• Complete Archive

    On this page you will find our archive of playlists. You can either browse by month or have a look at the complete alphabetical overview below. (up to Show 1242)

    HERE

  • Sunday 12 November 2017 Show No. 1275

    NIEUW
    Kansas - Paradox (live)
    - Opus Insert (live)
    Van "Leftoverture Live & Beyond" (InsideOut, 2017)

    Het met vers bloed geïnjecteerde Kansas deed Europa wegens 'terrorismedreiging' dan wel niet aan met de tournee die volgde op de uitgave van "The Prelude Implicit" (2016), getourd werd er wel degelijk. Uit opnamen van de Amerikaanse optredens is nu een live-dubbelaar samengesteld. Zoals de titel al doet vermoeden staat er een complete uitvoering van: "Leftoverture" (1976) op. Dit in het kader van het 40-jarig jubileum van wat door velen als het sterkste Kansas-album wordt beschouwd. Van het niet misselijke nieuwe album worden drie van de sterkste songs gespeeld en de rest van de set bestaat uit stukken van de eerste drie albums en de succesvolle opvolger van "Leftoverture": het nu 40 jaar oude "Point Of Know Return" (1977). De vraag is natuurlijk: hoe klinkt nieuwe zanger Ronnie Platt in de oude door Steve Walsh ingezongen stukken? De fans kunnen gerust zijn: hij kwijt zich uitstekend van zijn taak, al mist hij nét dat randje rauwheid en klinkt hij nét wat minder intens en soulvol dan Walsh in zijn topjaren. Maar het scheelt echt weinig. Zoals bekend is de (mede-)producer van "The Prelude Implicit", Zak Rizvi , nu toegetreden tot de band als extra gitarist, wat van Kansas een septet maakt. Rizvi beperkt zich nu tot die rol, want er is een beroep gedaan op de originele "Leftoverture"-producer Jeff Glixman om "Leftoverture Live & Beyond" zo authentiek mogelijk te laten klinken. Van de dubbelaar kiezen we twee nummers die zelden ("Paradox" van "Point Of Know Return") of niet ("Opus Insert" van "Leftoverture") te horen zijn geweest in Xymphonia.
    Website: http://www.kansasband.com/.

    NIEUW
    Barbieri, Richard - New Found Land (live)
    Afkomstig van "Variants.1" (eigen beheer, 2017)

    Begin maart van dit jaar draaiden we een nummer van "Planets + Persona", de nieuwe CD van voormalig Japan-, Rain Tree Crow- en Porcupine Tree-toetsenman Richard Barbieri. Blijkbaar heeft hij de smaak te pakken, want onlangs kondigde hij aan een serie platen uit te gaan brengen, waarop stukken die niet op reguliere albums pasten, live-opnames en herbewerkingen van oud materiaal komt te staan. Deze eenvoudig uitgebrachte "Variants" zullen uiteindelijk in een apart te bestellen luxe verzamelbox worden gestoken. "Variants.1" bevat derhalve nieuwe nummers die ontstonden tijdens de "Planets + Persona"-sessies, een herbewerking van het Japan-nummer "The Experience Of Swimming" (een b-kantje van een dubbel-single dat op de remaster van "Gentlemen Take Polaroids" te vinden is), een live-improvisatie en een in juli opgenomen live-versie van het nummer "New Found Land" van het meest recente album. Naar dat stuk, dat ruim een minuut langer duurt dan de studio-versie, gaan we vanavond luisteren.
    Websites:
    https://www.facebook.com/RichardBarbieriOfficial
    https://richardbarbieri.bandcamp.com/ .

    NIEUW
    Hammill, Peter - The Descent
    Van "From The Trees" (Fie! Records, 2017)

    Sinds Van Der Graaf Generator in 2005 een doorstart maakte zijn de soloplaten van voorman Peter Hammill ook echt complete solo-aangelegenheden. Op zijn jarenlange violist van dienst, Stuart Gordon, kán hij ook geen beroep meer doen: de ook van The Korgis bekende Gordon overleed 3 jaar geleden. Compleet solo betekent niet dat Hammills ambitieniveau lager ligt, zoals wel bleek uit het in 2014 verschenen conceptuele werk "...All That Might Have Been..." , dat een stream-of-conciousness-achtige inslag had zonder echte songstructuren. Wat dat betreft is opvolger "From The Trees" veel conventioneler, met tien songs van tussen de drieënhalf en 5 minuten. Hammills stem is weer zoals vertrouwd omgeven door zelf vaak met kopstem ingezongen harmonieën, en door 's mans eigen gitaar- en keyboardspel. In het slotnummer "The Descent" roepen keyboardsounds etherische sferen op, wat de song als geheel een lading meegeeft waarmee de gemiddelde symfoliefhebber misschien nog het meest overtuigd kan worden van de kwaliteiten van de Britse bard, die afgelopen zondag zijn 69ste verjaardag vierde.
    Websites:
    http://sofasound.com/
    en http://peterhammill.com

