• Sunday 23 Juni 2019 Show No. 1355

    IN HET NIEUWS
    TNNE (The No Name Experience) – Glittering Lights
    Van "Wonderland" (Progressive Promotion Records, 2017)

    TNNE? Het zei ons niets. Een afkorting zeker? Ja: van The No Name Experience. Hé, dat doet denken aan het Luxemburgse No Name, waar we vaag herinneringen aan hebben. Een duik in het Xymphonia-verleden leert dat we daar in de eerste jaren van ons programma regelmatig muziek van gedraaid hebben én dat we de groep aan het werk zagen in 1998 op een memorabele editie van Progfarm (ja, die waar ook Big Big Train, vér voor de doorbraak tot topband in progland, te aanschouwen was). In 2010 ging No Name, met 5 albums onder de arm, ter ziele; twee jaar later pakten twee ex-leden de draad weer op, omringd met vers bloed, onder de naam TNNE. "Wonderland" is het tweede album sinds die doorstart. De sfeer van het keyboardspel Alex Rukavina en de typische zacht-hesige stem van Patrick Kiefer stonden centraal in de sound van No Name en dat is bij TNNE niet anders. Ze wenden dit aan in muziek die duidelijk te plaatsen is in de neoprogtraditie, maar weten daar met afwisselende composities met goed gebruik van dynamiek, verrassende accenten en plaats voor fijne, maar nooit te lange solo's toch een eigen draai aan te geven. Bovendien trekken de beeldende teksten, met de orkaan Katrina en de gevolgen ervan als rode draad, de aandacht. Op Facebook is het werk aan het derde album te volgen, dat o.a. een epic van 17 minuten lengte gaat bevatten. Wij gaan terug naar 2017, toen tweede album “Wonderland” verscheen.
    Website:
    http://www.noname.lu/
    https://www.facebook.com/thenonameexperience/.

    NIEUW
    Anagram Principle, The – Shallow Wide
    Van “Odd Martian Equation” (eigen beheer, 2019)

    Even waanden we ons weer terug in de begin jaren 90 toen verscheidene beginnende bands hun nieuwe album presenteerden op een CDR. Dit doet The Anagram Principle ook, zij het anno 2019. De uit Pittsburgh afkomstige band heeft eigenlijk maar 2 leden: Tedd Arnold en Bob Neft. Die kennen elkaar al sinds de jaren 80, toen ze samen in de groep Radian zaten. Arnold is al sinds de jaren 70 actief en maakte met Fluid zelfs lokaal furore. The Anagram Principle is overigens niet beginnend, want “Odd Martian Equation” is al het derde studio-album. Het is een bijzonder plaatje waarop de nadruk vooral ligt op het creëren van sfeer. Zo doet de albumopener denken aan de muziek van Like Wendy of The Black Codex. “Life In Danger” verwijst meer naar jarentachtig-wavepop, een associatie die mede wordt veroorzaakt door de doe-het-zelf-productie en de geprogrammeerde drums. De lijzige soms met effecten overladen zang draagt ook bij aan de typische sfeer, zoals dat bijvoorbeeld ook het geval is bij Carptree. Dat lijzige karakter en die drums-uit-een-doosje blijken uiteindelijk ook het manco van The Anagram Principle, want daardoor gaat de muziek op den duur vervelen. De muziek an sich is interessant genoeg; een echte drummer en zanger zou het eindresultaat goed doen. We gaan luisteren naar het nummer “Shallow Wide”.
    Website: http://theanagramprinciple.com/.

