• Sunday 21 Februari 2021 Show No. 1441

  • NIEUW
    Weather Station, The – Atlantic
    – Robber
    Van het album “Ignorance” (Fat Possum Records, 2021)

    Verplicht thuiswerken heeft naast de nodige nadelen wel het voordeel dat je zelf de regie hebt over eventuele muziek-terwijl-u-werkt. En zo scannen we al werkende de nodige releaselijstjes in alle mogelijke genres langs, waarbij streamingplatforms hun nut bewijzen. Soms blijft er niets hangen, op andere momenten denk je 'hé wat gebeurt hier?'. Dat laatste was zeker het geval toen we nietsvermoedend “Ignorance” van The Weather Station aanklikten. De eerste drumtikjes leken wel die van Talk Talks “The Colour Of Spring”. Even later volgt de stem, die op een fraaie onderkoelde, maar tegelijkertijd toch ook in zekere zin gloedvolle manier iets doet tussen zingen en melodieus vertellen in. Die stem is van Tamara Lindeman, die eigenlijk in haar eentje voor The Weather Station staat. Wel krijgt ze veel hulp, want alleen dat openingsnummer al laat schetsmatige, jazzy gespeelde bijdragen horen van o.a. een saxofonist en organist – ietwat refererend aan nog wat later Talk Talk-werk. Dat blijft niet zo, want veel andere songs zijn toch pakkender en een stuk melodieuzer gezongen. De arrangementen blijven ook dan intrigerend, met o.a. ruimte voor de nodige strijkers. Komt The Weather Station zomaar uit de lucht vallen? Nee: “Ignorance” is al album nummer vijf in 12 jaar tijd. Wel beschouwt de Canadese dit als het eerste album waarop ze echt een eigen geluid heeft gevonden. In het verleden klonk ze te krampachtig als iemand die in de voetsporen van voorgangers als Joni Mitchell wilde treden, zo valt te lezen in interviews. Ja, want persaandacht krijgt “Ignorance” alom. De vijfsterrenrecensies buitelen daarbij over elkaar heen. Dat hadden we nog niet in de gaten bij die eerste informatieloze luisterbeurt vorige maand. Hoe het ook zij: deze intrigerende progressieve singer-songwritermuziek hoort ook zeker in Xymphonia thuis, vinden wij. Na het meer pakkende “Atlantic” hoort u de zojuist beschreven albumopener “Robber”.
    Website:
    http://www.theweatherstation.net/ .

    NIEUW
    Esthesis – Still Far To Go
    Van “The Awakening” (eigen beheer, 2020)

    Met de overdaad aan releases gedurende het afgelopen jaar lopen we soms een beetje achter. Zo kwam het officiële debuutalbum van Esthesis al in november uit. In 2019 verscheen een eerste EP “Raising Hands”. Deze Franse band wordt geleid door zanger/gitarist/toetsenist Aurélien Goude, die alle nummers heeft geschreven. Net als veel huidige bands haalt Aurélien zijn invloeden bij de nieuwe lichting progbands zoals Airbag, Anathema en Steven Wilson. Als we een parallel moeten trekken, kan je hem zeker zien als de Franse Bjørn Riis. Het album is doorspekt met filmisch uitgesponnen composities zoals de meer dan 16 minuten durende opener “Downstream”. Naast het gedragen gitaar werk is het heerlijke toetsenwerk, zoals bijvoorbeeld in afsluiter “Still Far To Go”, in de beste traditie van Richard Wright. “The Awakening” was zeker een album voor de jaarlijstjes geweest. De eerste editie is inmiddels uitverkocht, maar vanaf eind deze maand is er een tweede oplage verkrijgbaar via bandcamp.
    Websites:
    https://www.esthesismusic.com/
    https://esthesis.bandcamp.com/album/the-awakening.

