• Sunday 14 Augustus 2022 Show No. 1518

    NIEUW
    Fafard, Antoine / Alta Forma – Comfort Zone
    – Apocalyptus
    Van “Alta Forma: Spatium & Tempus” (Timeless Momentum, 2022)

    Na zijn dagen met Spaced Out heeft Antoine Fafard in het vorig decennium een reeks van acht platen gemaakt, waarop steeds weer andere invalshoeken zocht en vond. Toch knap voor muziek die zich wel aldoor in het progressieve jazzrockidoom bevond, met een prominente rol van het veelal fretloze basspel van de Canadees. De al jaren vanuit Groot-Brittannië werkende Fafard deed dat enerzijds door steeds weer met andere muzikale partners te werken – denk daarbij aan topnamen als violist Jerry Goodman en vooral een indrukwekkende rij sterdrummers, zoals Vinnie Colaiuta, Dave Weckl, Simon Phillips, Gavin Harrison en Gary Husband. Anderzijds door bijvoorbeeld in de arrangementen er een album lang (naast bas en drums) één instrument speciaal uit te lichten (akoestische gitaar op solodebuut “Solus Operandi”) of door een driedelige suite van lange, thematisch doorwrochte stukken te presenteren (“Proto Mundi”). Wat hij nog niet geprobeerd had is iets wat voor de hand lijkt te liggen, zij hiet niet voor een musicus die gewend is instrumentale composities te schrijven: een album vol sóngs, met zang dus. Hij besprek dit met Styx-drummer Todd Sucherman (met wie hij al eerder succesvol samenwerkte), die 'in' was voor het idee en die diens eigen jarenlange muzikale maat JK Harrison presenteerde. Fafard schreef zo goed als al het materiaal, inclusief de doordachte teksten en naast de indrukwekkende baspartijen speelt hij ook alle uitdagende gitaarpartijen zelf in. De songs, uitgebreid van toelichting voorzien in het verzorgde boekje, worden vol gevoel gezongen door de met een fijne hese strot gezegende Harrison. Het album verschijnt onder de projectnaam Alta Forma – of Fafard die naar zijn eigen initialen verwijzende naam eenmalig uit de kast trekt, moet nog blijken. Hij heeft er wel een logo bij laten ontwerpen, dat kenners van Nederlandse metal overigens bekend zal voorkomen.;-) Voorbestellers hebben het album al in huis en Fafard maakt er nu uitgebreid promotie voor via sociale media, maar als je 'm nu bestelt zul je het album pas begin oktober ontvangen. Wij kiezen voor het openingsnummer “Comfort Zone”, omdat het er zo lekker inknalt. Het slot is dan een stuk deprimerender met de passende titel “Apocalyptus”, voorzien van wel een van de fraaiste gitaarsolo's van “Spatium Tempus”, gevolgd door een korte bassolo – dat alles over prachtig opgenomen drumgrooves van de altijd excellerende Sucherman.
    Websites:
    https://antoinefafard.com/product/spatium-tempus-2022/
    https://www.facebook.com/antoinefafardmusic
    .

    NIEUW
    Bühlmann, Roland - Assailen
    Van "Emnalóc" (eigen beheer, 2022)

    11 juli jl. verscheen "Emnalóc", de vijfde CD van Roland Bühlmann. Net als op voorganger "Dubnos", dat twee jaar geleden uitkwam, heeft de Zwitserse multi-instrumentalist weer een aantal gastmuzikanten uitgenodigd om zijn muzikale reis te verlevendigen. Mede door de inbreng van de onder anderen van Iona en consorten en zijn werk met Bauhaus-zanger Peter Murphy bekende drummer Teri Bryant toont Bühlmann zich op deze nieuwe schijf van zijn meest rockgeoriënteerde kant. De van hem bekende cloudguitar-escapades, atmosferische synthesizerklanken en wonderlijke percussiepatronen zijn ingebed in groovy, ietwat jazzrockachtige stukken, hoewel er tevens voldoende ruimte is voor ambient passages en zelfs wereldmuziekgetinte nummers. Andere bekende gasten zijn vioollegende David Cross (op één track) en Luca Calabrese, die in drie stukken, waaronder het vanavond gedraaide "Assailen" zijn typerende trompetklanken laat horen. Overigens zijn zowel de albumnaam als de titels van de nummers door Bühlmann bedachte fantasiewoorden.
    Website:
    https://kinor.net/
    https://rolandbuehlmann.bandcamp.com/
    .

