• Sunday 21 Mei 2017 Show No. 1250

  • NIEUW
    Enid, The - Reborn In The Fire
    - Someone Shall Rise (2017 version)
    Van "Resurgency" (Operation Seraphim, 2017)

    The Enid heeft met "Resurgency" naar eigen zeggen een 'crossover album’ gemaakt. De nieuwe triobezetting is hard aan het werk aan een echt nieuw album vol nieuw repertoire: "Tempest". Tot die tijd treedt de band, bestaande uit gitarist Jason Ducker (nu de veteraan in de groep, met alweer 15 dienstjaren) en de jonge leden Zachary Bullock en Dominic Tofield (respectievelijk toetsenist en drummer) op met vooral een keus uit de voorgaande trilogie "Journey’s End", "Invicta" en "Dust", maar dan in nieuwe arrangementen, 'adding our own millennial twist' zoals ze het zelf omschrijven. "Resurgency" biedt daarvan een uittreksel op CD. Het van een veelzeggende titel voorziene "Reborn In The Fire" is de ouverture van het album, waarin diverse thema's van de genoemde trilogie al even aangestipt worden. In veel tracks zijn de oorspronkelijke vocale partijen min of meer gehandhaafd, maar dan door Zachary gezongen met behulp van een vocoder. Dat geldt voor zowel Max Reads synthetisch gegenereerde koorzangpartijen van "Journey's End" als voor de solozangpartijen van Joe Payne van "Invicta" en "Dust". Dat werkt de ene keer beter dan de andere keer. Probleem is wel dat vocoderzang zo emotieloos klinkt. Je kunt het beter als gimmick gebruiken dan (bijna) een plaat lang. We begrijpen dat de jongens voor ze klaar zijn met het échte nieuwe album de nodige kilometers willen maken op het podium en daarvoor natuurlijk terugvallen op de rijke The Enid-geschiedenis én de schoorsteen willen laten blijven roken door het huidige live-repertoire op CD uit te brengen, zoals de vorige bezetting met de "Arise And Shine"-serie deed. Het was misschien beter geweest wat vaker de vocale partijen te vervangen door gitaar- of toetsenpartijen. Bij "Someone Shall Rise" is dat wél gedaan en dat werkt prima, zoals we u bij deze laten horen. Jason Ducker kan hier ten volle laten horen wat hij waard is.
    Website: https://www.theenid.co.uk .

    NIEUW
    Brother Ape – Oblivion
    You Are
    Van “Karma” (FREIA Music, 2017)

    Cream, Muse, FM, Rush en Brother Ape hebben allemaal gemeen dat ze 'maar' uit 3 leden bestaan. “Karma” is alweer het 7de album van deze uit Zweden afkomstige band en de eerste die op het Nederlandse label FREIA Music uitkomt. De band is in 2015 al begonnen met werken aan dit album en bracht toen al digitaal een aantal nummers uit. Uiteindelijk werden de 8 beste songs voor het album gekozen, waarbij we kunnen constateren dat geen van de eerder verschenen tracks er nog deel van uitmaakt. Wel is er een deluxe editie met een extra schijf, waarop de overgebleven songs te vinden zijn. “Karma” blijkt een coherent album dat lekker wegluistert. Vanaf de bombastische albumopener “Oblivion” via de ingetogen ballad “Hina Surawa” tot het afsluitende titelnummer. Het is vrij lastig om Brother Ape in een hokje te stoppen. Het ene moment schuurt de muziek tegen de neo-prog aan, een volgend nummer laat de klassieke Rush-stijl horen. Maar ook bands als Led Zeppelin of Muse word door sommige luisteraars teruggehoord. We gaan vandaag 2 nummers draaien van het album: “Oblivion” en “You Are”. Let vooral op de heerlijke gitaarsolo in “You Are”.
    Website: www.brotherape.com .

