• Sunday 20 September 2020 Show No. 1419

  • NIEUW
    Dukes Of The Orient – The Monitors
    - The Last Time Traveller
    Van het album “Freakshow” (Frontiers, 2020)

    De initiatiefnemers van Dukes Of The Orient zijn de Britse bassist John Payne en de Amerikaanse toetsenist Erik Norlander. Payne vraag Norlander rond 2007 voor zijn eigen versie van Asia, nadat Geoff Downes de originele bezetting (met Steve Howe, John Wetton, Carl Palmer) weer bijeen heeft gebracht. Dit Asia featuring John Payne kondigde meerdere malen een studioalbum aan wat er niet kwam. Wel werd de single “Seasons Will Change” uitgegeven. In 2017 overleed ook nog eens John Wetton, de oorspronkelijke bassist/zanger van Asia, waardoor gedoe rond de groepsnaam Asia extra gevoelig lag. In voorjaar 2018 verschenen de opnamen van Payne en Norlander dan eindelijk, onder bandnaam én albumtitel Dukes Of The Orient. Nu is er met “Freakshow” een opvolger. John Payne (zang, bas, gitaar, productie) en Erik Norlander (toetsen) worden bijgestaan door musici uit Las Vegas: gitarist Alex Garcia, drummer Frank Klepacki en saxofonist Eric Tewalt. Die laatste brengt een Supertramp-invloed de muziek binnen. Payne en Norlander hebben dan ook aangegeven daar fans van te zijn. Payne zingt krachtig en Norlander laat horen wat hij allemaal kan op zijn Moog synthesizers.
    Website: https://dukesoftheorient.net .

    NIEUW
    Morse, Neal – Seemingly Sincere
    Van “Sola Gratia” (InsideOut / Sony Music, 2020)

    Hoewel “Sola Gratia” een groots klinkend symfonisch rockalbum is in de stijl van recente The Neal Morse Band-albums én dat alle leden daarvan meewerken, ontbreekt het woordje 'band' op de hoes. De corona-lockdown maakte het onmogelijk om als band in de studio samen te komen. Morse deed daarom veel meer zélf dan hij anders had gedaan. Toetsenist Bill Hubauer draagt maar één pianosolo bij en Eric Gilette drie gitaarpartijen. Ritmesectie Mike Portnoy en Randy George werken wel vol mee. Morse toonzette opnieuw een verhaal uit de vroege tijd van het christendom, rond Paulus deze keer. Alle bekende Morse-compositiekenmerken, die al vertrouwd zijn sinds Spock's Beards “The Light” (1994) en die met “Snow” (2002) helemaal een blauwdruk kregen voor 's mans solocarrière, zijn aanwezig. Dan is het wel mooi dat een van dé sleuteltracks van het album lekker afwijkend klinkt. Dit “Seemingly Sincere” is gebouwd op een bubbelende synthesizer-sequence die je onwillekeurig doet denken aan Pink Floyds “On The Run”. Daaroverheen kan Portnoy zich ook lekker roffelend uitleven en laat Morse horen wat hij zowel op gitaar als toetsen allemaal vermag.
    Website: https://www.nealmorse.com/ .

    NIEUW (VERZAMELBOX)
    White, Snowy - Open Carefully
    - At The Crossroads
    Afkomstig van "Lucky Star - An Anthology 1983-1994" (Esoteric Recordings, 2020) (Oorspronkelijk afkomstig van “White Flames” (Towerbell Records, 1983)