    NIEUW
    Bowness, Tim – Say Your Goodbyes Part 1
    – Always The Stranger
    – After The Stranger (alt. extended version)
    – About The Light That Hits The Forest Floor
    Van “Butterfly Mind” (Inside Out / Sony Music, 2022)

    Tim Bowness is het niet alleen gelukt weer een indrukwekkende cast aan muzikanten aan zijn zevende studio-album te laten meewerken; de van No-Man bekende zanger/songschrijver heeft met “Butterfly Mind” tevens een werkstuk afgeleverd dat zich onderscheidt van zijn voorgangers. Als sommige critici de Brit al iets verweten, dan was dat dat door zijn omfloerste, ingetogen manier van fluisterzuchtzingen in combinatie met op sfeertekening gerichte arrangementen zijn songs dreigden te gaan 'kabbelen'. Dat beeld heeft hij met de recente rij albums voor InsideOut al behoorlijk weten bij te stellen. De basis van ritmesectie Richard Jupp en Nick Beggs levert op momenten zoveel uptempo energie dat ook “Butterfly Mind” dat clichébeeld achterhaald maakt. Bijzonder: het is de eerste keer dat we van Jupp horen sinds deze drummer Elbow verliet in 2016. Nog een opvallende gast: voormalig No-Man-violist Ben Coleman, die voor het eerst in bijna 30 jaar weer met Bowness werkt. Uit de No-Man-documentaire “Returning” leerden we dat hun persoonlijkheden destijds nogal botsten, 'but time heals', zong Peter Hammill al eens. Ook die is trouwens weer te gast, evenals Ian Anderson (Jethro Tull), Gregory Spawton (Big Big Train) en Saro Cosentino – en dan hebben we nog niet eens alle gasten genoemd. De veelal korte nummers op “Butterfly Mind” hebben een opmerkelijke 'flow'. Net als je denkt dat het openingsnummer “Say Your Goodbyes Part 1” is afgelopen, blijkt er een korte epiloog te zijn die geheel bestaat uit meerstemmige a capella 'chant' door Peter Hammill, waarna Jupp en Beggs voortvarend inzetten voor “Always The Stranger”. “About The Light That Hits The Forest Floor” neigt wel meer naar een sfeervol No-Man-nummer, mede door de etherische vioolpartij van Coleman. Daartussen hoort u “After The Stranger”, met de zoemende baspedalen van Spawton, maar dan wel in de bijna twee keer zo lange alternatieve versie die op de bonus-CD is te vinden. Da's nog steeds niet meer dan dik twee minuten trouwens. Naast alternatieve versies van alle albumtracks bevat die bonusschijf ook één non-album-song en enkele demo's. De productie deed Bowness met zijn oude Plenty-partner Brian Hulse (tevens op gitaar, keyboards en andere elektronica te horen), de mix en mastering was in handen van zijn No-Man-maat Steven Wilson.
    Website:
    https://timbowness.co.uk/
    https://www.facebook.com/timbowness
    .

    COVER
    Florence + The Machine – Tiny Dancer
    Van het album “Revamp: The Songs Of Elton John & Bernie Taupin” (Universal, 2018)

    Tribute-albums zijn er in overvloed, maar vaak voegen de verrichtingen van de bewonderende collega-musici niet veel toe aan de originele versies van de geëerde artiesten. Ook Elton John was meermalen het onderwerp van een dergelijk eerbetoon. Je moet als coverend artiest van goeden huize komen, wil je je wagen aan diens repertoire. Er zijn zo van die nummers waar anderen hun vingers eigenlijk niet aan zouden moeten willen branden. In 2018 verscheen “Revamp: The Songs Of Elton John & Bernie Taupin”. Hierop mogen bekende artiesten van de laatste jaren hun kunnen laten horen in vertolkingen van repertoire van genoemd duo. En hoewel er een paar behoorlijke missers op staan (we noemen Ed Sheeran en Miley Cyrus) staan er ook wat versies van songs op die de originelen naar de kroon steken. Zo klinkt “Sorry Seems To Be The Hardest Word” van Mary J. Blige zeer uniek. Maar het nummer dat ons de oren deed spitsen is toch wel “Tiny Dancer” door Florence + The Machine. Deze zeer symfonische versie evenaart bijkans het origineel, mede door de mooie orkestratie. Websites:
    https://florenceandthemachine.net/
    https://www.facebook.com/florenceandthemachine
    Dit nummer op YouTube: https://youtu.be/Ji67a1Ml_EE
    .