    HERUITGAVE
    Pineapple Thief, The - Punish Yourself
    Van "Abducted At Birth" (Cyclops, 1999 (onder de titel "Abducting the Unicorn"), Kscope 2017)

    Bruce Soord begon The Pineapple Thief ooit als eenmansproject toen hij nog gitarist was van de psychedelische rockband Vulgar Unicorn. Eind vorige eeuw had hij de behoefte helemaal vanuit zichzelf wat te doen en liet het eerste resultaat, de song "Private Paradise", horen aan de labelbaas van Cyclops, waar Vulgar Unicorn zijn platen op uitbracht. Die stimuleerde hem om een heel album te maken, dat uiteindelijk onder de titel "Abducting The Unicorn" (met verwijzing naar de moederband in de naam dus) verscheen. De duizend geproduceerde exemplaren leken een donker leven op een magazijnplank tegemoed te gaan... totdat in iO Pages een vrij positieve recensie verscheen. Het zorgde ervoor dat er nét genoeg exemplaren werden verkocht om een vervolg mogelijk te maken. Met dit "137" zou The Pineapple Thief drie jaar later echt van de grond komen en uitgroeien tot band, die een steeds belangrijker rol in Soords leven zou gaan spelen. Vulgar Unicorn was inmiddels verleden tijd. Kscope brengt het debuut nu onder gewijzigde titel, zonder Vulgar Unicorn-verwijzing uit als "Abducted At Birth". Bij terugbeluistering valt op dat de invloedsferen én de zangstijl van Soord nog behoorlijk anders waren. We horen namelijk nog duidelijk invloeden van Smashing Pumkins terug - iets dat toch wel verdwenen is uit The Pineapple Thiefs muziek - vermengd met Radiohead-trekjes, waarbij je voornamelijk moet denken aan "The Bends" (pre-"OK Computer" dus zelfs). Die songs worden afgewisseld met instrumentale, spacey, meer psychedelisch getinte klankweefsels, wat het album een vrij duaal karakter geeft. Overigens volgt deze heruitgave op de voet van de live-release "Where We Stood", die als DVD/CD-combinatie en Blu-Ray verkrijgbaar is.
    Website: http://pineapplethief.com/ .

    JAZZROCK / WERELD VOL MUZIEK
    ExhiVision – Lilith
    Van “Beyond The Earthbound” (Universal, 2008)

    ExhiVision is een Japanse supergroep, geformeerd door gitarist Akira Wada. in eigen land bekend van de jazz-fusiongroep Prism. In het verleden hebben we al eens wat gedraaid van het debuutalbum van de band, dat in 2004 verscheen. Er zijn echter nog twee albums gemaakt. In 2007 verscheen “Overexposure”, dat uitermate lastig verkrijgbaar is. Als afronding kwam er in 2008 een liveplaat waarop de kracht van de band het best tot recht komt. Je hoort mooie duellen tussen gitarist Wada en toetsenist Hiroyuki Namba - en let ook op het spetterende basspel van Toshi Nagai (ex-Gerard). “Beyond The Earthbound” is in 2008 opgenomen in de befaamde Silver Elephant club in Tokyo. Jammer dat ExhiVision nooit grotere bekendheid heeft gekregen. We gaan luisteren naar “Lilith” waarvan de studio versie op “Overexposure” is te vinden.
    Website: http://www.prismjapan.com/profile/akira/ .

