• Sunday 10 November 2019 Show No. 1374

    NIEUW
    E.L.O., Jeff Lynne's - From Out Of Nowhere
    Van "From Out Of Nowhere" (Columbia / Sony Music, 2019)

    Jeff Lynne heeft de smaak te pakken, want 4 jaar nadat er voor het eerst in jaren weer een studio-album van ELO verscheen ("Alone In The Universe" in 2015) is er al een opvolger, terwijl hij in de tussentijd op uitgebreide wereldtournee ging. Je zou kunnen zeggen dat met "From Out Of Nowhere" het veertiende studio-werkstuk van Electric Light Orchestra is verschenen, ware het niet dat die volledig uitgeschreven naam nergens op de hoes is te vinden: net als zijn voorganger en het tussentijds verschenen live-document "Wembley Or Bust" is de groepsnaam nu Jeff Lynne's ELO. Hoewel, groepsnaam? Lynne doet hier weer alles in z'n eentje, slechts geassisteerd door zijn vaste co-producer Steve Jay, die ook nog even de tamboerijn en shakers hanteert. Oh, en er is zowaar een gastrolletje voor oud-Electric Light Orchestra-compaan Richard Tandy, die een rock 'n' roll-pianosolootje speelt. Het album bevat 10 echte, compact gehouden liedjes van iets boven de 3 minuten, die dus inderdaad een plaat opleveren van nét iets meer dan een halfuur. Net als veel ELO-werk is het eigenlijk pure rock 'n' roll, maar dan in een grootse, gelaagde productie. Symfo-liefhebbers zullen echter de orkestrale en spacey aanpak van een klassieker als "Out Of The Blue" (1977) missen. Sterker nog: hier en daar klinkt toch duidelijk de blauwdruk door van latere solo-albums als "Armchair Theatre" (1990).
    Website: https://jefflynneselo.com/ .

    NIEUW
    Abraham, Lee - Comatose: i. Numb Pt 1
    - Comatose: ii. Realisation
    Van het album "Comatose" (Festival Music, 2019)

    Met het zojuist verschenen "Comatose" heeft de Britse muzikant Lee Abraham maar liefst 4 albums uitgebracht sinds 2014 en de kwaliteit heeft tot nu toe nog niet geleden onder die productiviteit. Was het in 2016 verschenen "The Seasons Turn" een echt neoprog-album, opvolger "Colours" tapte behoorlijk uit het AOR-/melodic rock-vaatje. "Comatose" is een album bestaande uit één song in 8 delen en vertelt het verhaal van een man die een zwaar auto-ongeluk krijgt. Naast dat hij ervaart hoe het medisch personeel hem probeert te redden, kijkt hij terug op zijn leven. Alleen al deze opzet maakt "Comatose" tot een ander album dan de voorgangers. Ook anders is het feit dat hij niet meer werkt met meerdere zangers, zoals op zijn vorige albums. Nu heeft Abraham heel bewust gekozen voor één vocalist, namelijk Marc Atkinson (Riversea). Onze bewondering voor deze klassezanger hebben we nooit onder stoelen of banken gestoken en voor dit conceptalbum is hij met zijn gloedvolle stem, die je echt het verhaal inzuigt, de perfecte keuze. Eén lang nummer en één zanger zijn dus de grote wijzigingen, maar voor de rest is het 'business as usual' voor Lee Abraham. Dat houdt in dat hij nagenoeg alle instrumenten (op piano en drums na) zelf bespeelt en dat de muziek ergens op het snijvlak van neoprog en stevige AOR ligt. Doordat hij echter voor een groter muzikaal canvas heeft gekozen is er ook meer ruimte voor instrumentale passages. Die zet hij met verve neer, waarbij hij dan ook een aantal zeer sterke gitaarsoli uit zijn mouw schudt. Met "Comatose" heeft Lee Abraham zijn sterkste album tot nu toe afgeleverd, waarop hij de balans tussen een vertrouwd geluid en nieuwe dingen proberen perfect heeft weten te vinden. Meeslepend!!
    Website: http://leeabraham.co.uk/ .