    NIEUW
    Glass Kites - Leviathan
    Van "Glass Kites II" (eigen beheer, 2021)

    In januari 2018 ontdekten we via Bandcamp de Canadese band Glass Kites, waarvan het debuutalbum al in 2012 bleek verschenen. Al heel vlot na deze ontdekking kwam er ook al één nieuw nummer online te staan en onze hoop was dus dat we snel een nieuw album te horen zouden krijgen. We zijn 3 jaar verder en op 1 januari was daar ineens "Glass Kites II". Voor een album is het aan de behoorlijk korte kant: krap 30 minuten. Maar het muzikaal gebodene is dan wel weer van uitzonderlijke kwaliteit. Ten tijde van het debuut plaatsten we de band ergens tussen Radiohead, Anathema en het Noorse Oak en wat dat betreft is er op "Glass Kites II" niet zo gek veel veranderd - met dien verstande dat de muziek minder leunt op alleen maar de prachtige sfeerklanken maar een stuk dynamischer is gaan klinken. Het spel van bassist Nate Drobner is prominenter en nieuwe drummer Kyle Araki geeft de muziek soms flink wat extra energie. Grote blikvanger van Glass Kites is nog immer zanger/gitarist/toetsenist Leon Feldman, die ook nog eens tekent voor de prachtige productie. En wat zou het mooi zijn als er zich een enigszins gerenommeerd label aandient om beide (mini-)albums samen op 1 CD uit te brengen en ervoor zorgt dat veel meer mensen met Glass Kites in aanraking komen. De band en de muziek verdienen het zeker.
    Website:
    https://glasskites.bandcamp.com/.

    NIEUW
    Needlepoint - Walking Up That Valley
    Van "Walking Up That Valley" (BJK Music, 2021)

    Het eind januari verschenen “Walking Up That Valley” is een logische opvolger van “Aimless Mary” uit 2015 en “The Diary Of Robert Reverie” uit 2018. Op de nieuwe CD verdiepen de Noren zich verder in hun voorliefde voor de Canterbury Scene, vroege jazz- en progrock en de psychedelica van de beginjaren van Pink Floyd en voegen daar zelfs wat folkrockinvloeden aan toe. Needlepoint debuteerde in 2010. De oorspronkelijke psychedelisch getinte jazzpop kreeg beduidend meer body met de toetreding van veelgevraagd toetsenman David Wallumrød. De definitieve bezetting vond de Noorse formatie rondom zanger/gitarist Bjørn Klakegg en bassist Nikolai Hængsle door de inlijving van de van onder andere Tim Christensen bekende drumvirtuoos Olaf Olsen. De muziek op de nieuwe schijf wordt wederom gedomineerd door Klakeggs omfloerste stem, waarin echo’s van Pye Hastings (Caravan), Robert Wyatt (Soft Machine), Andy Latimer (Camel) en Syd Barrett (Pink Floyd) weerklinken. De idyllische sfeer wordt echter nergens saai. Dit komt voornamelijk door de spannende arrangementen, waarin Wallumrøds veelzijdige keyboardbijdragen een centrale plaats innemen. En omdat in tegenstelling tot het vorige album de songs nu in twee gevallen ruimschoots de zevenminutengrens overschrijden, krijgen deze bijdragen nog meer ruimte. Het betreft hier “I Offered You The Moon”, dat we voor een andere keer bewaren, en het vanavond gedraaide titelnummer, dat ons nogal eens aan Al Stewart deed denken.
    Website:
    https://www.facebook.com/needlepoint.official
    https://needlepoint.bandcamp.com/album/walking-up-that-valley.

