens zanger van Kaipa. De leadpartijen wisselt hij bij deze groep rond toestenist Hans Lundin af met zangeres Aleena Gibson. Vanaf “Notes From The Past” (2022), de plaat waarmee in 2002 de heroprichting werd ingeluid, werd een consistent oeuvre opgebouwd, waarin sommige platen misschien wat inwisselbaar waren. Zeer gecharmeerd waren we echter van het sterke “Urskog”, dat in 2022 in onze Xymphonia-jaarlijst een nette 8ste plaats behaalde. We durven te stellen dat het nu verschenen “Sommargryningsljus” het hoge niveau handhaaft. Het is alweer het tiende album van het huidige Kaipa, dat nu dus dubbel zoveel platen heeft gemaakt als de originele band (die tussen 1973 en 1982 bestond en waar Roine Stolt de originele gitarist van was). Het uitluidende titelnummer en het intro zijn de enige Zweedstalige songs en tevens de korste stukken op een verder Engelstalig album met composities van tussen de 10 en 15 minuten: vertaald naar het Nederlands opent de plaat met zomers schemerlicht om met zomerdaglicht te eindigen. De composities bieden veel wisselingen van sfeer, met pittige passages, volbloed symfonische solospots, die soms uitmonden in haast naar jazzrock neigende uitspattingen en hier en daar wat folkrockinjecties. Halverwege het album vinden we een nummer dat met z'n spannende drive wat afwijkt van een typisch Kaipa-nummer: “Chased By Wolves And Burned By The Sun”. Lundström is met zijn intense voordracht hier op de toppen van z'n niet kinderachtige kunnen te horen, maar let ook op de inventieve drumpatronen van het nieuwste bandlid: Darby Todd.
    Websites:
    https://kaipa.info/
    https://www.facebook.com/Kaipa.music .

    HERUITGAVE / LIVE-TIP
    Jethro Tull – No Lullaby (live)
    – Songs From The Wood (with Pibroch intro) (live)
    Van “Live - Bursting Out: The Inflated Edition” (Chrysalis, 1978 / 2024)

