• Sunday 15 May 2022 Show No. 1505

    NIEUW / AOR
    Houston – She Is The Night
    Van het album “Houston IV” (Frontiers Records, 2021)

    De Zweedse AOR-band Houston debuteerde in 2010 met een naar de band genoemd album. “Houston II” verscheen in 2013, “Houston III” in 2017 en in 2011 en 2014 werden er twee cover-albums uitgebracht: “Relaunch” en “Relaunch II”. Nu ruim een half jaar geleden is met “Houston IV” een vierde studio-album gemaakt. De muziek van Houston is te omschrijven als AOR en het beste te vergelijken met bands als Foreigner, Toto, Survivor En Boston. Het kwintet gebruikt naast de nodige elektrische gitaren net als genoemde bands veelvuldig keyboards. Er wordt uitgeblonken in zeer goede, toegankelijke melodieën en pakkende refreinen, die een aantrekkingskracht hebben zoals door de voorbeelden veel toegepast werd tussen eind jaren 70 en midden jaren 80. Houstons muziek is echter geen kopie of heeft dan ook geen 'verouderd' gevoel. Het album is gevuld met die melodieuze en pakkende energie waar de fans van het genre van houden. Dat de band in zee is gegaan met het Italiaanse label Frontiers is geen verrassing te noemen. We gaan luisteren naar "She Is the Night", waarin de omschreven kwaliteiten goed naar voren komen.
    Websites:
    https://www.facebook.com/Houstonsweden/
    https://www.frontiers.shop/new-releases/1245/houston-iv-cd-jewelcase .

    NIEUW
    Gathering, The – We Rise
    – On Delay
    Van het album “Beautiful Distortion” (Psychonaut Records, 2022)

    Het voelt minder lang. Toch is het al negen jaar geleden dat The Gathering het voorlaatste studio album “Afterwords” afleverde. The Gathering heeft zich nooit in een hokje laten stoppen en maakte ook nooit twee keer eenzelfde soort album. De leden blijven zich ontwikkelen en varen hierin lekker eigenwijs hun eigen koers. Het nu verschenen nieuwe album “Beautiful Distortion” mag je gerust bestempelen als het meest melodieuze The Gathering-album tot nu toe. Het is bijzonder knap hoe rijk gelaagd de muziek is, zonder aan toegankelijkheid in te boeten. Het gitaarspel van René Rutten is vaak herkenbaar heavy, maar vliegt nergens uit de bocht. Zijn riffs zijn smaakvol en intens. Bassist van het eerste uur Hugo Prinsen Geerligs keerde terug naar het oude nest en doet zijn werk met verve. De toetsen van Frank Boeijen (pseudoniem: Grimm Limbo) zijn subtiel, maar kleuren het geheel prachtig in. Soms pakt hij de voorgrond zoals op het mooie “We Rise”. Dat pakt subliem uit. En dat is er nog Silje Wergeland. Ze klinkt lief, mysterieus, spannend, dichtbij en toch ongrijpbaar. “Beautiful Distortion” is een mooie, soms verstilde luisterplaat die je prima kunt opzetten om de wereld even buiten te sluiten. The Gathering vaart verder op eigen koers zonder toe te geven aan wensen of verwachtingen van wie dan ook. Knap! (bron: Progwereld)
    Websites:
    https://gathering.nl/
    https://www.facebook.com/thegatheringofficial .

    NIEUW
    Long Tall J - Wakeman's Tale
    - Sunday Blues
    Van “The Spire” (eigen beheer, 2022)

    Vorig jaar ontvingen we uit Engeland de CD "2020" van Long Tall J alias Jan Lievaart, een al jarenlang dichtbij Londen wonende, in Nederland geboren muzikant. Het door de wereldwijde lockdown geïnspireerde “2020” was, na zijn in februari 2020 verschenen debuut “Albatross” zijn tweede soloplaat. Onlangs lag opvolger "The Spire" in de bus. De progressief getinte rockstukken geven ruim baan aan gitaren, zwaar aangezette drumprogrammering en keyboards. In tegenstelling tot voorganger "2020" heeft hij op deze plaat meer de samenwerking met andere musici kunnen zoeken. Maar liefst drie Oekraïners dragen bij. Een deel van het materiaal werd ingezongen door Amariia, die dit jaar meedeed aan de halve finales van het nationale songfestival in haar verscheurde land. Eugene Moiseienko speelt piano op het aan Rick Wakeman opgedragen "Wakeman's Tale". Megabassman, tenslotte, voegt in twee stukken zijn baskunsten toe. Lievaart maakt het nog internationaler, want Martin Mens draagt een Nederlandstalige gedicht voor in “Inge” en Mel Mercer reciteert in “Four Seasons” een Poolse vers. Long Tall J's instrumenten zijn echter nog steeds het middelpunt, waarbij goed te bespeuren is waar zijn invloeden vandaan komen. Dat zijn name gitaristen als David Gilmour, Snowy White, Andy Latimer, Jeff Beck en Steve Hackett. Toch is het ondanks de oorlog in Oost-Europa hoopvolle "The Spire" vooral weer een bewijs van zijn geheel eigen kijk op rockmuziek. Uit de tien tracks hebben we voor vanavond "Wakeman's Tale" en "Sunday Blues" uitgekozen.
    Websites:
    https://www.longtallj.com/
    https://www.facebook.com/l0ngtallj/
    https://longtallj.bandcamp.com/releases .