    NIEUW (verlaat)
    La Bocca Della Verità – Avenoth
    Van het album “Avenoth” (Fading Records / Altrock, 2016)

    Vette Krent in iO Pages 142: "Drieweg hoera voor deze Romeinen en dit uiterst boeiende, aangename en professionele album. Maar liefst 15 jaar hebben de muzikanten erover gedaan om dit eerste eigen werk op te nemen. Vakmanschap in elk onderdeel doet je watertanden van de eerste noot tot de allerlaatste. Liefhebbers van analoge toetsen en in het bijzonder de Hammond zullen blij zijn te vernemen dat dit pure toetsen-gedomineerde prog betreft, met in de bezetting liefst twee toetsenisten. Het ruim 17 minuten lange "La Suite Dei Tre Planeti" is een waar auditief orgasme. In "La Deportazione Degli Avenothiani" lijkt Chris Squire plots uit de dood herrezen terwijl een Mellotron-koor de hectische ritmiek ondersteunt. Een overvloed aan ritmische wendingen vinden we in "La Rivolta" dat zowel zware gitaaruithalen als Deep Purple-achtige orgelinterventies huisvest. "Avenoth" klinkt alsof Pink Floyd, Genesis, Marillion, Spock's Beard, Banco, PFM en New Trolls samen alle registers opentrekken." (John Bollenberg)
    Websites: https://altrockproductions.bandcamp.com/album/avenoth (met luistermogelijkheid)
    en https://www.facebook.com/laboccadellaveritaprog .

    NIEUW
    Carptree - The River
    Van "Emerger" (Reingold Records, 2017)

    Sommige bands zijn in staat om iedere keer weer een sterk album uit te brengen zonder dat ze eigenlijk een echte evolutie ondergaan. Het Britse IQ doet dat in feite al jaren en dat kunnen we ook stellen van de Zweedse band Carptree. Na een lange pauze, 7 jaar, is er eindelijk weer een album van dit duo. Toetsenist Carl Westholm en zanger Nicklas Flinck bijgestaan door een vaste kern bevriende muzikanten brengt ook op hun zesde album "Emerger" nog steeds die opvallende mix van zware symfonische rock, waarin zowel toetsen als gitaren een vette muur optrekken zonder dat het echt metal wordt. En met die uit duizenden herkenbare stem van Nicklas Flinck blijft Carptree als vanzelf uit de metalzone. Carptree is en blijft een aparte band binnen het progrockwereldje en als dat betekent dat dit op gezette tijden albums van het niveau van "Emerger" oplevert, dan tekenen we daar voor. Klasse!!
    Website: http://www.carptree.com/ .

    NIEUW / HERUITGAVE / MONUMENT
    Hooffoot - Last Flight Of The Ratite
    Afkomstig van "Hooffoot" (Paura Di Niente Records, 2015/2017)

    Het Zweedse Hooffoot werd in 2009 opgericht door bassist Pär Hallgren, bekend van onder meer Øresund Space Collective en The Carpet Knights. Hallgren zegt vooral geïnspireerd te zijn door de plaat "Ys" van Il Baletto Di Bronzo die zijn vriend en drummer Jacob Hamilton hem ooit liet horen. Doel van Hooffoot is om de vrijheid van jazz te vermengen met de rauwe dynamiek van rock. De muziek op het in 2015 alleen als LP en download uitgebrachte titelloze debuut heeft dan ook duidelijk de aantrekkingskracht van de progressieve jazzrock, zoals die in de vroege jaren zeventig werd gemaakt. Denk hierbij aan Soft Machine en Weather Report. Met een zesmansformatie met twee gitaristen en twee toetsenisten en een gastduo op trompet en baritonsaxofoon zet de band een volle sound neer. De muziek is uiterst geschikt voor het LP-formaat, aangezien de twee nummers ruim 18 respectievelijk 16 minuten duren. Toch waren er veel fans die ook een CD wilden en aan die wens is onlangs tegemoetgekomen. En aangezien we behoorlijk onder de indruk zijn van de kwaliteit van dit gezelschap, kiezen we er voor het langste stuk, "Last Flight Of The Ratite", te selecteren voor Xymphonia.
    Websites: http://www.hooffoot.com/
    en https://www.facebook.com/hooffoot .