    We waren in het heruitgavenprogramma van de Jethro Tull-discografie onlangs al aanbeland in 1982, met zo'n mooi verzorgde dikke digibook-”Monster Edition” van “The Broadsword And The Beast”. Er was echter een titel overgeslagen die nu alsnog aan bod komt: het eerste volledige live-album van de band rond Ian Anderson: “Live – Bursting Out” uit 1978. Hiermee werd destijds het tienjarig bandjubileum gevierd. Bovendien was het hoog tijd geworden om de door concertbezoekers al veelgeroemde live-kwaliteiten van de Britse band, waarvan de kernbezetting sinds 1971 vrijwel gelijk was gebleven, te vereeuwigen. De band was al die tijd erg veel op de wereldpodia te aanschouwen, slechts onderbroken voor de opnamen van jaarlijks verschijnend nieuw plaatwerk. De perfectionistische frontman/fluitist/zanger/componist had zijn discipelen tot ongemeen strak spel opgezweept, waarbij aangetekend dient dat de stuwende kracht van superdrummer Barriemore Barlow daar flink aan bijdraagt. Relatief nieuwe krachten in de live-bezetting waren toetsenist David (nu: Dee) Palmer en bassist John Glascock. De klassiek opgeleide Palmer was al jaren betrokken bij het arrangeren van Jethro Tull-studiowerk, maar ging pas halverwege de jaren zeventig ook mee op tournee omdat collega-toetsenist John Evan handen te kort kwam voor alle partijen. Glascock had indruk gemaakt op de band (en met name op Barlow) toen hij met zijn groep Carmen het voorprogramma voor Tull verzorgde. Het uiteengaan van die band viel vrijwel samen met de aankondiging van Jeffrey Hammond-Hammond dat hij de bas aan de wilgen hing om zich weer op zijn eigenlijke professie, beeldend kunstenaar, te werpen. Deze ritmesectie bewijst zijn kracht in energieke versies van gekende live-favorieten als “Hunting Girl”, “Minstrel In The Gallery”, “Locomotive Breath” en een uitsnede van “Thick As A Brick”. De snerpende gitaar van Martin Barre priemt daarbij geregeld door de fluitpartijen van Anderson heen, waarbij aandachtige beluistering loont om de ingenieuze toetsenarrangementen van het duo Palmer-Evan ten volle te waarderen. Zoals bij deze reeks gebruikelijk biedt de “Inflated” editie (de naam wijst naar de grote weerballonnen die destijds tijdens de concertclimax op het podium en in de zaal rondgingen) een dik boekwerk vol wetenswaardigheden en interviews met betrokkenen bij de 1978 tournee. Uiteraard is de muziek opnieuw gemixt en ook deze keer tevens in 5.1 Surround-kwaliteit aanwezig op bijgevoegde DVD's. Het zal u niet verbazen dat Steven Wilson voor deze mixen verantwoordelijk is. Als klap op de vuurpijl is een complete concertopname uit augustus 1978, toen het oorspronkelijke live-album nét uit was, present, opgenomen in de New Yorkse Madison Square Garden. Heel bijzonder: een uur van dat optreden werd in vele landen uitgezonden op TV en die beelden zijn ook op de derde DVD te vinden (waarbij de rest van het concert wordt gevisualiseerd met live-foto's). De met hartproblemen kampende Glascock kon er niet bij zijn: Steeleye Span-bassist Tony Williams was op het laatste moment ingesprongen als vervanger. Glascock zou het jaar daarop komen te overlijden, slechts 28 jaar jong. Tijdens dit concert werd een bijzondere versie van folkprogkunststukje “Songs From The Wood” gespeeld, met het klassieke zogenaamde “Pibroch”-intro waarin Palmer een flinke hand had. Op de originele dubbel-LP staat een ernstig gekortwiekte versie van deze ietwat Gentle Giant-achtige klassieker, goede reden om deze Madison Square Garden-versie voor vanavond te kiezen, maar eerst de originele plaatopener “No Lullaby” (afkomstig van het toen actuele “Heavy Horses”), waarin Barlow meteen maar even zijn drumskills tentoon spreidt en Barre tevens de show steelt met zijn metalige licks. Anno 2024 is Jethro Tull nog steeds actief, maar alleen frontman Ian Anderson is nog over van de bezetting die u vanavond hoort. Ook wordt er regelmatig getourd: zo is de groep op 28 november te aanschouwen in Duisburg, in Theater Am Marientor.
    Websites:
    https://jethrotull.com/
    https://www.facebook.com/officialjethrotull .

    NIEUW / ALBUM VAN DE MAAND
    Viima - Pitkät Jäähyväiset
    Van het album “Väistyy Mielen Yö” (eigen beheer, 2024)

    In 2017 lieten we voor het eerst muziek van Viima horen. We meldden destijds dat deze vrij onbekende band in 2006 debuteerde met “Ajatuksia Maailman Laidalta” (volgens Google Translate: “Gedachten vanaf de rand van de wereld”). Destijds combineerden deze Finnen klassieke symfo met folkrock, wat logisch was aangezien er in de beginjaren redelijk wat Jethro Tull-nummers op het bandrepertoire stonden. Op de in 2009 verschenen opvolger verdween het folkrockaspect naar de achtergrond en werd duidelijk de keuze gemaakt voor een symfonisch rockgeluid. Nadat medeoprichter en toetsenist Kimmo Lähteenmäki in 2011 vertrok, bleef het lange tijd stil. Maar opeens, na 15 jaar, was er begin januari een nieuw album: “Väistyy Mielen Yö” (“De Nacht van de Geest maakt plaats”) waarop Lähteenmäki overigens nog wel is te horen. Vers bloed binnen de verder ongewijzigde bezetting is er in de persoon van zanger en medetoetsenist Risto Pahlama. Was Hannu Hiltula voorheen verantwoordelijk voor de zang, nu richt hij zich meer op de fluit. Opvallend is dat op bassist Aapo Honkanen na alle bandleden, dus ook de fluitist, gitarist en drummer aanvullende keyboardpartijen bespelen. Het maakt van “Väistyy Mielen Yö” een behoorlijk toetsendominante plaat. De muziek is doorspekt met heerlijk aanzwellend pastoraal warm keyboardspel met natuurlijk veel Mellotron, maar ook Fender Rhodes en strings. Zo doet “Perhonen” denken aan het Eloy van midden jaren zeventig. Het vaak subtiele gitaarspel van Mikko Uusi-Oukari mag er ook zijn: naast smaakvolle inkleuringen, laat hij ook veelvuldig op de spel van Andy Latimer geïnspireerde solo's horen. Genoemde aspecten maken dat je je met dit album drie kwartier lang terug in de tijd van de klassieke Britse prog à la Spring, Fantasy of Fruupp waant. Na een relatief korte inswinger vervolgt het album met het bijna 20 minuut durende “Äiti Maan Lapset” (“Kinderen van Moeder Aarde”), waarmee de klasse van Viima wordt bezegeld. Het klinkt levendig met zeker de nodige stevige passages terwijl het rustieke zalvende geluid behouden blijft. In albumafsluiter “Vuoren Rauha” (“Vrede van de berg”) is vooral in het eerste deel de invloed van het legendarische King Crimson-debuut is te horen, maar dan met een licht Camel-sausje. We gaan deze maand veel laten horen van “Väistyy Mielen Yö” en beginnen met de tongbreker “Pitkät Jäähyväiset” (“Een lang afscheid”).
    Websites:
    BAND WEBSITE
    BANDCAMP
    FACEBOOK .