    NOG EVEN GEDULD HEBBEN
    Riversea - Wiser
    Van ""Out Of An Ancient World" (eigen beheer, 2012)

    Het Britse Riversea werkt gestaag verder aan een tweede album. Toetsenist Brendan Eyre en zanger Marc Atkinson zijn druk met het mixen daarvan, samen met bassist/producer David Clements. Dat mixen en masteren moet voor de kerst klaar zijn, waarna er in januari een pre-order campagne zal starten en het album in februari uit zal komen. Tot die tijd moeten we het nog met het debuut doen en in dit geval de ballade “Wiser”, met als gastgitarist Ashley Mulford van Sad Café.
    Websites:
    http://riversea-band.com/
    https://www.facebook.com/riverseamusic/ .

    VERGETEN ALBUM
    Janison Edge – Beneath The Boy
    Van “The Service Of Mary Goode” (Gargoyle, 1998)

    The Final Chapter Alweer bijna 20 jaar geleden verscheen “The Service Of Mary Goode” van Janison Edge. Dit was eigenlijk een doorstart van Shadowland, waarin we twee leden van die band, Maike Varty (toetsen) en Ian Salmon (gitaar) terugvinden. De oprichting was het gevolg van het feit dat Clive Nolan en Carl Groom Shadowland in de ijskast parkeerden. De muziek ligt duidelijk in het verlengde van het laatste Shadowland-album, met als opvallend verschil dat we bij Janison Edge zang van een vrouw, namelijk Sue Element, horen. Als drummer werd Landmarq-lid Dave Wagstaffe aangetrokken en als bassist Paul Brown van Medicine Man. Met dit gemêleerd gezelschap is het makkelijk te raden waar het muzikaal naar toe gaat: naar neo-prog met typische jarennegentig-trekjes. Denk hierbij voornamelijk aan de tweede periode van Landmarq, met Tracy Hitchings dus, aan Magenta maar ook in de steviger passages van Arena. Het bleef echter bij dit ene album; Ian Salmon zou later toetreden tot Arena en Varty richtte Credo op. Ook was Varty eventjes lid van Landmarq en live-toetsenist bij Fish. Beide worden herenigd in de Mick Pointer Band toen deze ging toeren met Marillions complete debuutalbum “Script For A Jester's Tear” op de setlist. We gaan luisteren naar “Beneath The Boy”.
    Website: https://nl-nl.facebook.com/Mike-Varty-Music-109567279224729/ .

    IN MEMORIAM HANS VERMEULEN
    Sandy Coast – Just A Friend
    Van “Sandy Coast” (Polydor, 1971)

    De Nederlandse zanger en componist Hans Vermeulen is overleden. Hij stierf, zeventig jaar oud, in Thailand, waar hij al sinds jaren woonde. Met zijn band Sandy Coast had Vermeulen al in de jaren zestig en zeventig hits als “I See Your Face Again”, “Capital Punishment” en “True Love That's A Wonder”. Daarna richtte hij Rainbow Train met bandleden als Jan Rietman, Dianne Marchal en Anita Meyer. Hij schreef en zong mee op Meyers eerste nummer 1-hit “The Alternative Way”. (bron RTL Boulevard) “Just A Friend “ was de tweede single die van het derde Sandy Coast-album “Sandy Coast” uit 1971 werd getrokken. Van datzelfde album kwam ook “True Love That's A Wonder”.
    Website: http://www.hansvermeulen.nl/

    LIVE-TIP
    Leap Day – Deucalion
    Van het album “From The Days Of Deucalion Chapter 2” (Oskar, 2015)

    Voor de vijfde keer wordt in De Uthof in Siegerswoude het Northern Prog Festival georganiseerd. Al vele bands uit binnen- én buitenland hebben de afgelopen jaren het publiek getrakteerd op progressieve rock in diverse verschijningsvormen. Dit jaar wordt weer een mix geboden van jong aanstormend talent uit eigen land en gereputeerde namen. Vanaf drie uur 's middags kan je gaan genieten van achtereenvolgens Novatia (NL), organisator Leap Day (NL), Nice Beaver (NL), Il Castello Di Atlante (IT) en JunXion (NL). Meest recente studiowerk van Leap Day is het tweede deel van het concepttweeluik "From The Days Of Deucalion", gebaseerd op het boek "Worlds In Collision" van Immanuel Veilokovsky. We denken hier het meest rijpe en complete Leap Day-album tot nu toe gehoord te hebben. De zang van Jos Harteveld, die live altijd al prima was, komt nu ook in de studio beter tot recht en we horen in een welluidende productie het volle toetsenspel van Gert van Engelenburg en Derk Evert Waalkens een aangenaam huwelijk aangaan met de warme gitaarpartijen van Eddie Mulder.
    Website: http://www.leapday.nl/
    Info over het festival op de nieuwspagina van de Leap Day-site: http://www.leapday.nl/news.htm