    De zes CD's bevattende compilatiebox "Lucky Star - An Anthology 1983-1994" bevat de eerste platen die Snowy White als solo-artiest maakte. De gitarist, die eigenlijk Terence Charles White heet, dankte zijn bekendheid aanvankelijk vooral aan zijn medewerking aan bands als Thin Lizzy en Pink Floyd en musici als Peter Green, Roger Waters, Philip Lynott en Richard Wright. In 1983 verscheen zijn eerste soloplaat "White Flames". De eerste persingen hadden op kant A een fraai in elkaar overlopend kwartet songs, logisch beginnend met "Open Carefully". Deze Jeff Beck-achtige track werd gevolgd door het Floydeske "Crossroads" en het Santana-achtige tweeluik "The Journey", waarna "Lucky Star" op Steely Dan-achtige wijze deze LP-kant afsloot. Latere persingen gooiden echter, waarschijnlijk om commerciële redenen, de hele songcyclus om, waardoor "Lucky Star" de openingstrack werd, gevolgd door de latere hitsingle "Bird Of Paradise". De versie in de boxset houdt die laatste volgorde helaas ook aan, maar gezegd moet worden dat de muziek mooi opgepoetst is. Na het succes van "Bird Of Paradise" probeerde de platenmaatschappij White natuurlijk te dwingen met een goed verkopend vervolg te komen. Maar daar had de introverte gitarist geen boodschap aan. De platen die hij daarna maakte, "Snowy White" en "That Certain Thing" zijn dan ook wat wisselender van karakter. Fraai gearrangeerde instrumentale stukken worden afgewisseld met wat slapper overkomende zangpartijen, waarbij echter White's prachtige gitaartoon immer de boventoon voert. Bevrijd van zijn platenmaatschappij maakte hij op de albums daarna de muziek die hij het liefst speelde: melodieuze bluesrock. Eerst twee platen met zijn band Snowy White's Blues Agency, vervolgens "Highway To The Sun" weer onder eigen naam. Laatstgenoemde plaat werd trouwens ingespeeld door zowel een sterrencast met grote namen als Chris Rea, David Gilmour en Gary Moore als een Nederlands ritmetandem, bestaande uit Walter Latupeirissa en Juan van Emmerloot. Al met al een mooi setje van deze gitarist die volgende maand met een nieuw soloalbum komt, getiteld "Something On Me". Uit de grote hoeveelheid muziek hebben we voor vanavond het oorspronkelijke openingskoppel van "White Flames" geselecteerd, waarbij "Crossroads" nu "At The Crossroads" heet en helaas een fade-out heeft meegekregen.
    Websites:
    http://www.snowywhite.com/
    http://snowywhitefanclub.org/
    https://www.facebook.com/white.snowy/ .

    NIEUW
    Pineapple Thief, The – Break It All
    – Stop Making Sense
    Van “Versions Of The Truth” (Kscope, 2020)

    Net als op voorganger “Dissolution” (2018) zijn op “Versions Of The Truth” alle composities van de hand van de combi Bruce Soord / Gavin Harrison. Die laatste, ook van o.a. Porcupine Tree en King Crimson gekende superdrummer drukt met zijn minutieus geconstrueerde ritmische patronen dan ook mede zijn stempel op deze productie. De veelal korte songs lijken zo simpel en klinken ook toegankelijk, maar stiekem gebeurt er heel veel. Zeker in de 5.1-mix valt op hoe ideeënrijk de arrangementen van de songs zijn. Harrison beperkt zich niet tot zijn drumset, maar laat speelt ook sprankelende marimba-partijen. In bijvoorbeeld het titelnummer en “Stop Making Sense” dringt daardoor een vergelijking met Peter Gabriels derde en vierde soloplaat zich op (denk bijv. aan “San Jacinto”). Je moet echt moeite doen om de namen van bassist Jon Sykes en toetsenist Steve Kitch in de hoesteksten op te sporen. Toch doen ook zij fraaie dingen in de arrangementen. De luxere edities gaan weer vergezeld van alternatieve versies van alle albumversies als bonus, die intiemer van karakter zijn. Harrison laat zijn reguliere drumset dan helemaal links liggen en concentreert zich op de marimba.
    Website: https://www.pineapplethief.com/ .