    NIEUW
    Freedom To Glide - Undertones Of War
    - The Space Between The Lines
    Afkomstig van "Seed" (Ruby Storm Records, 2019)

    Met "Seed" is de anti-oorlogstrilogie van het Engelse duo Freedom To Glide voltooid. Samen met "Rain" uit 2013 en "Fall" uit 2016 vormt het een songcyclus die Pete Riley en Andy Nixon schreven geïnspireerd op de oorlogen in de twintigste eeuw. Hierbij lag de nadruk op de meest gruwelijke oorlog, de aanvankelijk 'the war to end all wars' genoemde Eerste Wereldoorlog. Op "Seed" is dit uitgebeeld in het tragische verhaal van één enkele soldaat, vanaf het moment dat hij van verlof terugkeert naar de frontlinie tot het onvermijdelijke einde. Het tweetal Riley en Nixon ontmoetten elkaar in de Pink Floyd-tribute band Dark Side Of The Wall. Hoewel Pink Floyd een duidelijke invloed op Freedom To Glide is, mede gevoed door Roger Waters' relatie tot de Tweede Wereldoorlog, is op de drie CD's en tussentijds verschenen EP, een duidelijke eigen sound ontstaan. Zet een willekeurig nummer van de band op en je herkent ze direct. De meeste songs zijn in mineur, hebben een akoestische onderlaag, de nodige geluidseffecten en een bevrijdende gitaarsolo en zijn verhalend. Dit wordt goed geïllustreerd in de twee stukken die we voor vanavond hebben geselecteerd, het met mooie strijkers gearrangeerde, grimmige "Undertones Of War" en het rustig met melancholiek pianospel openende "The Space Between The Lines".
    Websites:
    http://www.freedomtoglide.com/home
    https://www.facebook.com/FreedomToGlide/ .

    NIEUW
    Han Uil - Devil's Night
    - The next Door Bully
    Van het album “Esoteric Euphony” (FREIA Music, 2019)

    Han Uil is vooral bekend als componist/zanger/gitarist van TumbleTown (een samenwerking met Aldo Adema en Erik Laan) en als frontman van Antares en Seven Day Hunt – én natuurlijk van zijn solo-werk. “Esoteric Euphony” is het vierde soloalbum van Uil. Het bevat muziek in de trant van die vanTumbleTown, maar met een twist. Uil wordt op “Esoteric Euphony” vergezeld door bassist Peter H. Boer (bekend van SOTE en Illumion) en drummer Maurizio Antonini. Aanvullende zangpartijen worden verzorgd door Caroline Joy en Kate Mitchell en de eveneens van illumion bekende Esther Ladiges. In een interview geeft Uil aan dat onder de tien nummers zich composities bevinden die uiteindelijk niet op het meest recente TumbleTown-album “Never Too Late” zijn beland. Dit geldt bijvoorbeeld voor “'The Next Door Bully”, dat TumbleTown-lid Erik Laan een verschrikkelijk nummer vond... Tenslotte vermeldt Uil dat “Esoteric Euphony” hem een fantastisch gevoel van blijdschap geeft (de term 'euphony' is afgeleid van het Griekse 'euphoria', dat 'een extreem gevoel van vreugde' betekent).
    Websites:
    http://hanuil.com/
    https://hanuil.bandcamp.com/album/esoteric-euphony
    http://www.dutchmusicworks.com/labels/freia-music/ .

    NIEUW
    Lucy In Blue – In Flight
    Van “In Flight” (Karisma, 2019)

    Het gebeurt niet vaak dat we muziek uit IJsland mogen laten horen. Lucy In Blue bestaat al een aantal jaar. Op het in 2016 verschenen debuut maakt de band naar psychedelische rock neigende prog, die zwaar beïnvloed was door muziek uit de jaren 70. In april verscheen de opvolger “In Fight” op het inmiddels gerenommeerde label Karisma. Er wordt nog duidelijk uit het jarenzeventigvaatje getapt, waarbij duidelijk gekozen is voor een meer symfonische aanpak. Ja, de Pink Floyd-sferen druipen er nog steeds van af en we kunnen wegdromen bij heerlijke Rick Wright-achtige toetsentapijten en mooi gitaarwerk. Er wordt echter ook regelmatig van leer getrokken met een scheurende Hammond en King Crimson-achtige gitaren, ondersteund door een dijk van een ritmesectie. Ondanks deze associaties heeft Lucy In Blue zeker een eigen identiteit. Bovendien blijkt “In Flight” een zeer afwisselend album – zoëentje die steeds beter wordt naarmate je hem vaker hoort. Op het lange titelnummer komt alles samen.
    Website: https://lucyinblue.bandcamp.com/album/in-flight .