    NIEUW
    Watson, Patrick - Turn Out The Lights
    Afkomstig van "Wave" (Secret City Records / Domino Recordings, 2019)

    Het heeft even geduurd, maar vier jaar na "Love Songs For Robots" is Patrick Watson terug met "Wave". Tussendoor was hij overigens nog wel te bewonderen met de soundtrack voor de film "The 9th Life Of Louis Drax", terwijl ook geregeld op het podium stond, zowel met zijn eigen band als met The Cinematic Orchestra. Op "Wave" verwerkt hij enkele gebeurtenissen in zijn persoonlijke omgeving. Hierdoor is de plaat verstilder dan we van zijn latere albums gewend waren. In feite keert hij terug naar de ambient pop van zijn debuut "Just Another Ordinary Day" uit 2003 en "Close To Paradise" uit 2006, waarmee we hem destijds ontdekten via het toen nog kleine CDBaby. Uit de tien compacte liedjes hebben we "Turn Out The Lights" gekozen, vooral vanwege de eigenwijze Moog-partijen en het glorieuze slot.
    Websites:
    http://www.patrickwatson.net/
    https://www.facebook.com/patrickwatsonofficial .

    NIEUW
    Bent Knee - Give Us The Gold
    - Hold Me In
    Van "You Know What They Mean" (InsideOut / Sony Music, 2019)

    Bent Knee was in 2014 een geheimtip onder zoekers naar nieuwe frisse geluiden in progressieve rock, toen het tweede album "Shiny Eyed Babies" verscheen. De muzikaliteit spatte ervan af - niet verbazingwekkend als je weet dat de roots van deze Amerikaanse groep op de Berklee College Of Music liggen. Spannende ingenieuze ritmiek, intens vioolspel en kunstige invullingen met synths die nooit terugvallen op uitgekauwde tradities. En dan de extreem dynamische vocalen van fenomeen Courtney Swain. Ze kan heel lieflijk klinken als ze wil en melodieuze zanglijnen laten horen, maar ze houdt er ook van het lekker op een sneren te zetten. De twee albums die na die doorbraak verschenen waren mede om die reden voor velen wat al te vermoeiend om te beluisteren. Op Progdreams 2018 maakte de groep op de aanwezigen een behoorlijk verpletterende indruk: de muzikale virtuositeit, gecombineerd met het intense spel bleef mooi binnen de noise-grenzen. Op het nu verschenen "You Know What They Mean" zoekt Swain de grenzen van haar stem misschien nog wel wat meer op dan ze al gedaan heeft, waarbij de gitaren ook een aantal keren klinken alsof we hier te maken hebben met een hardcore-punkband. Het zal sommigen doen afknappen. Zonde, want dat Bent Knee nog steeds ook weet te intrigeren, blijkt bijvoorbeeld uit de naadloos in elkaar overlopende nummers "Give Us The Gold" en "Hold Me In", waarin de uitbarstingen redelijk binnen de perken blijven en dan ook nog alleen in de refreinen.
    Website: https://www.bentkneemusic.com/ .

    NIEUW
    Camel - Nobody Knows (live in Tokyo)
    Afkomstig van "Kosei Nenkin Hall, Tokyo, January 27, 1980" (Floating World Records / Voiceprint, 2019)

    Terwijl talloze Camel-fans met smacht zitten te wachten op hun bestelde Blu-ray, DVD of CD met de registratie van Camels optreden van vorig jaar in de Royal Albert Hall komt het aan Voiceprint gelieerde Floating World met een soundboardopname uit 1980 van een concert in Japan. "Kosei Nenkin Hall, Tokyo, January 27, 1980" bevat zes nummers uit de setlist, waaronder een selectie uit "The Snow Goose" èn een cover. Jawel, de band rondom Andy Latimer, waarin op dat moment ook de voormalige toetsenman van Happy The Man, Kit Watkins, zat, vond het vaak lekker om een moment van ontspannen improvisatie te hebben en "Jungle Fever" van de Amerikaanse keyboardspeler Neil Larsen, was daar blijkbaar geschikt voor. Leuk om Camel eens op deze wijze te horen.
    Websites:
    http://www.camelproductions.com/
    https://floatingworldrecords.co.uk/collections/camel .