    NIEUW (zeer verlaat) / VAN EIGEN BODEM
    Realisea – Crackled Colorite
    – Sheltered Dreams
    Van “Fairly Carefree” (OOB Records, 2022)

    Onlangs werd ons door OOB Records een aantal albums onder de aandacht gebracht, waaronder het tweede album van het Nederlandse Realisea. We hebben in 2020 wel het debuutalbum “Mantelpeace” onder de aandacht gebracht, maar de twee jaar later verschenen opvolger “Fairly Carefree” hebben we destijds gemist. Realisea is ontsproten aan het brein van de van Silhouette bekende zanger/gitarist Brian de Graeve. De muziek op het eerste album kan het beste worden omschreven als (neo)progressieve pop met fijn in het gehoor liggende melodieuze composities. Het ‘nieuwe’ album opent al gelijk met het ruim 11 minuut durende “I Could Never Learn” waaruit blijkt dat De Graeve met dit album toch wat meer richting de symfonische rock beweegt. Brian deelt de leadzangrol trouwens met zijn wederhelft Marjolein. Toetsenist Christophe Rapenne en gitarist Rindert Bul zijn de andere vaste waardes op dit album. De ritmesectie is ten opzichte van het debuut wel ingeruild en in die rol vinden we nu Mark op ten Berg op bas en Jos Uffing op drums. Na de opener krijgen we het slepende “Crackled Colorite” met fijn, aan Mostly Autumn refererend gitaarspel. In de bio wordt al melding gemaakt van Pink Floyd-waardige gitaarsolo’s en die zijn er inderdaad in overvloed, maar we horen daarnaast invloeden van Camel en Marillion terug in de muziek. De vraag of het geheel origineel is, zal vast worden gesteld - en nee, dat is het zeker niet, maar “Fairly Carefree” luistert wel zeer lekker weg. De bij vlagen wat onvaste zang is nog wel een punt waaraan gewerkt kan worden, hoewel het zeker niet storend is of de muziek in de weg zit. Vermeldenswaardig is verder dat Ton Scherpenzeel op een van de nummers een keyboardsolo speelt. Na het verschijnen van dit album zijn er weer wat bezettingswisselingen geweest: zo is Patrick Verheij nu de bassist en is ook Jos de Jong toegetreden als extra gitarist. Bij het volgende album kan er dus nog meer gitaargeweld verwacht worden. We kijken er al naar uit en houden u zeker op de hoogte. Voor nu maken we het goed door twee nummers te laten horen van “Fairly Carefree”. Het genoemde “Crackled Colorite” en “Sheltered Dreams”, met aan het eind een zeer fijne gitaarsolo.
    Websites:
    https://realisea.bandcamp.com/album/fairly-carefree
    https://www.facebook.com/realiseamusic .