    ALBUM VAN DE MAAND
    RTFACT - The King, The Master, And The Timekeeper
    Afkomstig van "Life Is Good" (AFL Music, 2017)

    RTFACT is een Russisch-Amerikaans project dat debuteert met de CD "Life Is Good". Componist Yuri Volodarsky heeft hiervoor onder de naam Yuri Volodarsky & Friends echter al wel een drieluik afgeleverd met de platen "Revelation", "Without A Word" en "Hot Dozen". Die 'friends' waren onder anderen bekende musici als Eric Marienthal en Mike Miller. Ook op "Life Is Good" treffen we zo'n eclectisch gezelschap, zoals zangers Jeff Scott Soto, Nad Sylvan en Will Champlin, gitaristen Oz Noy en Jeff Kollman, saxofonist/fluitist Gary Meek en drummer Joel Taylor, naast onder andere enkele Russische toetsenmannen. De muziek is al net zo veelzijdig: van de van Spock's Beard bekende Gentle Giant-zangpartijen tot typische A.O.R.-melodieën en van Keith Emerson-achtige bombast, inclusief orkesten en koren, tot een Vaudeville-uitstapje. De vergelijking met het eveneens internationale Intelligent Music Project ligt voor de hand, maar RTFACT is een stuk excentrieker. Zo is het vanavond gedraaide "The King, The Master, And The Timekeeper" een aan Emerson, Lake & Palmer opgedragen (met de nadruk op de eerste) progressieve rocker, waarin gezien dit eerbetoon een ogenschijnlijk misplaatste maar wel erg mooie jazzrockende gitaarsolo is verstopt.
    Websites:
    https://rtfact.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/RTfact-148298752404156/ .

    HET DEBUUT
    Bush, Kate - Wuthering Heights
    Van "The Kick Inside" (EMI, 1978)

    In 1978 maakte de wereld voor het eerst kennis met Kate Bush middels haar debuutsingle “Wuthering Heights”. Het verhaal is bij velen bekend: als tiener werd ze 'ontdekt' door David Gilmour, ze tekende al 1975 een contract bij EMI om vervolgens pas in 1978 haar debuutsingle, gevolgd door haar eerste album "The Kick Inside" uit te brengen. Begeleid door een scala aan muzikanten waarvan een groot deel ook op de albums van The Alan Parsons Project te horen was en geproduceerd door Andrew Powell (die de orkestarrangementen deed voor The Alan Parsons Project) is “Wuthering Heights” nog steeds een van de meest tot de verbeelding sprekende debuut-singles aller tijden. Niet alleen doordat het geïnspireerd is door Emily Bronte's gelijknamige roman, maar misschien nog wel meer door Kate Bush' opzienbarende stem.
    Website: http://www.katebush.com/ .

    IN MEMORIAM LIAM DAVISON
    Mostly Autumn - ... Just Moving On / We Come And We Go
    Van "The Last Bright Light" (Cyclops, 2001)

    Vorig weekend bereikte ons het trieste bericht dat ex-Mostly Autumn-gitarist Liam Davison plotseling was overleden, kort voor zijn 50ste verjaardag. Davison was vanaf het prille begin de tweede gitarist binnen Mostly Autumn, met name verantwoordelijk voor de slide-gitaarpartijen. Ook was hij af en toe te horen op platen van anderen, zoals het ook in deze uitzending opgevoerde “Out Of An Ancient World” van Riversea. Afgezien van een onderbreking in 2007, toen hij werkte aan een solo-album (dat uiteindelijk pas in 2011 verscheen onder de titel “A Treasure Of Well-Set Jewels”) maakte hij tot 2014 deel uit van Mostly Autumn. Als eerbetoon aan hem draaien we vanavond de eerste twee tracks van Mostly Autumns derde album “The Last Bright Light” uit 2001, waarin Davisons slide-gitaarspel een nadrukkelijk rol vervult.
    Website: http://www.mostly-autumn.com .