    NIEUW
    Japan - Alien (live)
    - Bamboo Music (live)
    Afkomstig van "Live From The Budokan - Tokyo FM, 1982" (Floating World / Voiceprint, 2020)

    Slechts vijf studioalbums verschenen er van Japan en ook op het gebied van live-platen moeten de fans het met maar één titel doen: het sterke, maar wat steriele "Oil On Canvas". Het is daarom logisch dat er een levendige handel is ontstaan in bootlegs van deze artrockformatie. Een van die veel circulerende live-opnames is van een concert dat de Britse band op 8 december 1982 gaf voor het radioprogramma "Ryuichi Sakamoto's Sound Street Radio Show", uitgezonden door Tokyo FM. Sakamoto kennen we uiteraard van zijn solowerk, zijn samenwerking met David Sylvian en zijn eigen groep Yellow Magic Orchestra. Het interessante van deze opname is dan ook dat YMO tijdens het concert enkele nummers met Japan meespeelt, terwijl ook Sakamoto's toenmalige vrouw Akiko Yano op het podium verschijnt. Daarnaast staan er nummers op de setlist die niet op "Oil On Canvas" te vinden waren, zoals "Alien" van "Quiet Life", "Good Night", een duet met Yano, "European Son" en "Life In Tokyo" van de Giorgio Moroder-sessies en "Bamboo Music" van het duo Sylvian/Sakamoto. Daarom is het mooi dat de opname nu semi-officieel is uitgebracht door het aan Voiceprint verbonden Floating World, dat onlangs ook al een historische opname van Camel uitbracht. Het geluid is over het algemeen vrij goed, met een publiek dat duidelijker hoorbaar is. Verder is vooral het baswerk van Mick Karn stevig in de mix gezet. Slechts "Taking Islands In Africa" lijkt afkomstig te zijn van een minder goede bron. Tenslotte gaat de dubbel-CD vergezeld van een informatief, recent geschreven boekwerkje, terwijl de Japanse versie ook nog wat andere extra's heeft. Overigens zijn met name Steve Jansen en Richard Barbieri niet zo te spreken over deze release, die ze als illegaal beschouwen (zie de tweede link hieronder).
    Websites:
    https://floatingworldrecords.co.uk/products/from-the-budokan-tokyo-fm-1982
    https://www.davidsylvian.net/news/latest-news/a-note-on-the-live-from-the-budokan-2cd-set/.

    (OP)NIEUW
    Swappers Eleven – Tomorrow
    Van “From A Distance” (Oskar, 2020)

    Een van de tradities tijdens de befaamde Marillion Weekends is, dat er altijd een middag is vrijgemaakt waar een fan met de band mag mee spelen. Dit leverde soms verrassende resultaten op in zowel songkeuze als uitvoering. Ook leverde dit vriendschappen voor het leven op bij sommige participanten. Drie van deze heren besloten zelfs om een band te formeren en zo ontstond Swappers Eleven. Zanger is de Italiaan Alessandro Carmassi. Hij mocht in 2011 “Quartz” vertolken met Marillion en fungeerde in 2013 als leadzanger bij de Steve Rothery Band tijdens het eerste optreden in Rome van die groep rond de Marillion-gitarist. Ook in 2011 mocht de Brit Gary Foalle bassist Peter Trewavas vervangen en de Braziliaans Luiz Alvim toetsenist Mark Kelly tijdens “The Party”. Daarnaast hebben de heren ook 14 andere mede-swappers gevonden die ook hun medewerking verlenen aan het album “From A Distance”. Het is zo een zeer internationaal project geworden, waar 9 nationaliteiten aan verbonden zijn. Natuurlijk is de inspirator van de band, Marillion dus, hoorbaar in de composities, die uiteenlopen van episch tot compact rockend. Er wordt heerlijk gemusiceerd, met veelvuldig ruimte voor keyboard- en gitaarsolo’s. Zo mag Daniel van der Weijde van de ons wel bekende band Silhouette de solo op het epische “Distance” voor zijn rekening nemen. In 2013 had hij de guts om met Marillion “Splintering Heart” te doen. Een andere Nederlander die we op het album tegenkomen is Rick Van Dommelen van Minor Giant, die in 2013 met Marillion “The Other Half” speelde. Een aantal weken geleden draaiden we al een van de epics van het album. Nu een korter nummer: het compacte “Tomorrow”, met Arild Brøter van Pymlico op drums. Van die Noorse band verschijnt overigens eind dit jaar een nieuw album.
    Websites:
    https://www.facebook.com/swapperselevenband/
    https://swapperseleven.bandcamp.com/releases .