    AOR
    Alliance – I'd Give Aything
    Van “Missing Piece” (Escape Music, 1999)

    Vorige week sloten we af met een nummer van de Sammy Hagar Band. Toen Sammy in 1985 echt 'solo' gaat (en voor Van Halen), willen zijn begeleiders met elkaar als band door. Er worden wat audities gedaan waaronder met een zekere Robert Berry. Het komt echter niet van het formeren van een nieuwe band en de muzikanten duiken op in bands als REO Speedwagon, Boston en GTR. Een paar jaar na dato willen Gary Pihl en David Lauser het toch weer oppakken en benaderen Robert Berry wederom, plus toetsenist Alan Fitzgerald van Nightranger, wat resulteert in de band Alliance. En zo verschijnt in 1996 het debuut van de band Alliance, dat voor een deel werd opgenomen in de studio van Sammy Hagar. Het album bevat lekkere melodieuze muziek dat teruggrijpt op de Amerikaanse AOR van de jaren 80. Er volgen nog een paar albums en de band gaat nooit echt uit elkaar, maar productief is Alliance in de laatste paar jaar niet. Het laatste album stamt alweer uit 2008. Wel zijn er af en toe wat optredens. Wie weet komt er nog weer eens een album als het tijdschema van de individuele leden het toelaat.
    Website: http://www.robertberry.com/alliance.html .

    NIEUW / LIVE-TIP
    Golden Caves - Mother
    - My Demons Hunt
    Van "Collision" (FREIA Music, 2017)

    Al meer dan een jaar geleden (in februari 2017) lieten we jullie al kennismaken met de Nederlandse band Golden Caves. Toen was net de EP "Bring Me To The Water" verschenen met de mededeling dat er vlot begonnen zou worden aan opnamen voor een eerste album. Dat album verscheen uiteindelijk 2 maanden geleden en is getiteld "Collision". Bij de EP tekenden we al aan dat de band het zoekt op het kruisvlak van atmosferische alternatieve rock en progrock, waardoor we bij vlagen wel moeten denken aan het latere werk van The Gathering. Zangeres Romy Ouwerkerks stem heeft hier en daar wel wat weg van die van Anneke van Giersbergen, maar ook van Charlotte Church, zoals we die de laatste jaren op diens 4 EP's hebben gehoord. Het album is gevuld met compacte songs waarbij de nadruk ligt op het neerzetten van een echt solide bandgeluid zonder veel instrumentale uitspattingen: alles staat in dienst van de song. De valkuil die op de loer ligt is dat het dan allemaal te veilig gaat klinken maar bijna elke song heeft wel zo zijn bijzondere elementen of wendingen waardoor het wel degelijk boeiend en spannend blijft. En voor de oplettende luisteraar valt er wel degelijk veel te genieten op het instrumentale vlak. Golden Caves' ritmesectie is een genot om naar te luisteren, gitarist Alex Ouwehand bouwt mooie gitaarmuurtjes op en toetseniste Elise Polman kleurt de boel nog eens extra mooi in. Maar het is met name zangeres Romy Ouwerkerk die uiteindelijk de hoogste ogen gooit, want wat een fantastische stem heeft zij en wat komt ze mooi tot haar recht op "Collision". Gevat in een schitterende productie van de hand van Christiaan Bruin (Chris, Sky Architect, The Black Codes, Mayra Orchestra) is dit wederom een puik album van Nederlandse bodem. Golden Caves treedt zaterdag 3 juni 2017 samen met The Aurora Project en Sky Architect in Metropool in Hengelo: http://metropool.nl/nl/agenda/aurora-project-golden-caves-sky-architect
    Website: http://goldencaves.com/ .

    ALBUM VAN DE MAAND
    Mayra Orchestra - Edge Of The World
    Van "Oracle" (Butler Records, 2017)

    In 2013 was het debuut van Mayra Orchestra één van de grote muzikale verrassing van eigen bodem. Geformeerd rond zangeres/pianiste/vormgeefster Maartje Dekker en ondersteund door Christiaan Bruin liet het debuutalbum "World Of Wonder" ons kennismaken met een bijzonder gezelschap dat sprookjesachtige muziek bracht. Op de plaat deden Maartje Dekker en Christiaan Bruin vrijwel alles, maar op het podium stond er een waar orkest op het podium, met meerdere strijkers, blazers en overige instrumentalisten. Live werd dat ook nog eens ondersteund door filmprojecties en diverse dans- en acrobatische acts, waardoor er een echte wondere wereld werd gecreëerd op het podium. De live-band is op het tweede album "Oracle" het muzikale vertrekpunt geworden, waardoor het album een rijke, volle sound heeft en daardoor ook iets meer pit. Het feeërieke, sprookjesachtige is gebleven, maar er drijven nu ook de nodige donkere wolken voorbij. De songs zijn nog steeds allemaal van de hand van Maartje Dekker, waarbij Christiaan Bruin tekent voor de arrangementen en de warme, volle productie. Ook visueel is het allemaal schitterend verzorgd. Dat geldt in nog sterkere mate voor de speciale editie, die rechtstreeks bij de band te bestellen is en die vergezeld gaat van een extra boekwerk met alle teksten en aanvullend artwork. “Oracle” durven we nu al te bestempelen als een hoogtepunt van het jaar, zeker van eigen bodem, en de band steekt duidelijk met kop en schouders boven het maaiveld uit. Ga ze voor al ook een keer live zien!! We gaan vandaag luisteren naar het nummer “Edge Of The World”, dat we halverwege het album aantreffen. Vanaf dit nummer word de sfeer van “Oracle” wat dreigender en de muziek meer percussief.
    Website: http://www.mayraorchestra.com/ .