    KOUDE NACHTEN.... / ACTUEEL
    Wetton, John - Cold Is The Night
    Afkomstig van "Caught In The Crossfire" (EG Records, 1980 / Avalon, 1999)

    Na het ontbinden van UK en voordat hij Asia oprichtte verscheen van John Wetton in 1980 zijn eerste solo-LP "Caught In The Crossfire". Met behulp van drummer Simon Kirke, gitarist Martin Barre en saxofonist Malcolm Duncan nam hij samen met producer John Punter (bekend van onder andere Judie Tzuke, Japan, Johnny Cougar, Sad Café, Roxy Music en David Sylvian) en de op het titelnummer opduikende Phil Manzanera tien composities op. Hierop is duidelijk dat Wetton het meer in de radiovriendelijke, op stadions toegesneden rockpop zocht dan in de progressieve muziek die hij voorheen met UK en King Crimson maakte. Het openingsnummer heet niet voor niets "Turn On The Radio". Toch zit er in veel nummers een bepaalde gedrevenheid en agressie, die van zijn debuut ook een persoonlijk statement maken. Goede voorbeelden hiervoor zijn het voor UK geschreven "When Will You Realize", "Paper Talk" en het titelnummer. Wij kiezen echter voor het in deze periode toepasselijke "Cold Is The Night". Net als op het merendeel van de overige songs speelt Wetton zelf de lead-gitaar. Hij is tevens de enige toetsenman op de plaat en laat in deze ballade fraaie Mellotrongeluiden horen. Overigens worden sinds kort enkele albums van de in januari overleden Wetton opnieuw uitgebracht, waaronder het live-document "Akustika - Live In Amerika", dat samen met "Akustika II - Return To Amerika" als dubbelaar verschijnt.
    Website: http://www.johnwetton.com/ .

    LIVE-TIP
    Steven Wilson – Ancestral
    Van “Hand. Cannot. Erase.” (Kscope, 2015)

    Steven Wilson creëert al sinds eind jaren tachtig ambitieuze, dromerige composities die zwaar leunen op Pink Floyd, Van Der Graaf Generator en Yes. Naast een solocarrière leidt de Britse multi-instrumentalist ook de bands Porcupine Tree en No-Man. Ook als producer, componist en sessiemuzikant is hij zeer actief voor onder meer Opeth, Marillion en Dream Theater. Op 5 maart treedt hij op in het Colosseumtheater in Essen en op 7 maart geeft Steven Wilson een show in AFAS Live. De shows zijn onderdeel van zijn 'To The Bone Tour' die in het teken staat van zijn eerder dit jaar verschenen nieuwe studioalbum. Wij gaan vanavond twee jaar terug in de tijd, toen “Hand. Cannot. Erase.” verscheen. Van dat album het nog niet eerder door ons gedraaide “Ancestral”.
    Website: http://stevenwilsonhq.com/ .
  •  
  • Sunday 05 November 2017 Show No. 1274

    AOR-OPENER
    RTZ – There's Another Side
    Van “Return To Zero” (Giant, 1991)

    We openen vanavond de uitzending met een album uit de Boston-stal. RTZ is een samenwerking tussen Barry Goudreau en Brad Delp. Goudreau had Boston al begin jaren 80 verlaten en scoorde onder de AOR liefhebbers met Orion The Hunter. Na het stoppen van die groep ging hij samenwerken met ex-Trillion- en -Toto- zanger Fergie Fredriksen, wat een demo-album oplevert: “Face The Music”. In 1989 nam Brad Delp de plaats in van Fredriksen en werd RTZ geboren. Met songs van het debuutalbum “Return To Zero” werd een aantal hits gescoord in de VS, maar de promotie liet te wensen over, tot ontevredenheid van de band. Muzikaal bewoog RTZ zich tussen Boston en Foreigner. Al snel verliet Delp de band om terug te keren naar Boston, hoewel er genoeg materiaal voor een tweede album was. In 2004 verschenen deze opnames onder de naam “Lost”. In 2007 is er nog een reünie, om het 30-jarige bestaan van Boston te vieren. Later datzelfde jaar vond er nog een reünie om minder leuke redenen plaats: Delp maakte namelijk een eind aan zijn leven, waarna de overige RTZ-leden samenkomen om hem te eren.
    Website: http://www.barrygoudreau.com .

