• Sunday 23 Juli 2017 Show No. 1259

  • ALBUM VAN DE MAAND
    Anubis – The Second Hand
    Van “The Second Hand” (eigen beheer, 2017)

    Het album van de maand halen we dit keer van ver, want we gaan naar Sydney, Australië, waar Anubis vandaan komt. Van deze band verscheen eind mei “The Second Hand”. Dit vierde Anubis-studio-album is opnieuw gegoten in de vorm van een concept. Het verhaalt over de mediamagnaat James Osbourne Fox, die als gevolg van ernstig hersenletsel verlamd raakt en zo als het ware opgesloten zit in zijn eigen lichaam. Dit confronteert hem met de betrekkelijkheid van het commerciële en maatschappelijke succes dat hij in zijn leven heeft gekend. In 2015 tourde de band door Europa en na thuiskomst dook men de studio in. Bij de opnamen van “The Second Hand” werd gebruik gemaakt van een breed instrumentarium, waaronder een Mellotron. De muziek van Anubis is niet vernieuwend, maar desondanks valt er voor de neoprogliefhebber veel te genieten. Regelmatig zijn er vergelijkingen te maken met de muziek van IQ. Vandaag gaan we naar het begin van het album met de opener en tevens titelnummer “The Second Hand”.
    Website: https://www.anubismusic.com/

    NIEUW
    Big Big Train - The Second Brightest Star
    - The Leaden Stour
    Van "The Second Brightest Star" (English Electric Recordings, 2017)

    immers "Folklore", vlak voor de kerst gevolgd door een live-dubbelaar met opnamen van de Londense concerten in 2015. Nauwelijks drie maanden geleden was er de opvolger van "Folklore" in de vorm van "Grimspound". Dat album begon ooit zijn leen als EP om het teveel geschreven materiaal voor "Folklore" op kwijt te kunnen, maar groeide uit tot volledig, op zichzelf staand album. Toch werd het hier en daar als 'companion album' aangeduid. Nu verrast Big Big Train vriend en vijand met wat het zelf een 'companion album' noemt: opnieuw meer dan een uur muziek, getiteld "The Second Brightest Star". 40 minuten daarvan is gloedjenieuw. Voor de luisteraar dan, want de kiem van deze stukken werd al gelegd tijdens de voorbereidingen voor de voorgaande albums, maar ze zijn blijven liggen en pas recent afgemaakt. Opnieuw zijn het songs over Engelse geschiedenis, het Engelse landschap en Engelse gebruiken. Ook is een aantal gloedvolle instrumentals toegevoegd, die meteen als een mooie overgang tussen de langere vocale stukken fungeren. Opvallend is dat violiste Rachel Hall zowel een vocaal als instrumentaal stuk aandraagt, dat haar folky achtergrond verraadt. Fascinerend is ook het tweede deel, van nog weer een halfuur. Dat betreft geen nieuw werk, maar twee suites, bestaande uit aan elkaar gelinkte, verlengde versies van enkele nummers van "Folklore" en "Grimspound". Die verlengingen bestaan uit goddelijke instrumentale passages waarin de diverse leden hun capaciteiten eens te meer laten horen. Niet dat het een 'showing off'-happening wordt; het karakter blijft juist aan de pastorale kant. En je hebt geen moment het idee dat de stukken nodeloos zijn opgerekt. Met het fraaie boekwerkje erbij, zoals gebruikelijk vol achtergronden over de songs, is dit een vriendelijk geprijsde must voor alle Big Big Train-geïnteresseerden.
    Website: http://www.bigbigtrain.com/ .

    NIEUW
    Discipline - Burn The Fire Upon The Rocks
    Van "Captives Of the Wine Dark Sea" (Strung Out Records / Laser's Edge, 2017)

