• Sunday 18 April 2021 Show No. 1449

  • NIEUW
    Anchoress, The – Unravel
    – Let It Hurt
    Van “The Art Of Losing” (Kscope, 2021)

    De uit Wales afkomstige multi-instrumentaliste Catherine Anne Davies gebruikt voor haar muzikale uitingen de naam The Anchoress. Alszodanig debuteerde ze in 2015 met "Confessions Of A Romance Novelist" bij het in artpop gespecialiseerde label Kscope. Ze kwam niet zomaar uit het niets, want ze is klassiek getraind als fluitiste en werkte met uiteenlopende artiesten en ensembles van The London Philharmonic tot Ed Harcourt. Met genoemd debuut won ze o.a. een Prog Award en werd ze genomineerd voor de Welsh Music Prize. In de jaren tussen "Confessions" en het nu verschenen "The Art Of Losing" werd Davies geconfronteerd met bijzonder veel persoonlijk leed. Het heeft er weliswaar niet toe geleid dat "The Art Of Losing" alleen maar donker en depressief van aard is, maar verklaart wel de veelheid aan soms tegenstrijdige emoties die op het album tot uiting worden gebracht. Sommige diepgaande, intieme en door piano gedragen passages herinneren aan Tori Amos' "Boys For Pele", maar The Anchoress doet meer met contrasten en zet daar pakkende, ja zelfs poppy maar ook rockende stukken tegenover. Daarbij krijgt ze hulp van o.a. speciale gast James Dean Bradfield: een vroege bewonderaar die haar 5 jaar geleden al vroeg als voorprogramma voor een toernee met zijn Manic Street Preachers.
    Websites:
    http://theanchoress.co.uk/
    https://iamtheanchoress.bandcamp.com/.

    NIEUW (ARCHIEF-UITGAVE)
    Tallis – Disturbed Air
    – Urban Apocalypse (Sans Voix)
    Van “In Alia Musica Spero” (A New Day, 2021)

    De klassiek opgeleide toetsenist David 'Dee' Palmer droomde er al voordat hij midden jaren zeventig tot Jethro Tull toetrad van ooit een synthesizer-ensemble te vormen. Hij wilde daarmee aantonen dat het met de generatie synthesizers die toen op de markt kwam mogelijk was een orkestrale grandeur neer te zetten. Drie synth-spelers moest daar voldoende voor zijn, aangevuld met een ritmesectie, die af en toe voor wat extra handen op de keyboards zou kunnen zorgen. Hij probeerde het eigenlijk al uit tijdens Jethro Tull-concerten. Om Ian Anderson wat rust te gunnen, vertolkte de band zonder hem (ofwel Palmer en collega-toetsenist John Evan, plus ritmesectie John Glascock/Barriemore Barlow) een arrangement van het Scherzo uit de Negende symfonie van Beethoven. In die tijd, 1977, werd met die bezetting al een arrangement van Pachelbels Canon in de studio vastgelegd. Palmer en Evan zetten het idee door nadat Anderson achter hun rug de band waarmee hij in 1980 het als solo-album geplande “A” had opgenomen onder druk van de platenmaatschappij tot nieuwe Jethro Tull-bezetting omdoopte. De nieuwe band werd Tallis gedoopt, naar de Britse renaissance-componist, met als derde toetsenist David Bristow en verder ritmesectie Bill Worrell/Mickey Barker, die zoals gewenst ook overweg konden op keyboards. Er werden twee concerten gegeven én enkele nummers in de studio vastgelegd: drie originele composities en drie klassieke adaptaties (waaronder het al met Tull vertolkte Beethoven-arrangement). Daar bleef het echter bij. De bandleden met gezinnen konden niet de tijd en toewijding in de band steken die nodig was en zo trad bijvoorbeeld Bristow in dienst van Yamaha als keyboard-ontwikkelaar. Geen vreemde stap, daar het keyboardtrio zwaar onder de indruk was van de Yamaha CS80, die uitgebreid en in vele lagen te horen is op de opnamen die nu, 40 jaar na dato, op CD zijn verschenen, aangevuld met de aangehaalde 1977-Pachelbel-opname. Ironisch genoeg gebruikte ook Ian Andersons nieuwe keyboard-compagnon in Jethro Tull (inderdaad: Eddie Jobson) juist veelvuldig datzelfde synthesizertype. Van het “In Alia Musica Spero” geheten archiefdocument (de titel knipoogt naar het beroemde 40-stemmige motet “Spem In Alium” van de bandnaamgever) blijken de twee openende eigen composities de uitschieters. “Disturbed Air” heeft met zijn 7/8ste maatsoort en vocalen van Bristow, samen met de gestapelde CS80-sounds een UK-feel. Fraaie accenten zijn gecreëerd met de flageoletten die hij op zijn basgitaar speelt. “Urban Apocalypse” heeft met de meer grommende vocalen duidelijk iets Tull-achtigs. Palmer had de compositie dan ook aangedragen voor “Stormwatch”, waarvoor het niet gebruikt was. We prefereren de 'Sans Voix'-versie die als bonus is toegevoegd. Overigens zijn de opbrengsten van dit album bedoeld om een studio-opname te financieren van “The Waters Edge”, een balletscore die Palmer in 1979 schreef met Anderson en Tull-gitarist Martin Barre. Het is destijds enkele keren uitgevoerd, maar nooit opgenomen.
    Websites:
    https://www.facebook.com/anewdayrecords
    https://www.anewdaymerchandise.com/.