    NIEUW
    Free Human Zoo - The Yar
    Afkomstig van "No Wind Tonight..." (Ex-Tension Records, 2019)

    Ambitie kan Free Human Zoo op "No Wind Tonight ..." niet ontzegd worden. Dit tweede album van de Franse band is grootser qua opzet dan het debuut "Freedom, Now!". Dat was op zich al ambitieus werkstuk, waarop diverse gelijktijdig voortgebrachte muziekgenres toonden dat de musici geen last hadden van hokjesvrees. Het nieuwe project van het gezelschap rondom de door Magma beïnvloede bandleider, slagwerker en componist Gilles Le Rest is een heuse dubbel-CD. Op de eerste schijf prijkt de elfdelige, drie kwartier lange herdenkingssuite "Bab’Y (Le Ravin De La Grand-Mère)", handelend over Babi Yar waar in 1941 uit vergelding een massamoord op Joden plaatsvond. Net als op de eersteling vloeien in deze symfonie stijlen als jazz, klassiek, progressieve rock, fusion, minimal music en folk overtuigend samen. Enkele vormgevers hierbij zijn het gruizig rockende gitaarwerk, de stotende klanken van de blazerssectie, het indrukwekkende fretloze basspel, de speelse dwarsfluitfragmenten en de klassiek getinte pianopassages. Het hechte ensemble roept bij de uitvoering vergelijkingen op met, bijvoorbeeld, Isildurs Bane, Noetra en After Crying of meer recentelijk Ghost Rhythms en zelfs Snarky Puppy. CD2 opent met "Curritur Ad Vocem", een 25 minuten durend stuk geïnspireerd op een minder bekend deel van de middeleeuwse tekstencyclus "Carmina Burana". Dit gegeven is vertaald in een intrigerende mix van middeleeuws getinte, deels vocale muziek en melodieuze moderne jazz(rock). Het Dave Brubeck-achtige "Talitha Koum" en het introverte titelnummer zijn met zeven minuten tenslotte de relatief kortste composities. "No Wind Tonight…" wordt door Free Human Zoo zelf 'een muzikaal avontuur over bevrijding en emancipatie' genoemd. Aan de hand van "The Yar", een van de delen van het genoemde "Bab'Y", kunt u oordelen of dit een juiste omschrijving is.
    Websites:
    https://www.freehumanzoo.com/
    https://www.facebook.com/FreeHumanZoo/.

    IN HET NIEUWS
    Golden Caves – Child Of Mine
    Van het debuutalbum “Collision” (FREIA Music, 2017)

    De Rotterdamse band Golden Caves is een internetfondsenwervingscampagne gestart om het komende, tweede album mee te bekostigen. De band werd door diverse media, waaronder door ons, al bejubeld om het niveau van de tot nu toe verschenen muziek op het mini-album “Bring Me To The Water” en het eerste volledige album “Collision”. Dat wordt bevestigd door onder meer succesvolle optredens in voorprogramma’s van bekende namen als Focus, Panic Room en Mostly Autumn. Het nieuwe album belooft heavier te worden, zoals we konden horen in nieuwe nummers die onder meer op Prognosis werden gespeeld. Je kunt de campagne vinden op de website van Voordekunst. Zoals gebruikelijk worden er tegenprestaties geboden, afhangende van de hoeveelheid geld die je in het project steekt. Behalve de gebruikelijke gesigneerde CD en tickets voor de release show, zijn er beloningen als meespelen met de band tijdens een soundcheck. Of je mag een hele show lang een roadie zijn – inclusief diner met de band. Het doel is € 8500,- op te halen. Op dit moment is de teller net de 50% gepasseerd.
    Websites:
    http://goldencaves.com/
    https://www.voordekunst.nl/projecten/9023-be-part-of-golden-caves-second-album-1 .