    Na een solo-album van bandleider Matthew Parmenter ("All Our Yesterdays" (2016)) is het vrijwel exact een jaar later tijd voor een nieuwe Discipline, zes jaar na "To Shatter All Accord" (2011). Het is tevens het album waarmee de Amerikaanse groep het 30-jarig jubileum luister bijzet. Niet in originele bezetting overigens: gitarist John Preston Bouda blijkt vertrokken. Zijn rol is overgenomen door de van Tiles afkomstige Chris Herin. Toch wel opvallend, want de twee bands waar Discipline toch steeds weer mee wordt vergeleken zijn Van Der Graaf Generator en King Crimson. Bij Tiles valt altijd weer de naam Rush. En laat nu de vaak bij Rush betrokken Terry Brown ook de albummix hebben gedaan. Toch valt er niet direct een Rush-invloed te ontwaren. In stukken als de epische opener "The Body Yearns" lijkt Herin zich vooral naar de Discipline-sound te schikken, waarbij vooral het dreigende van Van Der Graaf Generator weer doorklinkt. Maar het album bevat ook een aantal compactere, meer straight-ahead songs, die eerder aansluiten op de sound van "All Our Yesterdays" dan op onbetwist Discipline-meesterwerk "Unfolded Like Staircase". Na een aantal luisterbeurten blijken die toch wel degelijk binnen de albumstructuur van dit "Captives Of The Wine Dark Sea" te passen. Besloten wordt er met een bijna kwartierlange 'epic', "Burn The Fire Upon The Rocks", dat verraderlijk 'simpel' begint, maar uitbouwt naar prachtige gedragen passages met volle Mellotron-tapijten en een heerlijke Moog-solo als toetje.
    Website: http://www.strungoutrecords.com/ .

    NIEUW
    Cosmograf - Motorway
    - Melancholy Death Of A Gamekeeper
    Van "The Hay-Man Dreams" (eigen beheer, 2017)

    De man achter Cosmograf, Robin Armstrong, laat op zijn website weten dat hij zelf nog wel het meest verbaasd is over het feit dat het hem slechts een jaar na "The Unreasonable Silence" al gelukt is een opvolger klaar te hebben. Niet alleen omdat er zoveel werk aan het album op hemzelf neerkomt, maar ook door een tumor in zijn arm, die met succes verwijderd is. "The Hay-Man-Dreams" is wederom een concept. Dit keer rond een verhaal over een boerenknecht die jong sterft en een jong gezin achterlaat. Zijn vrouw richt daarop een vogelverschrikker op, als een soort van gedenkteken. Hoewel Armstrong dus veel zelf inspeelde (meer dan op de rechtstreekse voorgangers) vroeg hij voor één gitaarsolo Matt Stevens. De drumpartijen zijn nu eens níet van de hand van Nick D'Virgilio, maar van de ons tot nu toe onbekende Kyle Fenton. Er is wel opnieuw een Big Big Train-connectie, omdat violiste Rachel Hall op de lange slottrack meespeelt. Rachael Hawnt zet in drie songs het vrouwelijke karakter neer. De spoken word-interludes zijn van een echte pro op dat gebied: voormalig BBC-voiceover David Allan. "Motorway" heeft een melancholiek aandoend, aan Britse folk refererend akoestisch in- en outro; "Melancholy Death Of A Gamekeeper" valt op door de vette bluesgitaarantwoorden op de coupletregels, uiteindelijk ontaardend in een doorleefde solo, dat bijna een gitaarduel lijkt. Let wel: al die gitaarpartijen hier zijn van Armstrong zelf!
    Website: http://www.cosmograf.com/ .

    (OP)NIEUW
    White Willow – Future Hopes
    Van "Future Hopes" (The Laser's Edge, 2017)

    Een kleine twee maanden geleden hebben we al een nummer van de nieuwe White Willow laten horen. Natuurlijk kan het niet bij één nummer blijven. Een jaar geleden plaatste deze Noorse band de Scorpions-cover “Animal Magnetism” online, met name om daarmee Venke Knutson als nieuwe White Willow-zangeres te presenteren. We kenden Knutson toen al van het tweede The Opium Cartel-album “Ardor”. White Willow liet toen weten dat het toen nog titelloze album eind 2015 zou gaan verschijnen, als eerste deel van een conceptueel tweeluik, waarvan deel 2 in 2016 zou volgen. Het is allemaal wat anders gelopen, want "Future Hopes" zag dus pas in mei van dit jaar het licht en het idee van een conceptueel tweeluik lijkt losgelaten. Wel kunnen we nu constateren dat de bijzonder sterke cover van "Animal Magnetism" als bonustrack gelukkig op het album is terechtgekomen. Opmerkelijk daaraan is ook de medewerking van de wereldberoemde, onder andere van The Klezmatics bekende topklarinettist David Krakauer, die een indrukwekkende partij door het stuk weeft. Bandleider Jacob Holm-Lupo gaf zelf aan dat het album min of meer een ode is aan de Yamaha CS 80-synthesizer en de sferen die daar op een album als de "Bladerunner"-soundtrack van Vangelis mee gecreëerd werden. Overigens is ook de van eerdere White Willow-platen al zo vertrouwde Mellotron uitgebreid te horen. We gaan luisteren naar de opener en titelnummer van het album: “Future Hopes”.
    Website: http://www.whitewillow.info/ .