    NIEUW / LIVE-TIP / IN HET NIEUWS
    DeWolff & Metropole Orkest – Live Like You
    – Medicine
    “Live At Royal Theatre Carré Amsterdam” (Electrosaurus Records / Suburban, 2020)

    Afgelopen december kwam de registratie Live At Royal Theatre Carré Amsterdam” exclusief op vinyl uit. De Volkskrant schreef daarover: “Het Metropole Orkest en DeWolff bundelden hun krachten voor vier unieke concerten in Koninklijk Theater Carré op 23 en 24 september 2020. Samen brachten het 50-koppige pop- en jazzorkest en de psychedelische southern bluesrockband hier klassiekers van DeWolff tot een episch geluid. Het Metropole Orkest onder leiding van Johan Plomp heeft zich de vingers blauw gearrangeerd op de songs van DeWolff. Dat hoor je in “Sugar Moon”, en vooral in het middendeel dat langzaam wordt overgenomen door het orkest én een vette trombonesolo. Hetzelfde gebeurt in “Medicine”, een langzame blues waarin het gitaarsolowerk van Pablo van de Poel schittert en in de finale wordt meegevoerd door een breed orkestgeluid. De show blinkt uit in dynamiek en juist in de zachte, transparante stukken kun je het muzikale avontuur vinden.” (Robert van Gijssel)

    Afgelopen week verscheen er in de vorm van “Wolffpack” een gloednieuw, in coronatijd tot stand gekomen studio-album uit, waar we ook zeer binnenkort aandacht aan zullen besteden.

    Er is ook live-nieuws te melden rond het van oorsprong Limburgse trio: van 14 t/m 23 maart vindt in TivoliVredenburg in Utrecht de Nonagon Marathon van DeWolff plaats. In 10 dagen zal de band negen concerten geven, waarin ze steeds een van de negen albums integraal spelen. De shows zullen worden gestreamd; te zijner tijd wordt gekeken of publiek aanwezig mag zijn. Voor het zover is hoort u twee nummers van de LP met Metropole Orkest: de single “Live Like You” en het oorspronkelijk van het debuutalbum “ Strange Fruits And Undiscovered Plants” afkomstige “Medicine”.
    Website:
    https://www.dewolff.nu .

    NIEUW
    Long Tall J - White Lightning
    - Life As It Is
    Van “2020” (eigen beheer, 2020)

    Uit Engeland ontvingen we een promo-CD van ene Long Tall J. Uit zijn begeleidende brief kunnen we opmaken dat we hier te maken hebben met Jan Lievaart. Zelf introduceert hij zich inderdaad als een al jarenlang dichtbij Londen wonende, in Nederland geboren muzikant. “2020” is, na zijn in februari 2020 verschenen debuut “Albatross” zijn tweede soloplaat die op 10 december van het afgelopen jaar uitkwam. Het moge duidelijk zijn dat dit een themaplaat over het afgelopen jaar is, wat versterkt wordt met titels als “Lockdown” en “The Thunberg Effect”. Long Tall J, die in het dagelijks leven piloot in de zakelijke luchtvaart is, nam de CD nagenoeg in zijn eentje op in zijn eigen studio. Met behulp van gitaren, zwaar aangezette drumprogrammering en keyboards creëert hij voornamelijk instrumentale, grotendeels progressief getinte rockstukken. Hierin laat hij horen dat hij een ervaren muzikant is die als in sinds de vorige eeuw in diverse bands zijn kunnen heeft getoond. Tevens is goed te bespeuren waar zijn invloeden vandaan komen. Dat zijn name gitaristen als David Gilmour, Andy Latimer, Jeff Beck (getuige de songtitel “Jeff Are You Beck?”) en Steve Hackett, maar hij erkent ook inspiratie te krijgen van modernere acts als Linkin Park en Steven Wilson. Op drie nummers is er ruimte voor een gastmuzikant, waarbij met name de zang van voormalig Helloise- en Highway Chile-zanger Stan Verbraak in de AOR-rocker “White Lightning” opvalt. Dat Long Tall J. ook zijn introverte kant wil laten zien toont het subtiel gearrangeerde “Life As It Is”. Deze twee nummers hebben we voor vanavond geprogrammeerd.
    Websites:
    https://www.longtallj.com/
    https://www.facebook.com/l0ngtallj/
    https://longtallj.bandcamp.com/releases.