    NIEUW
    Carpenter, John - Carpathian Darkness
    Van “Lost Themes III – Alive After Death” (Sacred Bones Records, 2021)

    Van filmregisseur John Carpenter, vermaard om horrorklassiekers als “Halloween” en “The Fog”, is bekend dat hij zelf de muziek voor zijn film verzorgde. Hij toonde zich hierbij beïnvloed door klassieke muziek, minimal music, blues, rock, Tangerine Dream en Goblin. Sinds 2015 produceert hij echter onder de titel “Lost Themes” ook instrumentale albums, waarvan hij hoopt dat het filmmakers inspireert om te gebruiken bij hun werkstukken. In het boekwerkje bij het eerste deel legt hij uit dat hij het maken hiervan als erg plezierig ervaart, maar ook dat hij bij het schrijven niet gebonden is aan scripts en dat hij in zijn studio ongelimiteerd kan bouwen aan een goede sound. Onlangs verscheen deel III, “Alive After Death”. Samen met zijn zoon Cody, een begenadigd toetsenist/drummer die tevens onder eigen naam en met de band Ludrium progressieve rockalbums uitbrengt, en gitarist Daniel Davies heeft hij wederom een aantal relatief korte filmische stukken geproduceerd. Vergeleken met de voorgaande delen hebben de tien songs nog meer onderlinge samenhang, waardoor de luisteraar vanzelf wordt meegesleurd in een eigen filmische belevenis. Na het rustig naar een snerende gitaarsolo opbouwende titelnummer en “Weeping Ghost”, waarin de stevig voortdenderende sequencerpatronen, dreigende piano- en synthesizerakkoorden en rockende gitaren overheersen, volgen de introverte stukken “Dripping Blood” en “Dead Eyes”. Hierin zijn overeenkomsten te bespeuren met het verstilde werk van wijlen Jóhann Jóhannsson, een filmcomponist die ongetwijfeld door Carpenter was beïnvloed. Vanaf “Vampire’s Touch” worden ritmes, volumes en spanningsbogen weer langzaam opgevoerd. Zo blijft “Alive After Death” qua stemming en dynamiek vloeiend de uitersten opzoeken, wat geheel volgens de soundtracktraditie leidt tot de bevrijdende climax in het afsluitende “Carpathian Darkness”, dat we voor nu geselecteerd hebben.
    Websites:
    https://johncarpentermusic.bandcamp.com/album/lost-themes-iii-alive-after-death
    https://theofficialjohncarpenter.com/
    https://www.facebook.com/directorjohncarpenter/.