    NIEUW (VERLAAT)
    Promenade - Pantera
    Van "Noi Al Dir Di Noi" (Fading, 2016)

    Als Fading Records een album uitbrengt, dan spitsen wij meestal de oren. Telkens weer wist het het Italiaanse label onze oren te verwennen. Niet voor niets werd menige uitgave gekroond tot Album van de Maand bij Xymphonia. Wat is er zo aansprekend? Dat het genre progrock blijvend diepe indruk maakt op Italiaanse muzikanten blijkt wel uit de constante stroom muziek die uit de laars blijft komen. Soms zo freakerig en technisch dat het ons vooral snel vermoeit; dat wil nog wel eens het geval zijn met uitgaven op het in avant-prog gespecialiseerde moederlabel van Fading, altROCK Productions. Soms juist weer wat al te muffig, wat nog wel eens het geval wil zijn met wéér een doorgestarte seventies-Italoprogband, die vooral worden uitgegeven op het label Black Widow. Don't get us wrong: dit zijn overdreven generalisaties. Fading laat nu juist horen dat een jonge generatie op een frisse wijze met de Italoprogtraditie omgaat. Toen "Noi Al Dir Di Noi" van Promenade vorig jaar september uitkwam, spitsten we dan ook meteen de oren. Toch lieten we het 9 maanden links liggen. In eerste instantie hadden we alleen het openingsnummer beluisterd en dat blijkt een kakofonische proginterpretatie van circusmuziek die we nu eerder juist bij het moederlabel altROCK hadden verwacht - en waar we toen ons hoofd niet naar hadden staan. Op een of andere manier drong het album zich later toch weer op - en nu blijkt dat de rest van het album die drukke weg niet op deze wijze vervolgt. We krijgen juist songmatig opgebouwde composities voorgeschoteld met de prettige vocalen van Matteo Barisone, die ook de toetsen beroert. Natuurlijk laten de spelers hun virtuositeit ook in deze nummers horen, maar dan wel in dienst van de compositie. En veel meer gericht op de gloedvolle kant van het spel in plaats van een vloedgolf aan noten. "Pantera" zit vol prachtig jazzy akkoordenwerk door de gitarist, die er ook nog een fraaie Holdsworthiaanse solo aan vastplakt, gevolgd door een niet mindere solo door de toetsenist. En dat alles over o.a. een dartele fretloze bas.
    Websites:
    https://altrockproductions.bandcamp.com/album/noi-al-dir-di-noi
    https://www.facebook.com/Promenade-112931495433989/
    http://www.altrock.it/?wpsc-product=noi-al-dir-di-noi .

    GEMIST / MONUMENT
    InVertigo – The Memoirs Of A Mayfly
    Van “Veritas” (Progressive Promotion, 2012)

    Ondanks dat je tegenwoordig vanuit je luie stoel de meest obscure muziek thuis kan laten bezorgen is er niets leukers dan te struinen door de bakken van winkels met tweedehands muziek. Zo wil je nog wel eens per ongeluk met een juweeltje thuis komen dat je anders nooit had aangeschaft. En zo geschiedde met een CD van de Duitse band InVertigo op het label Progressive Promotions. “Veritas” is het tweede album van deze uit Gelschenkirchen afkomstige band. En net als veel tijdgenoten halen de leden hun inspiratie niet alleen uit klassieke prog maar ook bij de huidige garde zoals Sylvan of Spock's Beard. Bij een eerste luisterbeurt vallen mooie muzikale parallellen op met het Zutphense Splinter. Ook InVertigo heeft een fraaie balans gevonden tussen een melodieus ingetogener geluid en wat zwaardere tegen de progmetal aanschurende passages. Momenteel werkt de band hard aan een opvolger die eind dit jaar zal verschijnen. We houden u op de hoogte. We gaan gelijk goedmaken dat we nooit iets van deze band hebben gedraaid met het bijna 22 minuten durende “The Memoirs Of A Mayfly”.
    Website: https://de-de.facebook.com/NextStopVertigo/ .

