• Sunday 18 Juni 2017 Show No. 1254

  • NIEUW
    Styx - Radio Silence
    - Locomotive
    Van "Mission" (Universal, 2017)
    Voor het eerst in 14 jaar brengen de arenarockers van Styx een album met nieuw materiaal uit. "The Mission" is het eerste Styx-album met volledig nieuw materiaal sinds "Cyclorama" uit 2003. Twee jaar later verscheen nog wel "Big Bang Theory", waarop de band songs van onder anderen Jimi Hendrix, Jethro Tull, The Who en Crosby, Stills, Nash & Young coverde. De mannen pakten het voor dit nieuwe werkstuk ambitieus aan: "The Mission" is een conceptalbum met een sciencefictionverhaal dat zich afspeelt in het jaar 2033, over de bandleden van Styx die een ruimtevoertuig met de naam Khedive bemannen en op weg zijn naar Mars. Het album opent met een symfonisch getinte ouverture die je meteen doet voelen met een concept te maken te hebben. Deze instrumental gaat naadloos over in het meest rockende nummer van de hele plaat: het uptempo "Gone Gone Gone". De andere rocker op de plaat is het 'verplichte' James JY Young-leadzangnummer, dat nu eenmaal bij een Styx-plaat hoort. De leadvocals zijn verder verdeeld tussen toetsenist Lawrence Gowan (hij zingt ook het genoemde "Gone Gone Gone") en (vooral) Tommy Shaw, die ook de twee stukken zingt die we voor u uitgekozen hebben: een van de diverse bepaald niet van Queen-invloeden gespeende nummers, namelijk "Radio Silence" - en het meer dromerige "Locomotive" dat de warmte heeft van de meest proggy Styx-albums, zoals "Pieces Of Eight" (1978), niet in de laatste plaats door de gebruikte keyboardsounds.
    Website: http://styxworld.com

    NIEUW
    Anathema – The Optimist
    – Back To The Start
    Van “The Optimist” (Kscope, 2017)

    "De laatste jaren geldt: als Anathema zich in een melodie vastbijt, wordt die niet of nauwelijks meer losgelaten. Dat is niet anders op dit elfde studioalbum, qua verhaal een vervolg op "A Fine Day To Exit" (2001). De muziek bevat elementen uit postrock en ambient, maar ook stukjes dance en electro. Producer is Tony Doogan (o.a. Mogwai en Belle And Sebastian). De klank is mooi en de uitvoering uitstekend, maar het zijn wel vaak composities die klein beginnen en groots eindigen. Daarbij hebben de lange uithalen van vocalisten Vincent Cavanagh en Lee Douglas een hoofdrol. Zingen kunnen ze, maar zeker Douglas' zang dreigt eenvormig te worden. De algemene sfeer, een knappe mix van nachtmerries en droomwerelden, is evengoed typisch voor het 'nieuwe Anathema' dat rond 2010 is opgestaan. Het bijna jazzy "Close Your Eyes" klinkt nog het meest fris, maar over de gehele linie valt de band net te veel in herhaling. Pareltjes blijven er zeker, zoals "Back To The Start"." (Patrick Lamberts, Lust For Life; 3 uit 5 sterren) We kunnen ons in ons oordeel aansluiten bij deze recensie. Wij hadden ook gehoopt op meer variatie. Je blijft nu teveel hangen in een dromerig scenario; meer dynamiek was welkom geweest. Maar het is wel het soort muziek dat tijd nodig heeft om 'in te dalen'. Misschien gebeurt dat nog. Anathema treedt op diverse malen in Nederland op de komende tijd: op 23 juni in Nijmegen, op 24 juni tijdens het Midsummer Prog Festival in Valkenburg (maar dat festival is al wel uitverkocht), op 6 oktober in Tilburg én er is een akoestisch optreden van de gebroeders Cavanagh in De Boerderij te Zoetermeer op 14 juli.
    Website: http://www.anathema.ws/