    NIEUW
    Romano Land, Riccardo – The Winner (iv - Already Won / v - So Far So Close)
    Van “Spectrum” (Ma.Ra.Cash Records, 2022)

    In 2017 bracht Riccardo Romano, toetsenist van RanestRane en The Steve Rothery Band, ons zijn eerste soloalbum ”B612”, dat het verhaal vertelde van “Le Petit Prince”. Nu, 5 jaar later, presenteert hij zijn tweede solo-album. Deze keer houdt hij de inspiratie dichter bij huis. Als vader van een autistische jongen, heeft hij geprobeerd zich te verplaatsen in de gedachten en gedragingen van iemand met autisme. Daar waar hij op de voorganger veel gebruik maakte van gastmuzikanten, speelt hij hier de meeste instrumenten zelf. Wel laat hij de drums over aan Enrico Rossetti en de gitaarparijen aan Luca Grimieri. Overigens zijn er nog wel wát gastoptredens: natuurlijk draagt Steve Rothery bij aan een nummer, alsmede opnieuw diens dochter Jennifer. Det hoofdmoot “Spectrum” bestaat uit twee lange suites: het 18 minuten durende “In The Name Of The Son” en het 25 minuten lange “The Winner”. Daartussenin is ruimte gemaakt voor het korte “Dejà-Vu”. “Spectrum” ligt qua sound het meest in de lijn van zijn werk met RanestRane, maar nog steeds hoor je ook de invloeden van Marillion, en dan voornamelijk “Brave”, terug. Luister bijvoorbeeld naar de overgang in deel 2 en 3 van “In The Name Of The Son”. We weten al dat Romano een verdienstelijk toetsenist is, maar opvallend is dat hij redelijk veel ruimte geeft voor gitaarsolo’s op zijn album. De stem van Romano doet ons denken aan Marco Glühmann, de zanger van Sylvan. Naast de standaard CD-editie is er ook nu weer een deluxe-versie met mooi boekwerk en bonus-CD met extra materiaal. Op die CD vinden we de meer dan 20 minuten durende 6-delige, gitaargedomineerde instrumentale suite “Life” en een mooie versie van Tori Amos’ “Winter” dat ingetogen begint maar naar het einde behoorlijk losgaat. We gaan luisteren naar de laatste twee delen van “The Winner”, met een heerlijke slidegitaarsolo van Luca Grimieri aan het begin.
    Websites:
    https://www.facebook.com/RiccardoRomanoLand
    https://maracashrecords.bandcamp.com/album/spectrum .

    HERUITGAVE
    Pendragon – Queen Of Hearts: i. Queen Of Hearts
    Van “The World MMXIX” (Toff Records, 2022), oorspronkelijke versie: “The World” (Toff Records, 1991)

    Pendragon bracht vorige maand “The World MMXIX” uit. Dit is een geüpdatete versie van het klassieke Pendragon-album “The World” uit 1991. Het is dus niet zomaar een heruitgave met alleen een nieuwe mastering. Er is veel meer gebeurd: De drumpartijen zijn opnieuw opgenomen door de huidige drummer Jan Vincent Velazco, als vervanging van de oorspronkelijke partijen van Fudge Smith. Clive Nolan speelde de keyboardpartijen voor het tweede “Queen Of Hearts”-deel “A Man Could Die Out Here” opnieuw in. Karl Groom verzorgde onder supervisie van Nick Barrett de complete nieuwe mix van het album. Dit is de versie die deel uitmaakte van de feestelijke jubileumbox “The First 40 Years” uit 2019. Dat verklaart ook de toevoeging aan de titel, al is deze losse release dus van drie jaar later. Voor deze losse editie Simon Williams het artwork in een nieuw jasje gestoken. We gaan luisteren naar het eerste van de drie delen die samen “Queen Of Hearts” vormen: “i. Queen Of Hearts”
    Websites:
    https://www.pendragon.mu/
    https://www.facebook.com/PendragonHQ .