    WERELD VOL MUZIEK
    Vienna – Magic Eyes
    Van “Step Into...” (Nexus, 1988)

    Het Japanse Vienna is bijna een supergroep te noemen, aangezien de band is ontstaan uit een verzameling muzikanten die hun sporen al hadden verdiend in de Japanse prog scene. De vier leden zijn zanger-gitarist Yukihiro Fujimura (Gerard), toetsenist Shusei Tsukamoto (Outer Limits), bassist Toshimi Nagai (Afflatus en Gerard) en drummer Ryuichi Nishida (Novela en Mugen). Dit zou dus op papier garant staan voor kwaliteit. Vienna maakte in het eerste bestaansjaar twee albums, waarbij eerste album “Overture” nog een beetje aftastend overkomt. We krijgen de gebruikelijke bombast die we gewend zijn van de Japanse prog. De muziek neigt ook duidelijk naar de Britse neoprog, maar wel met een wat steviger basis. Toch werden de verwachtingen niet geheel ingelost. Op het tweede album “Step into…” werd het geluid iets compacter wat het resultaat ten goede komt. Let wel: dit is prog uit de jaren 80 en dat hoor je duidelijk terug in de productie en instrumentatie. Na dit album volgde in 1989 nog een liveplaat, maar daarna werd het lange tijd stil rond Vienna. Acht jaar en een wisseling van drummer zijn nodig voor het maken van een derde studioalbum, dat stllistisch meer richting AOR gaat. We gaan nu luisteren naar een van de langere stukken van het tweede studioalbum “Step Into...”.
    Meer info: http://www.progarchives.com/artist.asp?id=625 .

    HEAVY S**T / LIVE-TIP
    W.A.S.P. – “The Great Misconception Of Me”
    Van “The Crimson Idol” (Parlophone ,1992)

    Zo af en toe vliegen we bij Xymphonia wel eens uit de bocht met steviger werk. Zo draaiden we een paar weken geleden een vroeg nummer van Metallica. Een band die je echter niet in ons programma verwacht, is het Amerikaanse W.A.S.P. (let op de puntjes), geleid door de enigmatische zanger/bassist Blacky Lawless (nee, niet de broer van Lucy). De groep ontstond in de L.A. glamrock-scene, hoewel er uiteindelijk meer aansluiting werd gevonden bij het metalpubliek. De optredens waren 'over the top': denk hierbij bijvoorbeeld aan vuurwerk dat Blacky vanuit zijn kruis afschoot... (dat moest ooit wel een keer mis gaan;-)). De onderwerpen waren ook veelvuldig over de rand en zo haalde de band zich de woede van vele 'goedgelovige' organisaties op de hals. Maar dat betekende natuurlijk gratis publiciteit, en als gevolg daarvan grotere populariteit. Na deze roemruchte periode wilde W.A.S.P., en dan voornamelijk Lawless, zich verder ontwikkelen. Niet alle leden konden zich vinden in een meer serieuze aanpak, met het einde van W.A.S.P. als band tot gevolg. Lawless werkte namelijk aan een conceptalbum in de vorm van rockopera “The Crimson Idol”. Dit zou in eerste instantie een soloalbum worden, maar werd door aandringen van de platenmaatschappij toch onder de noemer W.A.S.P. uitgebracht. Dit album is voor de prog liefhebber die van het steviger werk houdt een aanrader. Het verhaal van “The Crimson Idol” vertoont overeenkomsten met “The Shaming Of The True”, het magnum opus van Kevin Gilbert. Beiden verhalen over het wel en wee van een geplaagde muzikant. Spoiler alert: de W.A.S.P.-variant heeft geen happy end. Op de bandwebsite is veel informatie te vinden over het concept. Hoewel het album een fanfavoriet is duurde het tot 2007 eer het album voor het eerst integraal live werd uitgevoerd. Eind dit jaar zal W.A.S.P. dit wederom gaan doen, om het 25-jarig jubileum van “The Crimson Idol” te vieren. Dit onder de noemer 'Re-idolized'. Voor deze tour is eindelijk ook de film die indertijd het album zou vergezellen afgemaakt. Op 12 november is een en ander in de 013 te Tilburg te bewonderen.We gaan luisteren naar de donkere afsluiter “The Great Misconceptions Of Me”.
    Website: https://www.waspnation.com/waspnation.htm .
  •