    HERUITGAVE
    Ancient Grease - Odd Song
    Van "Women And Children First" (Mercury, 1970 / Esoteric Recordings, 2023)

    Ancient Grease is een schijnbaar onbeduidend puzzelstukje in het totaalplaatje van de progressieve muziek. Toekomstig Gentle Giant-drummer John Weathers, zanger Gary Pickford-Hopkins (later spelend met Rick Wakeman) en toetsenman Phil Ryan (aankomend Pete Brown’s Piblokto!-lid) vormden de vroeg-progressieve rockband Eyes Of Blue. Toen Weathers potentieel zag in de coverformatie Strawberry Dust namen hij en genoemde Eyes Of Blue-collega’s er in 1970 "Women And Children First" mee op met deels zijn rockgeoriënteerde composities. Vreemd genoeg werd deze vorig jaar door Esoteric Recordings heruitgebrachte plaat onder de bandnaam Ancient Grease gepubliceerd. De rijk gearrangeerde protoprogsongs worden deels gedragen door de in de beste Roger Chapman/Family-traditie zingende Gareth Mortimer, hoewel die in dromerige, psychedelische stukken ook zijn sensitieve kant toont. Instrumentaal vallen vooral de hardrockende gitaren, prominente basloopjes (van Jack Bass!) en virtuoze orgelbijdragen op. De Europese hoes bestond uit een Marcus Keef-achtige foto, terwijl de V.S.-editie een cartooneske afbeelding bevatte. Mede doordat geen van beide versies werd gepromoot, deed het album niets. Deze fris klinkende CD-heruitgave is de eerste die gebruik maakt van de onlangs opgedoken originele mastertapes. Overigens zouden twee Ancient Grease-leden met Racing Cars succes hebben met de single "They Shoot Horses Don’t They?". Van "Women And Children First" hebben we voor vanavond de door Weathers en Pickford-Hopkins geschreven ballade "Odd Song" uitgekozen.
    Websites:
    https://www.cherryred.co.uk/ancient-grease-women-and-children-first-cd-edition
    Noemt de band Amerikaans.

    CONCERTFILMTIP (voor wie het voetbal of wielrennen zat is)
    Epica - Rivers (A Capella) (live)
    - Once Upon A Nightmare (live)
    Van "Omega Alive" (Nuclear Blast, 2021)

    In 2020 zag de Nederlandse symfonische metalband Epica zich, zoals zovelen, geconfronteerd met een gedwongen pauze door de corona-pandemie. Desondanks lukte het de Nederlandse groep het studio-album “Omega” op te nemen, maar live spelen zat er totaal niet in. En dus werd het plan geboren om een concert live in een filmstudio op te nemen en dit op 12 juni 2021 in de vorm van een 'online evenement' te streamen. Het resultaat was overigens niet een rechttoe-rechtaan concertregistratie, want werkelijk alle registers werden opengetrokken om een zo'n boeiend mogelijk geheel vast te leggen. Voor elk nummer was een speciale enscenering bedacht met in elk stuk een andere podiumopstelling, lichteffecten, ballet-dansers, acrobaten, vuurspuwers maar ook een kinderkoor en het Pa'dam Kamerkoor. Dat laatstgenoemde ensemble was overigens al op diverse eerdere Epica-albums te horen. Het geheel werd een half jaar later onder de titel “Omega Alive” op DVD, Blu-ray en CD'ss uitgebracht. Muzikaal weten we waar Epica voor staat: symfonische progressieve (death)metal, maar dan wel met de nodige zeer zware elementen inclusief grunts van gitarist Mark Jansen. Naast dat “Omega Alive” visueel echt een genot is om naar te kijken, is het ook interessant dat de band een aantal nummers in een behoorlijk ander jasje durfde te steken. Dat gebeurt met name in de vierde akte van het concert, getiteld “Gravita”. We krijgen hier een prachtige a capella-versie voorgeschoteld van de ballade “Rivers”, waarbij zangeres Simone Simons begeleid wordt door het Pa'dam Kamerkoor, en daarna “Once Upon A Nightmare”, waarvan het oorspronkelijke orkest-intro is geherarrangeerd tot een duet voor piano en elektrische gitaar. Bijzonder is dat dit gedeelte van het concert in één take met één camera is gefilmd, waardoor je al kijkend het gevoel krijgt zelf tussen de bandleden op het podium wandelen.
    Websites:
    https://www.epica.nl/
    https://www.facebook.com/epica .