    ALBUM VAN DE MAAND
    D'Virgilio, Nick – Overcome
    Afkomstig van "Invisible" (Sweetwater Studios / English Electic Recordings, 2020)

    Nick D'Virgilio brengt 19 jaar na solodebuut met "Invisible" eindelijk een volwaardig vervolg. De druk bezette drummer/zanger (Spock's Beard, Big Big Train, etc.) wordt bijgestaan door vele muzikale vrienden en het orkest van Abbey Road Studios, waar de plaat deels is opgenomen. Alleen al op geluidstechnisch gebied blijkt dit een waar luistergenot. D'Virgilio beweegt zich van (deels dus letterlijk) symfonische rock naar classic rock, (Beatlesque) pop, singer-songwriter en meer. In “Overcome” steelt Mr. Big-gitarist Paul Gilbert de show met een 'blistering' gitaarpartij. Verderop wordt uitgepakt met The Orchestra of Abbey Road en zowel ritmisch prikkelende als gospelachtige achtergrondkoortjes.
    Website: https://www.nickdvirgilio.com/ .

    NIEUW
    Abraham, Lee - Never Say Never
    - Harmony / Synchronicity
    Van "Harmony / Synchronicity" (Festival Music, 2020)

    Nog geen jaar na "Comatose" komt Lee Abraham al met een opvolger, getiteld "Harmony / Synchronicity". Met 5 albums sinds 2014 heeft de van o.a. Galahad bekende bassist annex multi-instrumentalist blijkbaar geen gebrek aan inspiratie. De Brit levert steeds weer kwaliteitsmuziek af, die laveert tussen melodieuze neoprog en krachtige AOR. De voorganger was een conceptalbum met in de hoofdrol zanger Marc Atkinson; op het nieuwe album grijpt Abraham weer terug op het vertrouwde concept van meerdere vocalisten, met dit keer voor het eerst Galahad-bandmaten Stu Nicholson en Mark Spencer alsmede Peter Jones (Tiger Moth Tales, Red Bazar en Camel) en keren Simon Godfrey (Valdez) en Marc Atkinson terug. Abraham speelde zelf alle partijen in m.u.v. van de drums die zoals altijd door Gerald Mulligan (Credo) werden verzorgd. Muzikaal brengt "Harmony / Synchronicity" niets nieuws onder de zon, maar voor de liefhebbers van Abrahams muziek is dit opnieuw een niet te missen album. We laten achtereenvolgens horen: “Never Say Never” met zang van Marc Atkinson en het titelstuk met leadzang van Simon Godfrey en achtergrondzang van Mark Spencer.
    Website: http://www.leeabraham.co.uk/ .

    MUZIKAAL EERBETOON
    Reed, Robert - Chi Mai
    Van "Chi Mai EP" (eigen beheer, 2020)

    De invloed van Ennio Morricone kan gerust onuitwisbaar worden genoemd. De Italiaanse componist heeft met name ontzettend veel geschreven voor films en zijn muziek heeft een groot stempel gedrukt op films als A Fistful Of Dollars, Once Upon A Time In The West, Cinema Paradiso, The Untouchables en The Good, The Bad And The Ugly. In juli van dit jaar overleed hij op 91-jarige leeftijd, een schat aan muzikale herinneringen achterlatend. Van Robert Reed (Cyan, Magenta, Chimpan A) is bekend dat hij zijn invloeden niet onder stoelen of banken steekt en als eerbetoon aan Morricone heeft hij nu zijn versie opgenomen van diens compositie “Chi Mai”. In Reeds versie klinkt onmiskenbaar de invloed door van de Etude van Francisco Tárrega zoals deze werd bewerkt voor de soundtrack van The Killing Fields door ontegenzeggelijk Robert Reed's grootste muzikale invloed: Mike Oldfield.
    Websites:
    https://robertreed.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/RobReedOfficial/
    Dit nummer: https://www.youtube.com/watch?v=gmiAPYKrKO4 .