    ALBUM VAN DE MAAND
    FEM (Forza Elettromotrice) - Se C'é Una Buona Ragione
    Van "Mutazione" (eigen beheer, 2019)

    Via Fading Records maakten we in het midden van dit decennium kennis met een reeks opwindende Italiaanse bands die nieuw leven verschaften aan RPI (rock progressivo Italiano). Not A Good Sign, La Coscienza Di Zeno, het vrijwel volledig vernieuwde Syndone en FEM (voluit: Forza Elettromotrice): al deze bands brachten via dat label nieuwe muziek die tegelijk midden in die traditie staat, maar toch ook erg fris klinkt. De drie eerstgenoemde bands hebben vorig jaar sterk nieuw plaatwerk uitgebracht, zij het niet meer op het zich verontrustend stilhoudende Fading Records. Aan het begin van het nieuwe jaar is ook FEM (Forza Elettromotrice) terug, na een stilte van een kleine vier jaar. Zoals de albumtitel "Mutazione" al aangeeft, is er wel het een en ander veranderd: zanger Massimo Sabbatini is vertrokken. Dat lijkt een aderlating, daar hij op het eerste volledige FEM-album "Sulla Bolla Di Sapone" (2015) uitstekend voor de dag kwam. Maar zodra je zijn vervanger Alessandro Graziano aan het werk hoort, klaag je niet meer. In opener "Mi Trasformo" bouwt hij met zijn soepele, wendbare tenor prachtig met klimmende toonhoogte op. Warm, helder, doorvoeld en technisch volmaakt - super-Italiaans, maar niet te theatraal. Voor de rest is de bezetting gelijk gebleven, wat weer veel prachtig spel op elektrische gitaar en 'vintage' klinkende toetsen garandeerd. Toch is er nog één opmerkelijke toevoeging aan de vaste bezetting: Pietro Bertoni - op het debuut al even te gast - die zowel trompet, trombone, eufonium als metallofoon bespeelt. In zijn eentje zorgt hij dus voor blazersarrangementen. Omdat Graziano hier en daar de viool hanteert, kent het album als geheel een wat zwaarder door klassieke muziek beïnvloed geluid dan "Sulla Bolla Di Sapone". Opvallend, daar ook de andere drie genoemde bands veel met klassieke elementen stoeien op het meest recente plaatwerk. Vanavond het lange slotnummer "Se C'é Una Buona Ragione", dat bijzonder divers is qua aanpak. De door een stemvervormer gehaalde zang van de eerste minuten geeft een industrieel karakter, voordat een prachtige, met vol symfonisch arrangement omklede gitaarmelodie het overneemt. Een onderkoelde passage vol ingehouden spanning volgt, alvorens de krachtige kern van de song wordt ingezet, dat uitmondt in een sacrale solo-kerkorgelpassage. ...Waarna het stuk eindigt met een statige bolero. Gevarieerder binnen één song kan bijna niet.
    Website: http://www.femprogband.it/ .

    IN HET NIEUWS / LIVE-TIP
    Dream Theater - Regression (Act One) / Overture (Act Two)
    Van het album “Metropolis Pt. 2: Scenes From A Memory” (Elektra, 1999)

    Afgelopen week verscheen het volgende artikel in het Algemeen Dagblad:

    Metalband ‘misleidt’ talloze fans met ‘unieke concerten’ in Europa

    De Amerikaanse band Dream Theater is de afgelopen weken door knullige communicatie in opspraak geraakt. Honderden fans hebben het gevoel dat ze onder valse voorwendselen een ticket hebben gekocht voor een van hun 35 shows in Europa. De band is zich van geen kwaad bewust, maar biedt wel zijn verontschuldigingen aan bij fans die zich misleid voelen. Het in New York opgerichte Dream Theater is al ruim dertig jaar de grootste band op het gebied van progressieve metal. De groep staat bekend om zijn langslepende composities en exclusieve concerten, waarbij eens in de zoveel tijd een album van begin tot eind opgevoerd wordt. Dit jaar is het vanwege het twintigjarig jubileum de beurt aan “Metropolis Pt. 2: Scenes From A Memory”, volgens critici een van de beste progrockalbums ooit gemaakt. Met veel bombarie kondigde Dream Theater de tournee aan en het duurde niet lang voor veel shows in de Verenigde Staten en Europa waren uitverkocht. Fans die Dream Theater al jaren niet meer hadden gezien (met name vanwege een wisseling in de line-up) besloten de band toch weer een kans te geven. “Scenes From A Memory” in zijn geheel, dat mogen we niet missen’, klonk het bijvoorbeeld op sociale media. Die blijdschap en vreugde maakte al snel plaats voor verwarring en teleurstelling: Dream Theater bleek zonder aankondiging zijn sets te hebben aangepast. Geen drie uur durend concert met “Metropolis Pt. 2: Scenes From A Memory”, terwijl daarmee wel werd gepromoot door festivals en poppodia, maar een flink ingekorte show met maar één nummer van het album. Vanwege de enorme hoeveelheid aan teleurgestelde reacties heeft Dream Theater besloten een verklaring uit te sturen. De band legt daarin de schuld deels neer bij de promotors van de concerten. ‘De band begrijpt dat sommige shows per ongeluk zijn aangekondigd als “Metropolis Pt. 2: Scenes From A Memory”- 20th Anniversary’-shows. Dit is inmiddels gecorrigeerd. Begrijp alsjeblieft dat die informatie niet van de band kwam, maar blijkbaar is er een miscommunicatieprobleem ergens verderop in de keten geslopen.
    Reactie van een fan:
    'Ik kan niet geloven dat deze communicatieproblemen een half jaar hebben moeten duren. Ik had in december al mijn kaartje gekocht.’

    Afgelopen week trad Dream Theater op in Oberhausen. Heeft u dat gemist? Dan dient u te reizen naar België. Morgen, 24 juni, staat de groep op het podium van Capitole in Gent.
    Website: http://dreamtheater.net/ .

    WERELD VOL MUZIEK
    Kauan - Lahja
    Van "Kaiho" (eigen beheer, 2017)

    Vorige week was er uitgebreide aandacht voor de Russische, maar in Oekraïne gevestigde band band Kauan op de Progwereld-website. De band begon in 2005 met doommetal, maar de stijl heeft een evolutie doorgemaakt naar wat wel wordt omschreven als ambientpostmetalprogrock. Tja, dan weet je nog niet veel. Maar denk een beetje aan hoe Anathema zich heeft ontwikkeld vanuit hetzelfde muzikale ghetto en je hebt al een wat beter idee. Vorig jaar draaiden wel al muziek van "Sorni Nai", een conceptplaat over een ski-expeditie in de Oeral in 1959, waarvan de leden onder mysterieuze omstandigheden overleden. Dat album stamt uit 2015 en zou twee jaar later worden opgevolgd door “Kaiho”. Daarop zijn nog veel minder metalpassages te horen (en zelfs helemaal geen grunts meer) en daardoor schuift de sound nog meer richting de klankwereld van Anathema en vooral ook Nosound. Niet helemaal origineel dus, maar Kauan weet er toch nét een eigen draai aan te geven, ondermeer door de nodige vioolpassages in de muziek te stoppen. Het langste nummer van “Kaiho” is “Lahja”: binnen ruim 10 minuten neemt Kauan alle tijd om spanning op te bouwen en die uiteindelijk ook weer te ontladen.
    Website: http://kauanmusic.com/

    35 JAAR GELEDEN / EENDAGSVLIEG
    Diethelm / Famulari - The Flyer
    Van "Diethelm / Famulari" (Polydor, 1983), in Nederland heruitgebracht als "The Flyer" (Philips, 1984). Bovendien is het nummer te vinden op de CD-versie van "Valleys In My Head" (Mercury, 1984)