    NIEUW
    Neptunite - Binaural
    Van "Sensor" (eigen beheer, 2020)

    We hebben het al vaker gezegd: het is simpelweg niet meer bij te houden wat er aan interessante muziek uitkomt. En dus is het ook niet raar dat wij pas maanden later een release ontdekken die achteraf misschien wel een plaats had verdiend in één van onze jaarlijstjes. “Sensor” van het Duitse trio Neptunite is daarvan een goed voorbeeld, een album dat al in augustus 2020 is verschenen en nog nagenoeg door niemand echt is opgepikt. En dat is ontzettend jammer, want Neptunite heeft een bijzonder geluid, waarbinnen elementen uit de sound van Camel, Pink Floyd, neoprog en Duitse elektronische muziek à la Tangerine Dream zijn vermengd tot een ontzettend smakelijk geheel. De band bestaat uit Guido Poetzel, Marc Schröder en Tim Diern. Die laatste tekent ook voor de opname en mix. En meer weten we eigenlijk niet over de heren. Gezamenlijk staan ze echter wel hun mannetje op gitaren, bas, drums en toetsen. De bas heeft regelmatig wel die lekkere lome groove zoals we die bij Camel vaak voorbij horen komen, de drums refereren ook soms wel aan Camel maar ook wel naar het solide spel van Nick Mason bij Pink Floyd. Het gitaarwerk zit ergens tussen de stijlen van Andy Latimer en David Gilmour in en de toetsen laveren tussen heerlijk zwevende passages dan wel flitsend solo's. Naarmate het album vordert, is er meer ruimte voor spacy elektronische passages, zonder dat de spanning verloren gaat. “Sensor” bevat maar 5 tracks, maar beslaat toch bijna 80 minuten muziek. Die tijd lijkt echter bij elke luisterbeurt voorbij te vliegen. Fantastisch debuut!!
    Websites:
    http://www.neptunite-music.com/
    https://neptunite.bandcamp.com/album/sensor.

    NIEUW
    Palladino, Pino and Blake Mills - Just Wrong
    Van “Notes With Attachments” (A New Deal Records / Impulse Records, 2021)

    Pino Palladino is een veelgevraagde bassist, die in de pers vooral wordt gekoppeld aan zijn werk met Erykah Badu, John Mayer en Nine Inch Nails. Wij kennen hem beter als de man van de lage tonen op ontelbare platen zoals “Come Back And Stay” van Paul Young, enkele nummers van Freurs “Doot Doot”, David Gilmours “Blue Light” van “About Face”, Tony Banks’ “Bankstatement” en “Still” en zijn werk met Philippe Saisse, Simon Phillips en The Who. Aanvankelijk zou “Notes With Attachments” zijn solodebuut worden, maar hij merkte dat zijn samenwerking met producer/multi-instrumentalist Blake Mills dermate sterk werd dat tot een duoplaat werd besloten. De twee hadden ook al intens samengewerkt op “Mutable Set” van Mills, dat in 2020 in menig jaarlijstje voorkwam. Op de nieuwe schijf werkt het duo samen met onder andere Larry Goldings en Matt Chamberlain. Verwacht echter geen progressieve rock- of fusionplaat. De CD die een 4-sterrenrecensie in De Volkskrant kreeg is een samensmelting van wereldmuziek, jazz, ambient en funk en is dus vooral qua intentie en vindingrijkheid vooruitstrevend. Toch willen we de luisteraars van Xymphonia dit bijzondere project niet onthouden. Op het eerste nummer van “Notes With Attachments”, “Just Wrong”, is een Mellotron te horen, dus dat maakte de keuze voor vanavond niet zo moeilijk.
    Websites:
    https://www.blakemillsonline.com/
    Dit nummer op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=6aHdWwGhSTw.