    NIEUW / LIVE-TIP
    P.F.M. - The Lesson
    - Il Cielo Che C'è
    Van "Emotional Tattoos" (InsideOut, 2017)

    Ondanks het feit dat de legendarische Italiaanse progband Premiata Formeria Marconi (P.F.M.) de laatste jaren zeer actief is aan het platenfront, is het nu verschenen "Emotional Tattoos" het eerste album met echt nieuw materiaal in 11 jaar tijd, sinds het in 2006 verschenen instrumentale "Stati Di Imaginazionni". In de tussenjaren waren er eerbetonen aan de in 1999 overleden Italiaanse bard Fabrizio De André, waarvoor P.F.M. in het verleden al vaak als begeleidingsband fungeerde. Ook werden de klassieke P.F.M.-albums uit de vroege jaren zeventig opnieuw opgenomen. Toen men daarmee gereed was verliet gitarist Franco Mussida de band, waarmee drummer/zanger Franz Di Cioccio als enig lid uit de vroege jaren overblijft, hoewel bassist Patrick Djivas ook alweer sinds 1974 meedraait. Flavio Premoli, de man achter al die kippenvelverwekkende toetsenpartijen uit de seventies, was al na de rockopera "Dracula" (2005) vertrokken. Nieuwe gitarist is Marco Sfogli, die meer een progmetalachtergrond heeft. Op "Emotional Tattoos" is daar niet heel veel van te merken, al is hij duidelijk meer een rockgitarist dan zijn uit de klassieke progschool komende voorganger. "Emotional Tattoos" klinkt beduidend commerciëler dan de subtiele progplaat "Stati Di Imaginazionni" en ligt stilistisch wat dichter bij "Serendipity", al is het gehalte symfo toch wel flink hoger dan op die plaat uit het jaar van de millenniumwissel. Wat opvalt is dat de compacte symfopopsongs, die ook nog wel 's aan de latere Kayak-platen doen denken, vaak een krachtige, melodieuze baspartij hebben: ja, Djivas' spel doet hier vaak denken aan dat van Eloy's Klaus Peter Matziol. Luister maar naar "The Lesson". En zoals vaak met Italiaanse prog klinken de vocalen in de moedertaal bevlogener. Het treft dan ook dat InsideOut de Italiaanstalige versie van het album er gewoon gratis bijdoet. Van die tweede schijf draaien we "Il Cielo Che C'è", een van de nummers waar violist Lucio Fabbri prominent mag soleren. Premiata Formeria Marconi is op tournee ter promotie van dit album en zal op 25 november te aanschouwen zijn in De Boerderij te Zoetermeer.
    Website: http://www.pfmworld.com/ .

    NIEUW
    Vuur – Valley Of The Diamonds - Mexico City
    Van “In This Moment We Are Free – Cities” (InsideOut, 2017)

    "Vuur is te beschouwen als een spin-off van The Gentle Storm dat Van Giersbergen deed met Arjen Lucassen. De live-band is grotendeels doorgegaan in deze band. Merel Bechtold is vervangen door Jord Otto (bekend van My Propane) en Marcela Bovio is – om muzikale meningsverschillen – afgehaakt. Joost van den Broek is misschien niet te horen, maar drukt wel zijn stempel als producer en tekstschrijver. Elk nummer op dit album verwijst naar een stad die Van Giersbergen heeft aangedaan in haar lange carrière als zangeres. Elk nummer ademt de sfeer van die stad en verwijst ernaar. De albumtitel verwijst naar het gevoel dat je krijg als je als vreemdeling een nieuwe stad aandoet, het gevoel van vrijheid, een gevoel dat iedere (wereld)reiziger begrijpt. Met Vuur heeft Anneke van Giersbergen een uitlaatklep voor haar stevige ‘heavy’ kant gevonden. Via haar roots in The Gathering heet ze een sterke fanbase weten op te bouwen die ze middels deze nieuwe band wederom niet teleurstelt." (Mario van Os, Progwereld) Vuur treedt 10 december op in TivoliVredenburg, Utrecht en 27 januari op Momfest, Erp.
    Website: http://www.vuur.band/

    NIEUW (JAZZROCK)
    Vilchez, Chema - Music & Change
    - Haití, El Milagro De Isabel Solá Matas
    Afkomstig van "Music & Change" (eigen beheer, 2017)