    NIEUW
    Eurasia - Fatti I Fatti Tuoi
    - Il Buio Nero
    Afkomstig van "Ilmondoarovescio" (Banksville Records, 2017)

    Het Italiaanse Eurasia debuteert met "Ilmondoarovescio". De vijf muzikanten, die zich in enkele tracks omringen door enkele gastmusici, zijn echter geroutineerde vaklui die hun sporen in diverse bands en stijlen verdiend hebben. Voor dit album koos men voor een stevige progressieve rocksound, die op ritmisch en solistisch gebied veelvuldig geïnspireerd lijkt op het songmatige toegankelijke werk op Allan Holdsworths soloplaten als "Road Games" en "Metal Fatigue". De uit de hardrock afkomstige Marco Cavallo heeft ongetwijfeld veel naar dat soort platen geluisterd, getuige zijn ongewone akkoordenspel en vloeiende solo's. Zanger Moreno Delsignore is het andere dominante bandlid. Zijn zang combineert het mysterieuze van Andrea Chimenti met het gekwelde van Peter Hammill, wat een intense luisterervaring oplevert. Overigens zegt de band ook beïnvloed te zijn door de Canterbury Scene, wat onder meer tot uiting komt in enkele Robert Wyatt-achtige woordloze zangpassages. Tenslotte is het "Asia"-gedeelte van de groepsnaam alleen hoorbaar in de cover van de Japanse rocker "Sorano Tamoto". Vanavond twee nummers van deze interessante nieuweling in de Italiaanse progscene, waarbij de twee genoemde kanten van de zanger goed hoorbaar zijn.
    Websites:http://www.eurasiaband.it/
    en https://www.facebook.com/eurasiaband.it

    NIEUW
    Chapman, Daisy – Good Luck Song (Kila La Kheri)
    – Idilia Dubb
    Van “Good Luck Songs” (Songs & Whispers, 2017)

    Vijf jaar geleden maakten we middels het album “Shameless Winter” voor het eerst kennis met de Britse singer-songwriter Daisy Chapman. Met haar krachtige stem, klassiek getint pianospel en boeiende begeleiding waarin strijkers domineren maakte ze gelijk indruk. Haar live-optredens verstevigden die indruk nog meer en konden we niet wachten tot ze met een nieuw album zou komen. "Good Luck Songs" is er dan nu eindelijk, anderhalf jaar nadat ze er een internetfondsenwervingscampagne voor had opgezet. Dat het zo lang duurde had overigens niet te maken maar een gebrek aan geld of songs maar meer door een gebrek aan tijd. Want tussen haar eigen optredens en die als lid van Crippled Black Phoenix in raakte ze ook nog in verwachting, beviel van haar dochter Matilda Sue, en verloor haar vader na een kort maar heftig ziekbed. Maar wie geduld heeft word beloond want Chapman heeft wederom een sterk album afgeleverd, op een bijna geruststellende wijze helemaal in lijn met haar vorige twee albums. Haar stem is nog steeds haar grootste kracht, gekoppeld aan sterke melodieën en boeiende arrangementen en teksten. Nog steeds worden we meegenomen in verhalen vol tragiek, zoals “Idilia Dubb” of melancholie, zoals “I Used To Dream Of England”, maar het album heeft ook een 'zonniger' karakter. Twee nummers kende we al van de in 2015 verschenen EP die de opmaat naar het album moest zijn. Albumopener en titelsong “Good Luck Song” is het meest orkestraal klinkende stuk van het album. Als zogenaamde crowdfunder kon je een rol in het grote koor inkopen dat Daisy in deze song begeleidt. Je moest daarvoor wel naar een studio in Bristol of Bremen komen. Daarna hoort u het al genoemde tragische “Idilia Dubb”.
    Website: www.daisychapman.com/