    NIEUW
    Onségen Ensemble – Stellar
    Van “Fear”(Svart Records, 2020)

    Nog een album dat eind 2020 verscheen, is “Fear”: het derde studio album van het Onségen Ensemble. Bij dit negenkoppige Finse gezelschap is het niet duidelijk wie welk instrument bespeelt. Wat we wel weten is dat bassist/medeoprichter Esa Juujärvi de enige vaste waarde is. Het is vrij lastig om de muziek die dit ensemble maakt in een hokje te plaatsen. De band schuurt tegen de stoner- en andere heavy rock aan, met zware riffs, logge drums en psychedelisch gitaarwerk. Maar omdat in het muzikale palet een hoofdrol is weggelegd voor de trompet heeft het eindresultaat vaak een slome ‘desert sound' met Morricone-trekjes. Voeg daarbij het soort woordloze zang waar Mike Oldfield zich in het verleden ook van bediende en je krijgt vaak een filmisch geluid. We gaan luisteren naar het nummer “Stellar”.
    Websites:
    http://onsegen.com/
    https://onsegenensemble.bandcamp.com/ .

    NIEUW
    Prog Collective feat. Todd Rundgren – Worlds On Hold
    Van “Worlds On Hold” (Purple Pyramid, 2021)

    Van The Prog Collective verschenen in de eerste helft van het vorige millennium twee albums, waarop multi-instrumentalist/producer Billy Sherwood vele gasten uitnodigde om met hem progressieve rock in klassieke stijl te maken. Met diens toetreden tot Yes als vervanger van de zieke (en vervolgens helaas overleden) Chris Squire, was er blijkbaar geen tijd meer voor The Prog Collective. Overigens hield Sherwood zich nog wel bezig met vele andere eigen én gastproducties, waarbij de werken waaraan hij bijdroeg allengs wel steeds meer op elkaar gingen lijken. Nu is er acht jaar na de tweede schijf 'out of the blue' een derde. Dit “Worlds On Hold” komt helaas aan alle kanten over als een haastige appendix. Dat begint al bij de hoes. Waarom is 'The' ineens weg? En waarom heet het album op de voorkant “Worlds On Hold” en op de acherkant van de minimale inlay “World On Hold”? Opnieuw doet er een gigantische rij bekende muzikanten en zangers mee, zoals Geoff Tate (ex-Queensrÿche), Patrick Moraz (ex-Yes, ex-Moody Blues), Roine Stolt (The Flower Kings), Sonja Kristina (Curved Air) en ja, ook onze landgenoten Jan Akkerman en Arjen Lucassen. ...Maar hoe is dit tot stand gekomen? Zijn die partijen speciaal voor deze nummers opgenomen of lagen die nog ergens in een la? Ze zijn daarbij dusdanig op de bekende Sherwood-manier bewerkt dat het karakter van die toch normaliter zo herkenbare instrumentalisten vaak nauwelijks herkenbaar is. Dat geldt nog meer voor de zang, die in veel gevallen 'rechtgetrokken' lijkt met gebruik van Autotune. Een van de best gelukte stukken is de opener, tevens titelnummer, waarin we naast Sherwood op drums, gitaar, bas en keyboards Todd Rundgren op zang horen en de elektrische viool van L. Shankar (bekend van zijn werk met Frank Zappa en Peter Gabriel).
    Website:
    https://theprogcollective.bandcamp.com/ .

    COVER
    Pymlico - Hand In Hand

    Het is deze maand exact 40 jaar geleden dat het solo-debuut van Phil Collins verscheen, een album dat weliswaar duidelijk popmuziek bevat, maar dan wel ook zeker nog met progressieve tinten. De instrumental “Hand In Hand” combineert die elementen wat ons betreft zelfs prima. Pymlico heeft als eerbetoon aan “Face Value” een eigen uitvoering van “Hand In Hand” opgenomen en vrijgegeven via diverse streamingkanalen. Op de Facebook-pagina van de Noorse progfusionformatie is ook nog een video te zien waar in we bandleider Arild Brøter alle drum- en percussie partijen zien opnemen.
    Website:
    http://www.pymlico.no/
    https://www.facebook.com/Pymlico
    Dit nummer op YouTube: Youtube: https://youtu.be/yY6DlvDdUxM
    Aangehaalde Facebook-video: https://fb.watch/3J-mg2_FQi/ .