    IN HET NIEUWS
    Soup – Memories Of An Imaginary Friend
    Van het album “The Beauty Of Our Youth” (Aspén, 2013 / Crispin Glover Records, 2015) aansluitend de trailer voor het komende album "Visions"

    Soup heeft bekend gemaakt dat het nieuwe album “Visions” op 22 oktober uitkomt. Begin vorig jaar was er al sprake van dat er nieuw werk van de Noorse band zat aan te komen, maar de fans werden nog lang in onzekerheid gehouden. “Visions” is de opvolger van het in 2017 verschenen “Remedies”. Wij gaan vanavond terug naar 2013, toen het derde album van het 8 jaar eerder opgerichte gezelschap verscheen. Dit “The Beauty Of Our Youth” kreeg in 2015 een internationale release en was in januari van dat jaar ons Album van de Maand. Indertijd vonden we dat de symfonische postrock bij vlagen wat doet denken aan het recente werk van Anathema, maar ook zeker aan dat van Sigur Rós.
    Websites:
    https://www.soupband.com/
    https://soupsound.bandcamp.com/
    Trailer “Visions”: https://www.facebook.com/soupsound.

    HERUITGAVE
    Stewart, Al – One Stage Before
    – Broadway Hotel (live)
    Van “Year Of The Cat – A 45th Anniversary Edition” (RCA Victor 1976 / Esoteric Recordings, 2021)

    Al Stewart draaide al sinds eind jaren '60 mee in de Britse folkrockscene. In de loop van de jaren zeventig verlegde hij zijn stijl richting een voor een breder publiek toegankelijke singer-songwriterrockstijl, vooral ook omdat zowel hij als zijn platenmaatschappij een doorbraak in de VS wilden forceren. Dat lukte uiteindelijk glorieus en definitief met “Year Of The Cat”, mede ingegeven door het verslavende titelnummer en natuurlijk de warme Alan Parsons-productie en muziek die regelmatig progressieve trekjes vertoont. Dit jaar is het 45 jaar geleden dat het album verscheen en het is het in fraaie heruitgaven gespecialiseerde Esoteric Recordings gelukt om Parsons te strikken voor een remaster van het album en er ook een fraaie 5.1-mix bij te leveren. De op 10 inch-formaat uitgeleverde boxset bevat nog twee schijven, met een concertopname uit de Amerikaanse tour ter begeleiding van het album. We kiezen van het album niet het bekende titelnummer of de andere single “On The Border”, wat geen straf is want het album bevat geen enkele zwakke broeder. Neem bijvoorbeeld “One Stage Before” met zijn duizeligmakende driekwartsmaat, mystiek klinkende Fender Rhodes-akkoorden, waarschijnlijk gespeeld door Peter Wood, en in de finale een vlijmscherpe gitaarsolo van Tim Renwick. Die zullen veel luisteraars kennen van de tournees die hij maakte als tweede gitarist van Pink Floyd, maar zijn kwaliteiten zijn eigenlijk te groot voor het tweede plan. Sterker nog: in het kleurrijke boekwerk bij deze editie noemt Stewart hem zijn favoriete gitarist. Op tournee ging hij echter met de Amerikaan Mark Goldenberg, die stilistisch erg dicht in de buurt komt van wat Renwick op de studio-opnamen doet. Zo is bijvoorbeeld te horen in een andere wals: “Broadway Hotel”, dat ook een zwierige vioolpartij bevat van Robin Lamble.
    Websites:
    https://alstewart.com/
    https://www.cherryred.co.uk.