    NIEUW
    Nova Collective – Air
    Van het album “The Further Side” (Metal Blade, 2017)

    Vette Krent in iO Pages 142/2017: "Samen met Trioscapes- en Cynic-drummer Matt Lynch, toetsenist Pete Jones (ex-Haken) en gitarist Richard Henshall (Haken) laat Between The Buried And Me- en Trioscapes-bassist Dan Briggs hier horen hoe spannend instrumentale muziek kan zijn in 2017. De fusion van prog, world music, jazz en klassiek barst soms bijna uit zijn voegen in "Dancing Machines" en "State Of Lux", met over elkaar heen buitelende partijen. Ook al is de uitvoering robotachtig perfect, dit is geen stijve computermuziek; "Ripped Apart" en "Reassembled" zijn bijna dansbaar. Het viertal dwingt respect af met de snelheid en het gemak waarmee de meest vergezochte akkoorden en ritmes gevonden worden. Ook al doet de muziek veelal denken aan hooggeschoolde artiesten als die van Planet X, Frank Zappa of Mahavishnu Orchestra, bij elke draaibeurt luistert de plaat lekkerder weg. "Air", "Cascades" en "The Further Side" komen wel heel dicht in de buurt van de progrock van UK, King Crimson en Genesis." (Marlon Robert)
    Websites: https://novacollectivefusion.bandcamp.com/ (met luistermogelijkheid)
    en https://www.facebook.com/novacollectivefusion .

    NIEUW
    C Sides - Deck Chair City
    Van "We Are Now" (eigen beheer, 2017)

    Zowel Progwereld als iO Pages was onlangs behoorlijk positief over de Welshe band C Sides. Reden voor ons om het album "We Are Now" ook uit te checken. De leden zijn geen onbekenden in de progressieve rock-scene: gitarist Martin Rosser en drummer Allan Mason Jones hebben bij Magenta gespeeld en bassist Jay MacDonald is ook actief bij Sankara. De zang wordt verzorgd door Allen McCarthy. Zelf benoemt de groep als belangrijke invloeden: het jarentachtigwerk van Yes en Rush plus Gentle Giant. Die laatste invloed is in de muziek nauwelijks aanwijsbaar, de eerste twee des te meer. De groep maakt symfo met een AOR-inslag, met veel gevoel voor pakkende melodieën, zoals bijv. ook te horen viel bij het bijna totaal vergeten The Quest. Maar waar een AOR-band zich zou beperken tot songs van een minuut of 3 à 5, zijn veel songs op "We Are Now" veelal meer dan twee keer zo lang als dat en nog boeiend ook. En dat ligt niet alleen aan de prettige zangstem van Allen McCarthy en het even scherpe als warme gitaarwerk van Martin Rosser. Hij laat hier en daar een typische, effectrijke Trevor Rabin-link horen, maar heeft ook duidelijk gestudeerd op het bijzondere akkoordenwerk van Alex Lifeson. Dat laatste is zeker goed te horen in "Deck Chair City".
    Website: https://csides1.bandcamp.com/album/we-are-now (met luistermogelijkheid) .