    JAZZROCK
    Ponty, Jean-Luc - No More Doubts
    "The Gift Of Time" (CBS, 1987)

    Vraag een progliefhebber naar een bekende violist binnen onze muziekstijl en al gauw zal óf de naam Eddie Jobson óf die van Jean-Luc Ponty vallen. Die laatste is met name bekend van zijn werk bij Frank Zappa en Mahavishnu Orchestra, maar in de jaren 70 ook van een aantal sterke symfonische jazzrock onder eigen naam, waarop o.a. de gitaristen Allan Holdsworth en Daryl Stuermer te gast zijn. In latere jaren zou Ponty's muziek wat meer richting fusion en jazz gaan met hier en daar ook een vleugje wereldmuziek. In 1987 verscheen zijn album “The Gift Of Time” waarop Ponty een behoorlijk elektronischer geluid neer zet, geheel in de geest van die tijd. Kristalheldere synthklanken en Ponty's elektrische viool domineren het klankbeeld. Mede door het uitgebreide gebruik van de digitale Synclavier-synthesizer moeten we wel een beetje denken aan het album “Theme Of Secrets” van die andere befaamde violist, Eddie Jobson, hoewel Ponty duidelijk een heel andere muzikale insteek kiest.
    Website: http://www.ponty.com/

    AOR
    Charlie – Can’t Wait ‘Till Tomorrow
    Van “Charlie” (Polydor, 1983 / Bear Tracks, 1994)

    Het Britse Charlie is zo’n band waar veel muziekliefhebbers de platenhoezen wel van kent, maar de muziek niet. Toch was de single “It's Inevitable” uit 1983 dat jaar het op één na meest gedraaide nummer in de VS. Helaas werd dat niet vertaald naar hoge verkoopcijfers, wat min of meer het einde van de band inluidde. Maar even terug naar het begin. Charlie werd al in 1971 opgericht door Terry Thomas, toen nog met drummer Nicko McBrain, die acht jaar later zou toetreden tot Iron Maiden. Al snel werd hij echter vervangen door Steve Gadd, niet te verwarren met de Amerikaanse sessiedrummer. Het duurde echter tot 1976 voordat het eerste album verscheen. In 1977 kwam toetsenist Jullian Colbeck de band versterken en het harde werken zorgde ervoor dat met name in de VS het succes op de loer ligt. Toch wilde het maar niet echt lukken en bleef het bij subtopnoteringen. Zo modderde Charlie ondanks diverse bezettingswisselingen door, als opener van veel grote namen. In 1987 volgt het besluit te stoppen. Pas 22 jaar later, in 2009, bleek de tijd rijp voor een reüniealbum. Gadd die overigens in 2013 overleed, was er niet meer bij; hij was werkzaam als drumtechnicus voor Iron Maiden(!) en tourmanager van Scorpions en WASP. In 2015 kreeg de reünie een vervolg met nog weer een album. We gaan luisteren naar “Can't Wait 'Till Tomorrow” van het album “Charlie” uit 1983 – inderdaad het album dat ook het bekendste Charlie-nummer “It's Inevitable” bevat.
    Website: http://www.charlie-music.com/

    LIVE-TIP
    Iamthemorning – Matches
    Van het album “Lighthouse” (Kscope, 2016)

    De Russische groep Iamthemorning had al van zich doen spreken met twee eerdere albums, maar op een of andere manier wilde het kwartje hier op de redactie nog niet echt vallen. Dat kwam pas met het derde album "Lighthouse", gevuld met schitterend gearrangeerde kamerprog. De muziek wordt gedragen door het schitterende pianospel van Gleb Kolyadin, ondersteund door strijkers en af en toe uitgebreid met een ritmesectie, veelal het van Porcupine Tree bekende duo Colin Edwin en Gavin Harrison. En over dit rijke muzikale landschap zingt Marjana Semkina met haar engelachtige stem. Je zou zo maar denken dat je in de hemel bent, maar als je dan oplet waarover ze eigenlijk zingt dan schrik je toch even want ze gaat donkere onderwerpen absoluut niet uit de weg. Iamthemorning treedt op 24 juni op tijdens het Midsummer Prog Festival in Valkenburg (maar dat festival is al wel uitverkocht). Op 1 oktober keert de groep terug naar ons land, dan naar De Boerderij in Zoetermeer.
    Website: https://iamthemorningband.bandcamp.com/ .