    HERNIEUWDE AANDACHT VOOR HERUITGAVE
    Anubis – Waterfall
    Van het album “230503 (Deluxe Anniversary Edition)” (eigen beheer, 2008 / remix: 2022)

    We hebben de laatste jaren veel aandacht besteed aan Anubis. De uit Australië afkomstige band ontstond in 2008 toen Robert James Moulding en David Eaton Anubis hun zelfgeschreven muziek wilden kunnen opnemen. Het resulterende debuut “230503” genereerde wereldwijd veel aandacht, ondanks de beperkingen van de toenmalige productie. De kracht van Anubis was dan ook al duidelijk: op een zeer fijne manier wist men de gedragenheid van een band als Pink Floyd te combineren met moderne prog. Nu, 14 jaar na de originele release, keert de band terug naar het album. Deze Deluxe Anniversary Edition is geremixt, maar ook deels heropgenomen door de huidige bandbezetting, waardoor “230503” zich nu ook opnametechnisch kan meten met de latere albums. De fysieke release bevat een bonus-CD, met daarop het 'lost epic' “The Life Not Taken”. Tevens is het destijds als albumafsluiter bedoelde “Technicolour Afterlife” hierop alsnog te vinden. Deze tweede schijf is verder aangevuld met een aantal live-opnamen. Voor diegenen die het album via Bandcamp aanschaffen is er nog een schat aan extra’s. Zo krijgen we er nog een compleet concert uit 2010 bij én de originele mix als download. Alles bij elkaar meer dan 5 uur muziek! Net als de originele versie is ook deze heruitgave gelimiteerd, dus wees er snel bij. We gaan luisteren naar “Waterfall” in de geremixte nieuwe versie.
    Websites:
    https://anubismusic.bandcamp.com/album/230503-deluxe-anniversary-edition
    https://www.anubismusic.com/
    https://www.facebook.com/anubismusic
    .

    (OP)NIEUW
    Labrie, James – Am I Right
    Van “Beautiful Shade Of Grey” (InsideOut / Sony Music, 2022)

    James Labrie begaf zich in solowerk tot nu meestal op progmetalwegen, waarmee hij stilistisch niet heel ver af zat van de groep waarvan hij nu al 30 jaar frontman is. Op het in mei verschenen “Beautiful Shade Of Grey” houdt de Dream Theater-frontman het meer ingetogen. Zijn creatieve 'partner in crime' Paul Lodge verkiest vaak de akoestische boven de elektrische gitaar. Niet dat dit een 'unplugged'-album is: elektrische gitaren zijn er wel degelijk te horen en ook keyboards ontbreken niet. Zoon Chance Labrie beroert een gewoon drumstel. Deze aanpak geeft het goed in het gehoor liggende songmateriaal wel lekker veel ademruimte. De 59-jarige Canadees hoeft ook niet geforceerd te zingen en waagt zich ook niet aan te uitzinnig vibrato. We draaiden al eerder nummers van dit album, vanavond hoort u “Am I Right”, waarin de vrouwelijke zangpartij ingevuld wordt door Theresa Thomason. Zij is geen onbekende van Labrie, want Thomason verscheen o.a. op het podium met Dream Theater tijdens de “Metropolis 2000”-wereldtournee, Alszodanig is ze ook te zien en horen op DVD en CD die van die tournee werden uitgebracht onder de naam “Metropolis 2000: Scenes From New York”. http://www.jameslabrie.com/
    https://www.facebook.com/officialjameslabrie/ .