    NIEUW
    Moon Halo - If This Is All There Is
    - Wasteland
    Van "Together Again" (eigen beheer, 2022)

    Als we het over Britse klassezangers hebben, dan zijn twee namen de laatste paar jaar dominant in onze uitzendingen aanwezig: Peter Jones (Tiger Moth Cales, Red Bazar, Camel) en Marc Atkinson. Die laatste is niet alleen regelmatig te horen op albums van Lee Abrahams, maar als zanger/songschrijver heeft hij samen met toetsenist Brendan Eyre twee prachtig sfeervolle albums afgeleverd onder de naam Riversea. En dan is er ook nog Moon Halo, waarmee hij uit weer een ander vaatje tapt. Eind 2019 verscheen daarvan het debuut “Chroma”: een meer dan aangename verrassing. Nu is de opvolger “Together Again” verschenen. Moon Halo mengt symfo met modernere pop- en rockinvloeden, waardoor de muziek precies tussen de sound van Riversea en Lee Abrahams komt te liggen. Moon Halo is een samenwerking van Atkinson met toetsenist Iain Jennings (Mostly Autumn) en bassist/producer David Clements (die ook al betrokken was bij Riversea) en gelijk na de release van het debuut zijn de heren aan de slag gegaan met de opvolger. Niet geheel onverwacht hebben de coronaperiode en de lockdowns hun weerslag gehad op met name de teksten. Opvallend genoeg zijn ze echter bijna opgewekt te noemen, wat prima past bij het deels up-tempo karakter van Moon Halo's muziek. De meeste muziek is van de hand van Iain Jennings, waarbij Atkinson tekent voor de teksten en zanglijnen. Gezamenlijk hebben ze een gevarieerde set songs opgenomen. Ze werden daarin bijgestaan door o.a. gitarist Martin Ledger, ex-Mostly Autumn-drummer Alex Cromarty en de van Panic Room en Luna Rossa bekende Anne-Marie Helder, die achtergrondvocalen verzorgde. Maar dat Moon Halo nu echt wel een trio-project is, laat bassist David Clements duidelijk merken. Niet alleen door middel van zijn prominente basspel, maar tevens omdat hij daarnaast een song heeft mogen bijdragen in de vorm van het sterke “Wasteland”. Daar gaan we nu naar luisteren, voorafgegaa door “ If This Is All There Is”.
    Websites:
    http://moonhalomusic.co.uk/
    https://moonhalomusic.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/MoonHaloMusic .

    ALBUM VAN DE MAAND
    Viriditas – Avalanche
    Van “Green Mars” (eigen beheer, 2021)

    Dat Viriditas in 2018 debuteerde met het conceptalbum “Red Mars”, is destijds grandioos aan onze aandacht ontsnapt. Met de opvolger “Green Mars” speelt het Britse septet zich dusdanig in de kijker dat ons dat moeilijk kon ontgaan. Gelukkig maar! De band rond songwriter/bassist Mike Bridge weet ons een machtige 'full length' dubbel-CD lang geboeid te houden met avontuurlijke en spannende progsongs van tussen de 5 en 13 minuten lengte. Het album verscheen al ergens eind vorig jaar, maar verdient meer aandacht dan het tot nu toe gehad heeft. Er is best veel tekst: in de songs komen diverse karakters uit het gelijknamige boek van Kim Stanley Robinson tot leven. Aan de oppervlakte science fiction, maar eigenlijk meer handelend over allerlei verlangens, zelfontwikkeling en aspecten van menselijke eigenschappen. Muzikaal wordt er geput uit decennia progressieve rock, gebracht met fris enthousiasme en aanstekelijk zelfvertrouwen. Wij moesten daarbij meermaals denken aan de spirit die Sky Architect in de uitvoering legt. Ook de leden van Viriditas hebben duidelijk een doorwrochte muzikale opleiding genoten en de stem van leadzanger Mike Waters doet ons zelfs een beetje denken aan die van Sky Architect-zanger Tom Luchies. Tussen de 17 nummers zijn er niet heel veel met lange solo's, maar dat neemt niet weg dat er vaak te genieten is van de capaciteiten van o.a. de gitaristen Tom Williams en David Stanton en toetsenist Julie Kvaerndrup. Die laatste geeft samen met Hannah Bridge trouwens vocaal evenwicht aan Waters. “Green Mars” is een enerverend werkstuk waar je wel even wat tijd aan kwijt bent om te doorgronden! En Mike Bridge heeft voor zijn eigen instrument, de basgitaar ook gave prominente plekken ingeruimd. Vanavond het pakkende “Avalanche” dat met goede promotie zomaar een succesvolle single zou kunnen zijn geweest.
    Websites:
    https://viriditasmusic.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/viriditasband .