    ALBUM VAN DE MAAND
    Isildurs Bane & Steve Hogarth - Incandescent
    Afkomstig van "Colours Not Found In Nature" (Ataraxia Production, 2017)

    Twaalf jaar geleden verschenen de laatste fysieke producten van het Zweedse Isildurs Bane in de vorm van de DVD "Mind Vol. 5 : The Observatory - Isildurs Bane Live" en de EP "Songs From The Observatory". In de tussentijd trokken met name de jaarlijkse IB Expo's de aandacht: festivals waarbij de muzikanten zich lieten omringen door talrijke andere musici van naam, waaronder Steve Hogarth van Marillion. Hieruit vloeide een optreden tijdens Expo 2016 en plannen om samen een album te maken voort. Het resultaat van dat laatste, "Colours Not Found In Nature", ligt nu in de winkels en hierop is duidelijk dat Hogarth met zijn teksten en zangpartijen een flink stempel op het conceptalbum heeft gedrukt. Toch is dit instrumentaal onmiskenbaar Isildurs Bane, getuige de rijkheid aan percussie-instrumenten, de typische keyboardsounds en de bonte arrangementen. Vanavond aandacht voor het broeierige slotstuk "Incandescent", waarbij je je bij bepaalde passages wellicht afvraagt hoe de CD geklonken zou hebben als instrumentaal werkstuk.
    Website: https://nl-nl.facebook.com/ibexpo/
    en http://www.stevehogarth.com/

    NIEUW
    Galahad - Iceberg (2017 version)
    - Weightless
    Van "Quiet Storms" (Oskar, 2017)

    "Quiet Storms" is de titel van de nieuwe Galahad – wat ook weer niet helemaal een écht nieuw album is. De titel geeft al aan uit welke hoek de wind waait: de muziek heeft inderdaad een rustig karakter. Elektrische gitaren zijn er niet te horen. 'Heftige stormen', in de vorm van de donderende bombast die Galahad nog wel eens liet horen op de albums die deze eeuw verschenen, zijn afwezig. Het album bevat een handvol écht nieuwe songs, maar vooral ingetogen bewerkingen van stukken van eerdere albums. Ook is een aantal songs toegevoegd van de in 2014 uitgebrachte 3 EP's, die nu dus voor het eerst op een album verschijnen. Opvallend is verder de aanwezigheid van twee covers. Rammsteins "Mein Herz Brennt" stond al in enkele versies op de gelijknamige EP uit 2014. De rustige piano/viool-versie is natuurlijk geknipt voor "Quiet Storms". Helemaal nieuw is de bewerking van John Grants "Marz". Galahad-zanger Stuart Nicholson voegde teksten toe, waardoor het naar eigen zeggen een diep-persoonlijke song is geworden, ook al is het dus grotendeels een cover. Speciale gasten op "Quiet Storms" zijn Magenta-zangeres Christina Booth, Threshold-gitarist Karl Groom (naast bijdragen op akoestische gitaren ook te horen op keyboards), alsmede Sarah Bolter (fluit, klarinet, sopraansaxofoon, achtergrondzang) en Louise Curtis (viool). Ook nieuw is "Weighless" dat door het ontbreken van ritme-instrumenten en het transparante (synth)strijkersarrangement treffend een muzikale vertaling van het begrip gewichtsloosheid neerzet. Het is trouwens niet voor het eerst dat Galahad op de akoestische toer gaat: in 1994 werd de groepsnaam er zelfs even voor veranderd naar Galahad Acoustic Quartet. Van dat album stamt "Iceberg", dat bijna een kwart eeuw later een gedragen herbewerking krijgt met o.a. fraaie synthkoortapijten. Het onderwerp van het nummer is in die tijd ook alleen maar actueler geworden – een wijs besluit derhalve om de song opnieuw onder de aandacht te brengen.
    Website: https://www.galahadonline.com/ .