    IN HET NIEUWS
    Relayer – I Always Knew
    Van het album “Last Man On Earth” (RectAngular, 1999)

    Relayer bestaat alweer een kleine 30 jaar en het vijftal kan zeker in een adem worden genoemd met tijdgenoten als Iluvatar, Discipline of Crucible. Het debuut “A Grander Vision” schuurde nog wel meer tegen AOR aan, maar na een wisseling van drummer is het toch duidelijk de neoprog de overhand kreeg in de muziek van deze Amerikanen. Bands als Marillion, Kansas en Rush zijn zeker van invloed op de opvolger “The Teething Fashion”, maar grootste invloed is toch (hoe kan het ook anders met deze bandnaam) Yes. Na dit album vertrok toetsenist en medeoprichter Gregg Pannier. Een vervanger bleek niet nodig, want zowel zanger John Sahagian als gitarist Tim LaRoi spelen niet onverdienstelijk toetsen. Wel bleek op het derde album de Yes-invloed verdwenen en vond Relayer meer aansluiting bij bands als IQ, Jadis en Pendragon. Dit “Last Man On Earth” is een erg fijn neoprogalbum, waarop de muziek ons af en toe aan Egdon Heath doet denken. Een vierde album kwam pas 9 jaar later, in 2008, waarna het wederom een aantal jaar stil werd rond de band. Vanaf 2015 heeft Relayer de wind weer flink in de zeilen en zijn er al drie studio-albums verschenen. Het zevende album “Waiting” verscheen vorige maand, zij het alleen digitaal via streamingplatforms. Wellicht later aandacht daarvoor, nu gaan we luisteren naar een nummer van “Last Man On Earth”: “I Always Knew”. Websites:
    https://www.facebook.com/Relayermusic/
    https://www.youtube.com/channel/UC8EUXlOss3-kVx3R8mErvzA .

    ALBUM VAN DE MAAND
    PreHistoric Animals – An Empty Space + We Harvest The Souls Of The Brave
    Van “The Magical Mystery Machine – Chapter Two“ (GlassVille Records, 2022)

    Het Zweedse viertal dat zich PreHistoric Animals noemt, houdt zowel van klassieke progressieve rock, alternatieve rock en popmuziek. Als je al die aspecten in je eigen muziek wilt laten terugkeren, maak je het jezelf heel moeilijk. Het werpt wel zijn vruchten af, want het tweede album van het Scandinavische kwartet, “The Magical Mystery Machine – Chapter 1”, werd geprezen door zowel publiek als recensenten. Eerder dit jaar verscheen het vervolg op het verhaal over Cora en Jareth, die de essentie van de mensheid proberen te achterhalen. Gegoten in science fiction-vorm, worden actuele vraagstukken uit onze hedendaagse samenleving behandeld. Richard Dearing heeft de prachtige albumcover gemaakt. "The Magical Mystery Machine - Chapter 2" verschijnt opvallend genoeg bij het Nederlandse GlassVille Records. De vaak tot indrukwekkende klankkathedralen opgebouwde muziek laat nauwelijks een millimeter van het geluidsspectrum onbenut en doet nog steeds denken aan Muse, maar ook het vroegere werk van Frost* springt in gedachten. PreHistoric Animals heeft wel het vermogen beklijvende zang-, gitaar- en synthesizermelodieën te schrijven, die de aandacht zeker vasthouden. De ritmesectie weet daar maatsoorten bij te bedenken die voor een leek vaak nauwelijks te tellen zijn.Vanavond hoort u het korte openingsnummer “An Empty Space”, gevolgd door “We Harvest The Souls Of The Brave”, met een haast Rammstein-achtig begin.
    Websites: https://prehistoricanimalsmusic.com/
    FACEBOOK
    BANDCAMP
    .