    ALBUM VAN DE MAAND
    MEER - Valentina In The Sky
    Van “MEER” (eigen beheer, 2016 – te koop bij Karisma Records)

    In februari konden de Xymphonia-luisteraars al kennismaking met het nieuwe album van MEER. In zekere zin zou je die band een 21ste-eeuwse variant van Electric Light Orchestra kunnen noemen. Net als de formatie rondom Jeff Lynne is het Noorse achttal samengesteld uit 'standaard' rockmuzikanten en klassiek geschoolde strijkers. Maar daar waar ELO voor de orkestrale pop in de keuken van de songsmeden van de Beatles neusde, doet MEER dit vooral bij meer recente poprockbands. Enkele van de symfonisch liedjes vertonen dan ook verwantschap met het subtielere werk van bands als OAK, Choir Of Young Believers en Coldplay. Maar “Playing House”, de opvolger van het in 2016 verschenen titelloze debuut, bevat ook talloze momenten waarop de band je bij de strot grijpt. Met name Johanne Kippersund zet soms een boei op, die in combinatie met de bombastische strijkers het liedje in kwestie regelrecht laat solliciteren naar een James Bond-soundtrack. Aan de andere kant van het spectrum laat een uitgeklede song als “Where Do We Go From Here” goed horen dat MEER in het oprichtingsjaar 2008 een duo was. Tenslotte blijkt de groep een fijne neus te hebben voor rockklassiekers, getuige de cover van “Here I Go Again” van Whitesnake, waarmee de dubbel-LP van “Playing House” verrijkt is. Om een beeld te krijgen van de ontwikkeling die MEER heeft doorgemaakt hebben we voor vanavond echter een nummer van het eveneens uitstekende titelloze debuut uitgekozen en wel het negen minuten durende slotnummer “Valentina In The Sky”, dat handelt over Valentina Teresjkova, de eerste en jongste vrouw die in 1963 een ruimtereis maakte.
    Websites:
    https://www.karismarecords.no/
    Bandcamp
    Facebook.

    25 JAAR
    Parsons, Alan - One Day To Fly
    Van "On Air" (CNR, 1996)

    Het is dit jaar 25 jaar geleden dat het album “On Air” van Alan Parsons verscheen. Drie jaar daarvoor, in 1993, was “Try Anything Once” het eerste album Alan Parsons-album zonder Project-toevoeging in de naam. Op beide werkstukken ging hij feitelijk op dezelfde voet voort als het laatste Project-album “Gaudi”. Ofwel: symfonische pop, tot in de puntjes gearrangeerd en uitgewerkt, met hulp van een keur aan gastzangers. Parsons ging zelfs live spelen en werd hij bijgestaan door de muzikanten waarmee hij al jaren in de studio werkte. En onder die muzikanten zaten ook nog eens mensen die in staat waren om sterk songmateriaal aan te leveren en daarmee het gat op te vullen dat Eric Woolfson na het uiteenvallen van The Alan Parsons Project had achtergelaten. Zo schreven gitarist Ian Bairnson en drummer Stuart Elliot het leeuwendeel van “On Air”, dat helemaal in de traditie van de albums onder de Project-vlag een concept-album was over het wonder van de luchtvaart. De goede songs, die prachtig gearrangeerd, perfect uitgevoerd en magnifiek opgenomen zijn, maken “On Air” misschien wel tot één van Parsons' allerbeste albums. Het leverde uiteindelijk niet het gehoopte succes op, wat misschien ook wel kwam doordat het album niet bij een grote platenmaatschappij verscheen, maar zo ongeveer per land bij een ander label. Al vrij snel lag “On Air” echt overal in de uitverkoopbakken, waardoor er onbedoeld door potentiële kopers werd gedacht dat het wel niet veel soeps zou zijn. Een stigma dat het album absoluut niet verdient. Eén van de hoogtepunten is “One Day To Fly”, gezongen door Graham Dye, wiens John Lennon-achtige stem ook al te horen was op het Project-album “Stereotomy” en de laatste Parsons/Woolfson-samenwerking “Freudiana”. Vooralsnog staan er op 2 en 3 mei aanstaande nog steeds twee concerten van Parsons in Carré op de agenda. Of dat doorgaat en in welke vorm is onzeker, gezien ook het feit dat er al maandengeleden een kaartverkooppauze op de concerten is geplaatst...
    Website:
    https://alanparsons.com/.