    (OP)NIEUW
    Brother Ape – Be The Star You Are
    Van “Karma” (FREIA Music, 2017)

    Een aantal weken geleden draaiden we al twee nummers van het nieuwe album “Karma” van Brother Ape. Nu hebben we de hand kunnen leggen op de 'special edition'. Die bevat een tweede schijf met daarop al het materiaal van de 3 EP's die al eerder digitaal waren verschenen sinds het voorlaatste album. Uiteindelijk werd daaruit grotendeels het nu verschenen album samengesteld, al zijn de songs daartoe wel (in ieder geval deels?) heropgenomen. De tweede schijf bevat in totaal 14 songs, waarvan er 8 niet op “Karma” zijn terechtgekomen. Het is vrij lastig om Brother Ape in een hokje te stoppen. Het ene moment schuurt de muziek tegen de neo-prog aan, een volgend nummer laat de klassieke Rush-stijl horen. Maar ook bands als Led Zeppelin of Muse word door sommige luisteraars teruggehoord. We gaan luisteren naar een van de nummers die niet op het reguliere album kwamen, de ballad “Be The Star You Are” van de EP “Worlds Waiting”.
    Website: www.brotherape.com .

    FOLKPROG
    Strawbs - Flying
    "Bursting At The Seams" (A&M, 1973)

    De Britse folkrock- en progrockband Strawbs heeft een roerige geschiedenis met veel bezettingswisselingen en muzikale koerswijzigingen. Maar tussen 1971 en 1974 bracht Strawbs een viertal albums uit die met name het hart van menig profliefhebber sneller deed kloppen. In 1972 verscheen het tweede album in die reeks, “Bursting At The Seams”. Met het toetreden van gitarist Dave Lambert kreeg de band een wat gespierder geluid, maar toetsenist Blue Weaver zorgde voor genoeg tegenwicht met ruimhartige Mellotronklanken. Strawbs kregen daardoor een sound die het zweverige karakter van Moody Blues had, maar door de folkrockachtergrond blijven de songs met beide benen op de grond. Hoewel, albumopener “Flying” gaat juist over het uitslaan van je vleugels ook als alles tegen lijkt te zitten.
    Website: http://www.strawbsweb.co.uk/

    VAN EIGEN BODEM
    Seven Day Hunt – No Plaster Saint
    Van "File This Dream" (Festival Music, 2009)

    Seven Day Hunt is een groep rond voormalig Egdon Heath-leden Jaap Mulder (toetsen) en Aldo Adema (gitaar) met voormalig Antares-zanger Han Uil, aangevuld met drummer Erik Koning. Egdon Heath-bassist Marcel Copini speelt wel op de plaat, maar maakt geen deel uit van de kernbezetting. De vol en massief gearrangeerde neoprog roept meteen Egdon Heath in herinnering. Vooral ook omdat Uils stem wel wat doet denken aan Jens van der Stempel (de zanger op "The Killing Silence") met een vleugje Maurits Kalsbeek. Gelukkig wordt er soms gas teruggenomen of ontbreken de akkoordbegeleidingen even om de muziek wat adem te geven. Een traditioneel-symfonischer doorontwikkeling van het gebodene op het laatste studio-album van Egdon Heath, "Nebula". Van Seven Day Hunt verscheen één album.
    Meer info, o.a.: http://www.muziekencyclopedie.nl/action/entry/Seven+Day+Hunt
  •