    25-JAAR / IN HET NIEUWS / HET DEBUUT
    Flower Kings, The – Big Puzzle
    Van “Back In The World Of Adventures” (Foxtrot Music, 1995)

    Tegenwoordig is Roine Stolt een gevestigde naam in de progscene. In de jaren zeventig was hij lid van de legendarische cult band Kaipa, die na een aantal zeer fijne progplaten echter in de jaren tachtig meer popgerichte muziek gingen maken. Het is alweer meer dan 25 jaar geleden dat de Zweedse gitarist/componist zijn liefde voor prog terugvond. Eerst in 1994 met het onder eigen naam uitgekomen “The Flower King”. Dit smaakte naar meer en zo kwam er een band The Flower Kings. Musici die al aan dat album meewerkten vinden we hier terug: topdrummer Jaime Salazar wist hij vast te houden, evenals de van Samla Mammas Manna bekende percussionist Hasse Bruniusson. Op bas vroeg hij zijn broer Michael en op toetsen Tomas Bodin, die hij al sinds het midden van de jaren 80 kent en die ook deel uit maakte van zijn popband STOLT. De muziek is diep geworteld in de prog van de jaren zeventig met Stolt als belangrijkste songschrijver, maar ook Bodin levert af en toe een nummer aan. Al snel voegde zanger/slaggitarist Hasse Fröberg, ook al gekend van het solo-album, zich hierbij en verdween Bruniusson uit de line-up. In 2000 werd Michael vervangen door meesterbassist Jonas Reingold en 2 jaar later Salazar door Zoltan Csörsz. Met hun jazzrockachtergrond is het niet vreemd dat de albums avontuurlijker worden, met veelvuldige uitstapjes naar jazz(-rock), met ruimte voor de nodige improvisaties. Na gedwongen vertrek van Csörsz bleef de drumstoel wisselend bezet. Het laatste werk vóór een lange pauze kwam in 2013 en is studio-album nummer 12, “Desolation Rose” dat een iets donkerder karakter heeft dan de voorgangers maar een mooie afsluiter van bijna 20 jaar muziek vormde.

    In 2018 was er opeens een nieuwe CD onder de naam Roine Stolt’s The Flower King, dus eigenlijk een solo-album. Er volgde een tour onder de titel 'Roine Stolt and friends play the Flower Kings'. Fröberg en Reingold zijn twee van die vrienden. Bodin is om verschillende redenen echter niet meer van de partij. Op toetsen vinden we Zach Kamins en als drummer Mirko DeMaio. Na twee tournees noemde deze bezetting zich toch gewoon The Flower Kings en verscheen in 2019 “Waiting For Miracles”. Eind volgende maand komt er een opvolger, getiteld “Islands” (gestoken in Roger Dean-hoes): een heus dubbelalbum en blijkbaar een conceptwerk in de trant van “The Lamb Lies Down On Broadway”. We gaan voor nu 25 jaar terug in de tijd met het epische “Big Puzzle”.
    Websites:
    https://www.roinestolt.com/
    https://www.facebook.com/TheFlowerKings/ .

    Phaesis – Magicien Des Temps
    Van het album “Labyrinthe” (eigen beheer / Musea Parallele, 1991)

    De Franse band Phaesis wed opgericht in 1982 door toetsenist Patrick Parmentier, zanger Gérard Petit en gitarist Dominique Vassart. Het debuutalbum ''Reminiscence'' werd in 1989 in eigen beheer uitgebracht. In 1991 verscheen, ook in eigen beheer, de opvolger ''Labyrinthe''. Hierop besloot Phaesis om van de sterke Pink Floyd-invloeden van het debuutalbum af te wijken. Men sloeg de neoprog-weg in, met een behoorlijke invloed uit de Franse prog-traditie. Ondanks dat Phaesis niet bij het brede publiek bekend werd, is de muziek van de eigenzinnige band bijzonder, met afwisseling van emotionele zang en melodieuze sferen. Daarbij lijkt het of de band is beïnvloed is door landgenoot Ange, In 1996 verscheen het derde album “Hero”en tenslotte in 2005 het vierde album “Puzzle”. Vanavond hebben we gekozen voor het nummer “Magicien Des Temps” van het tweede album “Labyrinthe”, uit 1991.
    Website: http://phaesis.free.fr/ .