    Vijfendertig jaar geleden kwam daar schijnbaar uit het niets een instrumentaal nummer de top 40 binnen, dat mijlenver weg stond van New Wave, New Romantics, AOR, synthipop of wat voor andere stijl toentertijd nog meer de hitparade domineerde. We hebben het over "The Flyer" van het Zwitserse gitaar- en toetsenduo Diethelm / Famulari. Naar onze herinnering was het een grote hit, maar een kijkje op top40.nl levert op dat het nummer maar 4 weken in de Top 40 genoteerd stond en tot nummer 27 reikte. Het werd wel veel gedraaid en we schatten zo in dat Frits Spits wel eens een van die gratis promotoren kan zijn geweest. Het relatieve single-succes bleef trouwens ook beperkt tot Nederland en werd behaald met een single-edit van nog geen vier minuten van het op LP negenenhalve minuut durende stuk. Het is zo'n deuntje dat je je meteen weer levendig herinnert als je een fragment hoort. ...Of een lick in een ander nummer die er in de verte aan doet denken, zoals we zelf onlangs hadden met Steve Hackkets "Under The Eye Of The Sun". Het heeft een enorm catchy aflopend themaatje dat enkele keren als refrein opduikt en een mooie opbeurende, open sound. Naast de twee naamgevers speelt trouwens op het titelloze debuut uit 1983 van het duo de bekende Indiase percussionist Trilok Gurtu mee. "The Flyer" komt dáár van af en het album werd in hitjaar 1984 onder de nieuwe titel "The Flyer" heruitgebracht. In datzelfde 1984 verscheen ook de tweede een laatste albumlange samenwerking van het duo, deze maal geholpen door Circus-percussionist Fritz Hauser, die in de jaren negentig ook samenwerkte met 'onze' Nits. Op de CD-versie van dit "Valleys In My Head" prijkt overigens opnieuw "The Flyer"! Toetsenist Santino Famulari speelde overigens ook in de band van de harpist en landgenoot Andreas Vollenweider. Gitarist Thomas Diethelm overleed in 2013. Er is een bandcamp-site aan hem gewijd, waar veel van zijn muziek op te vinden is.
    Meer info:
    https://thomasdiethelm.bandcamp.com/album/diethelm-famulari-2
    https://www.top40.nl/diethelm-famulari/diethelm-famulari-the-flyer-8495 .

    30 JAAR GELEDEN
    IQ - Wurensh
    Van "Are You Sitting Comfortably?" (Squawk / Vertigo, 1989)

    Het is dit jaar 30 jaar geleden dat "Are You Sitting Comfortably?" verscheen. Dit vijfde album van IQ was het tweede album met Paul Menel, die na het vertrek van originele zanger Peter Nicholls debuteerde "Nomzamo" in 1987. Dat album en "Are You Sitting Comfortably?" verschenen bij Vertigo op het sublabel Squawk en het was IQ's poging om naar een groter publiek door te breken met een mix van prog en melodieuze pop. Vertigo moet toch redelijk in de band geloofd hebben, want koppelde de Britten aan Terry Brown. Die kennen we met name als producer van Rush, van het debuut in 1974 tot en met “Signals”uit 1982. Maar het muzikale tij zat IQ eind jaren 80 niet echt mee en na dit album werd IQ door Vertigo gedropt. Even leek het doek gevallen, maar de band hergroepeerde zich in 1990, waarbij Peter Nicholls terugkeerde als zanger. 30 jaar later is IQ nog steeds actief. Dit weekend stonden ze op het Midsummer Prog Festival in Valkenburg en volgende maand op Night Of The Prog op de Loreley. Op Facebook liet gitarist Mike Holmes heel stiekem weten dat het aanstaande album, dat dit najaar zal verschijnen, wederom een dubbel-CD zal zijn. We gaan nog even terug naar 1989 en kiezen voor de langste albumtrack, met de titel “Wurensh”, dat een anagram is voor... new Rush!!.
    Website: https://www.iq-hq.co.uk/
  •