    HERUITGAVE / JAZZROCK
    Graf, Håkon, Sveinung Hovensjø, Jon Eberson, Jon Christensen - Alive Again
    Van "Blow Out" (Compendium Records, 1977 / Norske Albumklassikere, 2022)

    Norske Albumklassikere is een bewonderenswaardig label dat via crowdfunding Noorse klassieke albums in diverse stijlen op CD uitbrengt. Een van die klassiekers is "Blow Out" van het kwartet Håkon Graf, Sveinung Hovensjø, Jon Eberson en Jon Christensen, oorspronkelijk verschenen in 1977 op Compendium Records. Van die platenmaatschappij werd in 2010 al eens een verzamel-CD uitgebracht, waarvan we in aflevering 1047 het nummer "Watching Everybody Else" van dit viertal lieten horen, abusievelijk onder de naam van het album. Hoewel de bandleden op zeer veel albums te horen zijn, is "Blow Out" hun enige gezamenlijke album gebleven. De verfijnde jazzrock biedt vooral de van Ruphus bekende toetsenman Graf alle ruimte om zijn uitgebreide toetsenarsenaal in stelling te brengen, waarbij hij veelvuldig weerwerk krijgt van gitarist Eberson, terwijl de ritmesectie voor de funky-jazzy basis zorgt. Van "Blow Out" hebben we het ruim acht minuten durende "Alive Again" uitgekozen.
    Websites:
    https://norskealbumklassikere.no/
    https://compendiumrecords.wordpress.com/
    https://www.facebook.com/haakongrafmusic/ .

    FLUITEN IN DE WOESTIJN
    Quidam - Letter From The Desert I
    Van "The Time Beneath The Sky" (Rock-Serwis / Musea, 2002)
    Zenga - Zandstorm
    Van "De Sfinx" (eigen beheer, 1998)

    De Nederlandse theatermuziekformatie Zenga ontstond uit een samenwerking tussen twee voormalige fluitisten van Flairck: Peter Weekers en Annet Visser. Ze speelden zichzelf al snel in de kijker bij producer Pim Koopman met wie ze achtereenvolgens hun debuut “Zenga” in 1996 opnamen als ook de opvolger “De Sfinx” in 1998.

    Helaas waren beide albums commercieel niet een echt groot succes, maar de theatertournees deden het redelijk goed. Muzikaal is het werk van Zenga zeker ook wel interessant voor de avontuurlijk ingestelde progliefhebber, mits deze van de nodige fluitpartijen houdt natuurlijk. Op "De Sfinx" staat het lange “Zandstorm”: het meest symfonische, proggetinte stuk van het hele album, waarin alle aspecten van Zenga's muziek voorbij komen. Leuk detail: de drummer is Mark Eshuis, die in de jaren tachtig zijn eerste muzikale schreden zette op het debuutalbum “Sounds Of Passion” van Coda. Later zou hij veel gevraagde live-drummer worden en o.a. spelen in de band van Margriet Eshuijs. Zenga zou in totaal vier albums maken. Om helemaal in woestijn- en fluitsferen te blijven laten we dit voorafgaan door “Letter From The Desert I”, de openingstrack van “The Time Beneath The Sky”, het in 2002 uitgebrachte derde album van de Poolse band Quidam. Dat album is dit jaar dus alweer 20 jaar geleden verschenen en het zou het laatste album met de originele zangeres Emila Derkowska blijken.
    Websites:
    https://www.muziekencyclopedie.nl/action/entry/Zenga#
    https://www.facebook.com/Quidampl.

    IN MEMORIAM
    Metallica & The San Francisco Symphony Orchestra – Nothing Else Matters
    Van het album “S&M: Metallica with Michael Kamen conducting The San Francisco Symphony Orchestra” (Vertigo, 1999)

    Xymphonia-teamlid Aldwin kreeg in zijn vriendenkring en familie achter elkaar te maken met twee afschuwelijke drama's. We zullen u niet lastigvallen met de details, maar twee mannen in de kracht van hun leven zijn overleden. Een daarvan, Erik, was een Metallica-fan van het eerste uur. Aldwin wil daarom graag het toepasselijk getitelde nummer ''Nothing Else Matters'' aan hem opdragen, en ook een beetje aan Sjoerd. We gaan luisteren naar de versie die de groep opnam met The San Francisco Symphony Orchestra, onder leiding van wijlen Michael Kamen, die ook verantwoordelijk was voor de orkestratie.
    Websites:
    https://www.metallica.com/
    https://www.facebook.com/Metallica
    .