    LIVE-TIP
    Palladino, Pino and Blake Mills - Ekuté
    Van “Notes With Attachments” (A New Deal Records / Impulse Records, 2021)

    Pino Palladino is een veelgevraagde bassist, die in de pers vooral wordt gekoppeld aan zijn werk met Erykah Badu, John Mayer en Nine Inch Nails. Wij kennen hem beter als de man van de lage tonen op ontelbare platen zoals “Come Back And Stay” van Paul Young, enkele nummers van Freurs “Doot Doot”, David Gilmours “Blue Light” van “About Face”, Tony Banks’ “Bankstatement” en “Still”, plus zijn werk met Philippe Saisse, Simon Phillips en The Who. Aanvankelijk zou het vorig jaar verschenen “Notes With Attachments” zijn solodebuut worden, maar hij merkte dat zijn samenwerking met producer/multi-instrumentalist Blake Mills dermate sterk werd dat tot een duoplaat werd besloten. De twee hadden ook al intens samengewerkt op “Mutable Set” van Mills, dat in 2020 in menig jaarlijstje voorkwam. Op de "Notes With Attachments" werkt het duo samen met onder andere Larry Goldings en Matt Chamberlain. Verwacht echter geen progressieve rock- of fusionplaat. De CD, die een 4-sterrenrecensie in De Volkskrant kreeg, is een samensmelting van wereldmuziek, jazz, ambient en funk en is dus vooral qua intentie en vindingrijkheid vooruitstrevend. Kortom, ideale muziek voor het komende North Sea Jazz, waarop het duo op zondag 10 juli geprogrammeerd staat. Vorig jaar draaiden we al openingsnummer "Just Wrong", dit keer vragen we aandacht voor "Ekuté".
    Websites:
    https://www.blakemillsonline.com/
    https://www.facebook.com/pinopalladinomusic
    https://www.facebook.com/blakemillsobsession .

    30 JAAR / LIVE-TIP / IN HET NIEUWS
    Porcupine Tree - Radioactive Toy
    Van "On The Sunday Of Life..." (Delerium Records, 1992)

    Afgelopen donderdag, 12 mei, was het precies 30 jaar geleden dat het debuutalbum van Porcupine Tree verscheen. En hoewel zelfs Steven Wilson het een debuut noemt, is "On The Sunday Of Life" dat eigenlijk niet, want het is een verzameling van songs die hij in 1989 en 1991 had opgenomen en uitgebracht op twee cassettes. Het was wél zo dat met het verschijnen van dit album voor het eerst een wat groter publiek kennis maakte met Wilsons muziek. Met name de liefhebbers van psychedelische rock en symfo vielen al heel snel voor dit vreemde album, dat totaal niet in de tijdgeest van begin jaren 90 leek te passen. Het was dan ook bijna een soort van pastische op psychedelische rock uit de jaren 60, geïnspireerd op een soortgelijk project van XTC, genaamd Dukes Of Stratosphear. Het ging daarna heel snel met Porcupine Tree, want iets meer dan een jaar later had Wilson een nieuw album uit, “Up The Downstair”. Vervolgens vroeg hij drie bevriende muzikanten, waarna Porcupine Tree een echte band werd, die live ging spelen. Het meeste materiaal op “On The Sunday Of Life” is eigenlijk niet of nauwelijks live gespeeld, met uitzondering van “Radioactive Toy” dat in de jaren daarna nog regelmatig op de setlist zou verschijnen. Zoals we al eerder hebben medegedeeld, verschijnt op 24 juni voor het eerst in 13 jaar een nieuw Porcupine Tree-album: “Closure / Continuation”. Ook wordt er dit najaar weer getourd: op 6 november is Porcupine Tree te aanschouwen in de König Pilsener Arena in Oberhausen en op 7 november in de Ziggo Dome in Amsterdam. Afgelopen week werd bekend wie het trio Steven Wilson, Richard Barbieri en Gavin Harrison gaan ondersteunen op het podium: gitarist/zanger Randy McStine (o.a. Lo-Fi Resistance) en bassist Nate Navarro (o.a. Devin Townsend Band).
    Websites:
    https://porcupinetree.com/
    https://www.facebook.com/PorcupineTreeOfficial .