    IN MEMORIAM CHIC COREA
    Return To Forever – Medieval Overture
    Van “Romantic Warrior” (Columbia, 1976)

    Het kan weinigen ontgaan zijn dat toetsenist/componist Chic Corea is overleden. Hij verliet de aarde op 9 februari en dat nieuws kwam op een moment dat onze vorige uitzending al 'rond' was. Zijn heengaan op 79-jarige leeftijd verdient niettemin onze aandacht omdat hij een belangrijke kracht is geweest op het gebied van de ontwikkeling van de jazzrock, een genre waar Xymphonia altijd een plaats voor heeft ingeruimd. Hij was al sinds de vroege jaren zestig actief als jazzpianist, maar er veranderde veel nadat hij meespeelde op wat altijd weer genoemd wordt als hét startpunt van de jazzrock: “Bitches Brew” van Miles Davis. Op dat album van 1970 heeft de trompettist zich omringd met musici die in het volgende decennium gezichtsbepalend zouden blijken te zijn voor dat genre: gitarist John McLauglin, die Mahavishnu Orchestra zou oprichten, toetsenist Joe Zawinul en saxofonist Wayne Shorter die de kern van Weather Report gingen vormen plús Corea en drummer Lenny White, die we terugvinden in Return To Forever. Was “Light As A Feather” (1972) nog een latinjazz-aangelegenheid, vanaf “Hymn Of The Seventh Galaxy” (1973) werd er meer gerockt, met lange elektrische gitaarsolo's van Bill Connors tegenover het elektrische pianospel van Corea, over de dampende ritmesectie met naast White bassist Stanley Clarke. Heel succesvol was “Romantic Warrior”, waarop de vingervlugge Al Di Meola Connors heeft vervangen en Corea ook een fikse verzameling synthesizers aan zijn arsenaal blijkt te hebben toegevoegd. Eind jaren zeventig is het over voor Return To Forever en waaiert Corea stilistisch uit in allerlei stijlen, maar halverwege de jaren tachtig beweegt hij ook weer in fusion en jazzrock met de Chic Corea Elektric Band, waarin we o.a. gitarist Frank Gambale terugvinden. In 2008 komt het tot een reünie van de “Romantic Warrior”-bezetting. In de jaren erna volgen er projecten onder de Return To Forever-vlag zónder Di Meola maar wel met rollen voor o.a. Connors en Gambale. Wij gaan terug naar dat succesalbum uit 1976, met het openingsstuk “Medieval Overture”.
    Website:
    https://chickcorea.com/ .

    Darwin's Radio – The Vast Within
    Van het album “Eyes Of The World” (eigen beheer, 2006)

    Darwin's Radio is een vierkoppige progressieve rockgroep uit het zuiden van Engeland. Mark Westworth (toetsen) en Sean Spear (bas) speelden eerder in Grey Lady Down en met die band ooit nog te gast in onze studio. De bezetting werd gecompleteerd door zanger/gitarist Dec Burke (die we later zouden tegenkomen bij Frost* en Dilemma) en drummer Tim Churchman. De laatste twee speelden beiden in de Rush-tributeband Spirit Of Rush. In 2003 verscheen de EP “Pictures”, drie jaar later gevolgd door het volwaardige debuutalbum "Eyes Of The World”. Het album bevat frisse, moderne prog met hints naar zowel de oudere garde (Genesis en Rush) als ook wat jongere bands (Dream Theater, Marillion). In 2009 verscheen het tweede en tevens laatste album van Darwin's Radio “Template For A Generation”.
    Meer informatie:
    http://www.progarchives.com/artist.asp?id=2566.