    NIEUW
    Clepsydra – When The Bells Started Ringing
    Van het album "The Gap" (eigen beheer, 2019)

    ""The Gap" van Clepsydra kwam niet zomaar tot stand. Even een tijdlijn: in 2014 komt de Zwitserse band weer bij elkaar en speelt onder andere op het derde Progdreams Festival in De Boerderij te Zoetermeer. In mei 2015 verlaat gitarist Marco Cerullide de band. Zijn plek wordt ingenomen door Luigi Biamino (die al met Clepsydra-leden in Zenit speelde). In augustus 2015 wordt op Facebook het nieuwe album aangekondigd. Later dat jaar stapt bassist van het eerste uur Andy Thommen op wegens grote meningsverschillen over de koers van de band. Hij wordt vervangen door Nicola de Vita, die ook op “Alone” te horen was. In augustus 2017 presenteert de band een medley van vier minuten met nieuw werk. Later dat jaar overlijdt Clepsydra's vaste hoezenontwerper Sandor Kwiatkowski (ook bekend van zijn artwork voor Night Of The Prog). In juli 2018 maakt de band het artwork van de nieuwe CD bekend. In april 2019 geeft de band aan dat de mix van het nieuwe album wordt afgerond. Het album ziet in september 2019, vier jaar na de eerste aankondiging, het licht. Op het nieuwe album staan 62 minuten verse muziek verdeeld over zeven nummers. "When The Bells Started Ringing" schiet knallend uit de startblokken met zware gitaarriffs en dreigende toetsen. De zang van Aluisio Maggini is zoals we mogen verwachten: sterk, emotioneel en met zijn typische zware accent. De eerste gitaarsolo van het album is fel en neigt bijna naar metal. Dan breekt het geheel open met zware Mellotron-samples. Het middenstuk is rustig maar dreigend. Daarna is het podium voor toetsenist Phil Hubert die een minutenlange, typische neo-prog solo speelt. Samenvattend: “The Gap” heeft een aantal goede nummers en best wat goede ideeën, maar klinkt ook wat gedateerd en te eenzijdig. (naar Maarten Goossensen, Progwereld)
    Website: https://www.facebook.com/CLEPSYDRA.CH

    NIEUW / LIVE-TIP
    Giersbergen, Anneke van, with Residentie Orkest The Hague – Amity
    Van "Symphonized" (InsideOut / Sony Music, 2018)

    Op zaterdag 16 november staat de Effenaar in Eindhoven in het teken van een uitgebreide viering van 25 jaar Anneke van Giersbergen. De frontvrouw van The Gathering, Agua de Annique en VUUR, die daarnaast ook onder haar eigen naam solo sinds enkele jaren muziek uitbrengt, staat 25 jaar op het podium! In de opsomming van zojuist vergeten we voor het gemak nog talloze projecten en samenwerkingen. Bij deze exclusieve jubileumshow zijn onder andere betrokken: Sharon den Adel (Within Temptation), Daniel Cavanagh (Anathema) en Kamerata Zuid String Orchestra. Er is dus wel een klassiek ensemble gevraagd, maar niet het Residentie Orkest, waarmee Van Giersbergen in mei vorig jaar twee concerten gaf. Daarbij kwamen zoveel mogelijk aspecten van Anneke's carrière aan bod. Arrangeurs Marijn van Prooijen en Gijs Kramers werd gevraagd om orkestpartijen aan te leveren voor songs die origineel werden uitgevoerd door The Gathering, Lorrainville, The Gentle Storm, VUUR en Anneke solo. Het resultaat was ook te beluisteren op de eind vorig jaar via InsideOut verschenen CD "Symphonized". Daarvan hoort u "Amity", oorspronkelijk een nummer van het The Gathering-ablum "If_Then_Else" uit 2000.
    Website: http://www.annekevangiersbergen.com/