    HERUITGAVE(N)
    Schon, Neal & Jan Hammer - Arc
    Van "Untold Passion" (Columbia, 1981 / Wounded Bird, 2017)

    Tegelijkertijd heruitgebracht: "Here To Stay" (Columbia, 1982 / Wounded Bird, 2017) Begin jaren tachtig vormden de van oorsprong Tsjechisch toetsenist Jan Hammer en de Noord-Amerikaanse gitarist Neal Schon een duo. Hoewel: eigenlijk betreft het een trio, want ook betrokken, ook bij de composities, was bassist Colin Hodgkinson, op dat moment voornamelijk bekend van de Britse jazz- en bluesrockgroep Backdoor. Maar dat is nu eenmaal een kleinere naam dan Mahavishnu Orchestra en Journey, waar de twee eerstnoemden successen mee vierden - en Schon & Hammer bekt ook lekkerder. Het drumwerk wordt opvallend genoeg verzorgd door Jan Hammer, die een lekkere losse groove uit z'n ledematen blijkt te kunnen schudden. Het eerste resultaat van de samenwerking was "Untold Passion", waar je de achtergrond van de twee veelal duidelijk terughoort aan het ingebrachte materiaal. Schon levert vrij standaard AOR-hardrockertjes, mét zang van diezelfde Schon, in de stukken die Hammer alleen in bracht wordt niet gezongen en horen we zijn jazzrockachtergrond duidelijk terug. Een jaar later is er al een opvolger middels "Here To Stay". Daar lijkt de commercie gewonnen te hebben, want de jazzrockinvloed is gedecimeerd ten faveure van meer AOR in Journey-stijl. Wat heet: er staat zelfs een Journey-nummer op waar de rest van die band ook op meespeelt. Voor liefhebbers van symfonische jazzrock die ook wel een AOR-song kunnen waarderen heeft het eerste album dus de voorkeur, waarbij Hammers 7 minuten lange slot- en titelstuk (de CD-bonustrack buiten beschouwing gelaten) een aangename Happy The Man-getinte 'carousselcompitie' is, waarin de heren de solo's afwisselen. Hammers "Arc" is ook interessant, doordat Schon middels een stoer gitaarriffje ook een hardrockduitje in Hammers symfonische jazzrockzakje doet. De titel van het tweede album was overigens niet profetisch, want na twee albums was het gebeurd. Schon kreeg het vast zeer druk met het toen bijzonder succesvolle Journey en Hammer zat solo ook in de lift, dankzij zijn soundtrackbijdragen aan de TV-serie Miami Vice. Begin jaren 90 verschenen de albums voor het eerst op CD in Japan. Pas 15 jaar later zijn ze voor normale prijzen via Wounded Bird heruitgebracht, helaas wel met een erg karig 'boekje'.
    Website: http://schonmusic.com/
    en https://www.janhammer.com/
    .

    1250 AFLEVERINGEN XYMPHONIA
    Flamborough Head – Xymphonia
    Van “Unspoken Whisper” (Cyclops, 1998 / Oskar, 2016)

    Jawel: 1250 uitzendingen van ons radioprogramma. Bijzonder ook dat wij als team (in eerste instantie nog met Ron Lammers) ook al meer dan 23 jaar, bijna een kwart eeuw, bij elkaar zijn. We waren de eerste jaren ook behoorlijk actief op gebied van interviews, radiosessies en promotie. Het laatste decennium hebben we meer een vaste format gekregen en is ons programma over de hele aardbol te beluisteren. Alles live, opnames vooraf of knippen en plakken doen we niet aan. Lekker draaien wat we zelf leuk vinden en dat 1250 afleveringen lang. Chapeau!
    Daarom nog maar een keer uit de kast gehaald: het door Flamborough Head voor onze 200ste uitzending geschreven “Xymphonia”: 'a station with a message so clear'.
    Het nummer kwam terecht op het debuutalbum “Unspoken Whisper”, dat in 1998 werd uitgebracht door Cyclops Records. Alleen toetsenist Edo Spanninga en drummer Koen Roozen maken 19 jaar later nog deel uit van de bezetting. “De CD opent met de klassieker "Schoolyard Fantasy": prachtig zijn de toetsenpartijen met veelvuldige Mellotronklanken en de vocale hoogstandjes van zanger-toesenist Siebe Rein Schaaf. Dat geldt voor het hele album, waarop je ook nog nummers als "Childscream", "Xymphonia" en de titeltrack zult tegenkomen. Heel fraai zijn ook de instrumentale stukken "Legend Of The Old Man's Tree" en "Heroes". Bij herbeluistering valt de chemie op tussen de beide componisten Edo Spanninga en Siebe Rein Schaaf. Die chemie zorgde voor een mooi resultaat. (Leo Hoekstra, iO Pages)
    Website: http://flamboroughhead.nl/ .
  •