    FILMNIEUWS
    Eno, Brian - Under
    Van "Film Music 1976-2020" (Opal Records / UMC, 2020)
    King Crimson - When I Say Stop, Continue
    Van "VROOOM" (DGM, 1994)

    Onlangs werd bekend gemaakt dat van de hand van filmmaker Gary Hustwit, onder meer bekend van zijn film over Robert Moog, volgend jaar een documentaire verschijnt over Brian Eno. Over deze enigmatische muzikant, visionair en producer is in het verleden al vaker een carrière-overzicht op beeld verschenen, maar aangezien de Brit nog steeds op veel gebieden actief is, zal er genoeg nieuw materiaal voorhanden zijn. Ongetwijfeld zullen er hoofdstukken aan Roxy Music, David Bowie en U2 gewijd zijn, terwijl ook zijn talrijke soloplaten volop gespreksstof bieden. Met name zijn filmmuziek is daarbij interessant, zoals ook de mooie overzichts-CD "Film Music 1976-2020" toont. Van dat album draaien we "Under", gemaakt voor de film "Cool World" uit 1992 en later ook gebruikt op zijn soloplaat "Another Day On Earth" uit 2005. Het stuk wordt gevolgd door "When I Say Stop, Continue" van het minialbum "VROOOM" dat King Crimson in 1994 uitbracht ter introductie van de zogenaamde double-trio-formatie. Van deze progdinosaurus ging eerder dit jaar in de V.S. ook een documentaire in première, getiteld "In The Court Of The Crimson King", geregistreerd door Toby Amies. De film, die oorspronkelijk "Cosmic FuKC" zou gaan heten, bevat bijdragen van de vele musici die in het verleden en het heden deze band rondom Robert Fripp mede gevormd hebben. Wie weet treffen we er ook Brian Eno aan, die enkele albums met Fripp gemaakt heeft en ook verder geregeld met hem samenwerkte.
    Websites:
    https://brian-eno.net/
    https://www.facebook.com/BrianEno
    https://www.hustwit.com/
    https://www.facebook.com/ghustwit/
    https://www.dgmlive.com
    https://www.imdb.com/title/tt10148150/
    https://www.facebook.com/kingcrimsonofficial .

    VAN EIGEN BODEM
    Taurus – My Will
    Van “Illusions Of A Night” (eigen beheer, 1981)

    Het Haarlemse Taurus heeft een rijke geschiedenis, ondanks dat er maar twee studio-albums zijn uitgebracht, waar ook nog eens 13 jaar tussen zat. De band werd opgericht in 1976, waarna toetsenist Rob Spierenburg vervolgens de enige constante factor blijft. De muziek is sterk beïnvloed door het oude Genesis en het eerste solowerk van Steve Hackett, maar doet ook erg denken aan de Amerikaanse band Babylon. In 1980 bracht Taurus de single “Meadow” uit op het label Mercury. In 1981 volgde het eerste album “Illusions Of A Night”, op het kleine Multi Records. Ondanks de compactheid van de nummers, is de Genesis-gelijkenis er wel, maar er zijn ook overeenkomsten met de muziek van Kayak. Na wat bezettingswisselingen waren Jos Schild en John Philippo inmiddels ook vaste waarden binnen de destijds veel optredende band. Niet vreemd dus dat er in 1983 een live-plaat verscheen, waarop ook de wat langere stukken op het repertoire aan bod kwamen. Na hernieuwde interesse, voornamelijk uit het buitenland, verscheen “Illusions Of A Night” in 1989 op CD en werden er ook oude opnames van vóór dat studio-album uitgebracht. In 1994 dook Taurus eindelijk weer de studio in om “On A Journey” op te nemen. In 1999 volgde nog de compilatie “Evolution” waarna de band in 2000 werd opgeheven. Speirenburg ging zich toeleggen op filmmuziek en Philippo vonden we terug als bandleider van de First Showband, waarmee hij veel nationale en internationale sterren begeleidde. We gaan luisteren naar “My Will”.
    Websites:
    http://www.progarchives.com/artist.asp?id=8655 .