    HERUITGAVE / LIVE-TIP
    Marillion – Cannibal Surf Babe
    - Afraid Of Sunlight (Live in Rotterdam)
    Van “Afraid Of Sunlight” (EMI, 1995 / deluxe editie: Universal, 2019)

    Deze week verscheen de deluxe editie van “Afraid Of Sunlight” in de acht delen tellende remix-serie van Marillion-albums. Ondanks verdeelde reacties ten tijde van de release in 1995, is het album uitgegroeid tot een fanfavoriet. Nummers als “Out Of This World” en het titelnummer zijn al jaren een vaste waarde in de setlist. Voor de deluxe editie heeft Michael Hunter het album nogmaals gemixed, hoewel de verschillen na een eerste luisterbeurt subtiel zijn. De originele mix is ook toegevoegd. Verder zit de box vol met extra’s, zoals evenals bij eerdere delen uit de serie een compleet concert uit de begeleidende tournee. Het geeft deze editie een Nederlands randje, want het betreft een opname van de laatste keer dat de band in Ahoy Rotterdam optrad. De Blu-Ray bevat naast een 5.1-mix ook veel werkversies en muzikale ideeën die zijn gebruikt voor het album en geeft zodoende een mooi kijkje in de keuken. De volgende release in deze serie zal een heruitgave van het eerste album “Script For A Jester's Tear" zijn, maar nu eerst genieten van deze box met de 2019 versie van “Cannibal Surf Babe” en de live-versie van het titelnummer.
    Website: http://www.marillion.com/ .

    ALBUM VAN DE MAAND
    Jordsjø - Mine Templer II
    Van het album "Nattfiolen" (Karisma, 2019)

    De klanken uit de jaren 70 blijven een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefenen op muzikanten. Er gaat geen jaar voorbij zonder dat er een album verschijnt waarvan we kunnen stellen dat het klinkt als of het, pak 'm beet, 45 jaar geleden is opgenomen. En het is met name in het Scandinavische gebied dat men in staat blijkt om dat geluid en die sfeer tot in de puntjes te recreëren. Bands als White Willow, Anekdoten, Landberk en Änglagård kwamen op in de jaren 90 en slaagden er in om die klassieke jaren-70-sound van de nodige moderne vitaliteit te voorzien. Jordsjø is duidelijk beïnvloed door die lichting bands en dan met name Änglagård. Na eerst een paar cassettes te hebben uitgebracht in 2015 en 2016, brachten deze Noren in 2017 hun albumdebuut uit, dat nu is opgevolgd door het album "Nattfiolen". De vergelijking met Änglagård is niet zó maar gemaakt, omdat veel elementen van de sound deze Zweedse collega's is terug te horen op dit album van Jordsjø: fluitspel, Mellotron, orgel, akoestische en elektrische gitaren en soepel drumspel. Wat de muziek mist, is het soms grillige karakter van het grote voorbeeld, maar dat wordt goedgemaakt door de weldadige, warme sfeer op het album. Maar daar waar Änglagård een zespersoons band is, wordt de muziek van Jordsø tot ons gebracht door Håkon Oftung, die nagenoeg alle instrumenten bespeelt (en ook een klein beetje zingt), met uitzondering van de drums en percussie, waarvoor Kristian Frøland verantwoordelijk is. Het is misschien niet de meest originele muziek die we als Album Van De Maand onder de aandacht hebben gebracht tot nu toe, maar "Nattfiolen" heeft wel een behoorlijk verslavend karakter.
    Website: https://jordsjo.bandcamp.com/ .