    POLEN-SPECIAL

    Regelmatig komen in Xymphonia progressieve rockbands uit Polen aan bod. In de afsluitende ruim 20 minuten hebben we drie van dergelijke bands geselecteerd. Twee ervan, Fizbers en Thrilos, kwamen nog niet eerder aan bod bij ons. De derde, Quidam, wel uitgebreid. Sterker nog Quidam heeft opgetreden in onze studio in Almelo, op 26 januari 1997.

    Fizbers - C.E.L.
    Van het album “Die Without Living” (Lynx Music, 2018)

    De Poolse band Fizbers is in 2016 opgericht door gitarist Szymon Kubala en drummer Dominik Pawlus. Het debuutalbum “First Mind” verscheen in 2017, een jaar later gevolgd door ”Die Without Living”. Beide albums werden geproduceerd door Ryszard Kramarski, die niet alleen het platenlabel Lynx Music leidt, maar ook een bekende muzikant is, zowel met het naar hemzelf vernoemde project als met zijn band Millenium. De 7 composities op “Die Without Living”, de titel geeft het al aan, hebben een melancholieke sfeer. In veel nummers klinkt de zang eerst vaak dromerig, ondersteund door tedere piano en akoestische gitaar. Maar halverwege verandert de zachte en donkere muziek meestal en worden bombastische uithalen begeleid door een drijvend ritme.
    Websites:
    https://www.facebook.com/Fizbers
    http://fizbers.com/.

    Quidam – Sanktuarium (unplugged)
    Van het album "... bez półPRĄDU ... halfPLUGGED" (Rock-Serwis, 2005)

    In mei 2006 gaf Quidam een akoestisch optreden in Inowroclaw (Polen). Er werd een multi-trackopname gemaakt voor de eigen persoonlijke collecties. Bij het afspelen van het materiaal ontdekten de leden dat de opnames zo leuk waren dat besloten werd ze met de rest van de wereld te delen. Op het resulterende "... bez półPRĄDU ... halfPLUGGED" zijn geen elektrische gitaren te horen en de meeste keyboardpartijen zijn vervangen door akoestische piano. Als gevolg hiervan speelt de fluit een nog belangrijkere rol bij het creëren van de melodieën. Fanfavoriet “Sanktuarium” wordt in deze akoestische setting omgezet in een gevoelige, emotionele ballad. Het grootste deel van het nummer is een zang-pianoduet, gelardeerd met fluitsolo's. Pas aan het einde van het nummer, tijdens de laatste fluitsolo, vallen drums en gitaar in.
    Website:
    https://www.facebook.com/Quidampl.

    Thrilos – Strange Images
    Van het album “Kingdom Of Dream” (Lynx Music, 2016)

    Thrilos heeft een nogal vreemde geschiedenis. Ergens in 1997 voltooide deze Poolse progressieve rockband het album “Kingdom Of Dream”. Het schijnt dat de band een platencontract had weten weten te tekenen. Iedereen kan zich het euforische gevoel voorstellen dat deze jongens hadden. Nog één stap en Thrilos zou de kans krijgen om deel uit te maken van de internationale progressieve rockwereld. Helaas maakte de platenmaatschappij deze feestdag tot de dag des oordeels: de deal werd geannuleerd. Vervolgens belandden de tapes van “Kingdom Of Dream” op de plank. Lynx Records hoorde over dit tragische verhaal en 20 jaar na afronding volgde alsnog een uitgave op CD. Het door ons geselecteerde “Strange Images” geeft een prima doorsnee wat Thrilos te bieden heeft: het zijn hoofdzakelijk keyboards die het voortouw nemen, aangevuld met gitaar, fluit en viool. De muziek op het album heeft een constante kwaliteit: alle leden beschikken over geweldige muzikale kwaliteiten. (naar Aad Bannink, Background Magazine) Het lijkt er niet op dat de verlate uitgave de heren heeft gemotiveerd de draad weer op te pakken, want sinds 2016 is er niets nieuws verschenen.
    Website:
    http://www.progarchives.com/artist.asp?id=9993.