    NIEUW
    Vanden Plas - Three Ghosts
    Van "The Ghost Xperiment: Awakening" (Frontiers, 2019)

    Vanden Plas viert met het verschijnen van "The Ghost Xperiment: Awakening" een dubbel jubileum: het is het tiende studio-album van de Duitse progmetalband én het verschijnt 25 jaar na het debuut "Colour Temple". Die eersteling kwam toen op een markt doe overspoeld werd door bands die probeerden aan te haken bij het toenmalige succes van Dream Theater. Van veel van die groepen horen we al tijden niets meer terug - Vanden Plas blijft gewoon doorgaan en doet dat eigenlijk al jarenlang op dezelfde weg. Nog steeds horen we progmetal die vaak meer metal dan prog is, zonder ooit venijnig hard te worden. Ook is de muziek minder op virtuositeit gefixeerd dan die van het grote voorbeeld. Meest enerverende compositie van deze nieuweling is "Three Ghosts", met langdurig een prominente piano, maar ook meeslepende overgangen naar steviger secties en een wel zeer flitsende gitaarsolo - OK, toch een moment dat geënt is op vingervlugheid.😉 Op dit moment staan er geen optredens voor Vanden Plas op het program: zanger Andy Kuntz is te druk met zijn theaterrollen in maar liefst twee rockopera's: Green Day's "American Idiot" en Everyman.
    Website: https://www.vandenplas.de .

    WERELD VOL MUZIEK
    Dezolve - Chronostatis
    Afkomstig van "Portray" (King Records, 2018)

    Enige weken geleden draaiden we muziek van "Area", de vierde CD van de jonge Japanse progressieve jazzrockband Dezolve. De dynamische, vol geproduceerde mix van gelikte fusion, complexe progressieve rock en virtuoze jazzrock maakte ons nieuwsgierig naar ouder materiaal. Het vorig jaar verschenen "Portray", de derde plaat van het kwartet en het debuut voor King Records, blijkt eenzelfde enthousiaste bundeling van genoemde stijlen te bevatten. Daarbij weten de musici hun muziek beeldend te brengen, waardoor diverse songtitels een goed idee geven over de compositie die daarbij hoort. 'Portray' betekent dan ook onder meer 'beschrijven'. Zo klinkt "November Snow" alsof er een vroege kerst op handen is, terwijl in het voor vanavond uitgekozen "Chronostatis" het begrip 'tijd' voortdurend aanwezig is, zowel qua ritme ('time') als qua tikkende klokken.
    Websites:
    https://www.dezolve.net/
    https://nl-nl.facebook.com/pg/dezolve.official/posts/ .

    IN HET NIEUWS / 25 JAAR
    Cyan – Pictures From The Other Side
    Van “Pictures From The Other Side” (SI Music, 1994)

    Het ambitieuze “Pictures From The Other Side” was het tweede album van Cyan, de band rond toetsenist Rob Reed. Na het debuut “For King And Country”, dat eerst als demo werd uitgebracht, was dit zeker een stap vooruit. Na twee uitstapjes, de neo-prog/party-folkband The Fyreworks en retroprogproject The Othello Syndrome, volgt in 1999 nog een derde album, maar dan is Reed wel klaar met Cyan, om vervolgens zijn meest succesvolle band Magenta op te richten. Als solo-artiest maakt hij de laatste jaren ook zeer verdienstelijke op de jarenzeventigstijl van Mike Oldfield geïnspireerde albums. Toch blijkt dat Rob zijn eerste band niet geheel is vergeten. Zo was er een aantal jaar geleden al eens een speciaal reünieconcert op het Summer’s End Festival. Volgend jaar gaat dit nogmaals gebeuren. Als speciale gast heeft hij Peter Jones (Tiger Moth Tales, Camel, Red Bazar) gestrikt. We gaan nu 25 jaar terug in de tijd met het titelnummer van de tweede Cyan-plaat.
    Websites:
    http://tigermothhosting.co.uk/robert%20reed%202017/index.html
    https://www.facebook.com/RobReedOfficial/
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=73 .