    Vorige week draaiden we muziek van de relatief onbekende MSM Schmidt die al zes platen maakte met een ware 'who-is-who' aan gerenommeerde jazzrockmusici. En waarschijnlijk kennen eveneens weinig mensen buiten de fanatieke fusionfans de Spaanse gitarist Chema Vilchez. Toch wist ook deze virtuoos op CD's als "La Naturaleza Sagrada De La Vida" uit 1999 en "El Sueño Del Navegante" uit 2001 giganten als Dave Weckl, Dave Carpenter, Chad Wackerman en Gary Willis aan zich te binden. Daarnaast maakt Vilchez ook meer jazzgerichte en akoestische gitaarplaten. Op zijn onlangs verschenen "Music & Change" combineert hij met onder andere Vinnie Colaiuta toegankelijke jazzrock met enkele vocale, meer richting jazzpop gaande stukken. Rode draad door de nummers is aandacht voor mensen die het om wat voor reden dan ook verdienen om herinnerd te worden. Achter bijna elke titel staan dan ook de naam aan wie het nummer wordt opgedragen. Meest bekende persoon die genoemd wordt is Allan Holdsworth, aan wie de ballade "Through The Sky" is opgedragen. Wij kiezen echter vanavond voor het titelnummer en het openingsnummer "Haití, El Milagro De Isabel Solá Matas", een tribute aan de vorig jaar op Haïti vermoorde in Barcelona geboren non.
    Website: http://www.chemavilchez.com/en/ .

    (OP)NIEUW
    Valdez - This
    Van "This" (Bad Elephant Music, 2017)

    Zanger/gitarist Simon Godfrey (Tinyfish, Shineback) vertrok vanuit Engeland in 2014 naar het Amerikaanse Philadelphia. Hij ontmoette daar Echolyn-bassist Tom Hyatt, met wij hij, aangevuld met toetsenist Joe Cardillo (Cold Blue Electric) en drummer Scott Miller (Stone Jack Baller) de groep Valdez oprichtte. Wat hij prettig vond aan het muzikale klimaat aan de Amerikaanse 'east coast' is dat daar minder in hokjes wordt gedacht dan in de UK, aldus Godfrey in Prog Magazine. Toch klinkt het nu verschenen debuutalbum "This" ons eerder Brits dan Amerikaans in de oren. Het is inderdaad geen strikt progrock-genre-album, maar de geest van progressieve rock waart wel degelijk door de muziek. Op een manier zoals dat in delen van het oeuvre van een band als 10cc het geval is - en vooral ook bij eightiesbands als Tears For Fears, XTC of Deacon Blue. Waarbij Valdez toch nog wel net een graadje meer 'symfo' is dan al die genoemden. Dat geldt zeker voor het lange slotnummer, waarin ook typische symfozaken als een vette toetsensolo zijn te horen. De muziek wordt verder vrijwel nergens erg technisch, maar is wel uitermate verzorgd. Tom Hyatts Echolyn-maatje Brett Kull laat hier bovendien opnieuw horen dat hij een productie zowel warm als gedetailleerd kan laten uitkomen. Dit album verdient gewoon nog wat meer aandacht en dus kiezen we er voor om het titelnummer, “This”, over het voetlicht te laten treden.
    Website: http://valdez.badelephant.co.uk/ .

    NIEUW
    Glass Hammer - Indentity Principle
    Van "Untold Tales" (Arion, 2017)

    Glass Hammer bestaat volgend jaar een kwart eeuw en dat viert de Amerikaanse band met een collectie 'zeldzame en tot nu toe niet eerder uitgebrachte studio- en live-opnamen' (zoals de ondertitel in het Nederlands luidt) uit de periode 1993-2017. De creatieve as van de band, Fred Schendel en Steve Babb, hebben de archieven uitgeplozen en vonden daar voor speciale gelegenheden opgenomen covers van The Beatles en Argent, beginnetjes van projecten die nooit voltooid zijn, experimenten in een andere stijl dan de fans van de band verwachten zullen (en die men daarom eigenlijk niet eerder uit durfde te brengen), alsmede een bijdrage aan een thema-album van het Finse Colossus. Meest bijzondere en wat ons betreft ook sterkste nummer van het album stamt uit de begintijd van de band en werd teruggevonden op een vergeten backup-drive. Dit "Identity Principle" was ook zo'n nummer dat bedoeld was voor een nooit gerealiseerd project. Toentertijd was het duo al redelijk gecharmeerd van de song, maar men kreeg het nooit helemaal goed. Recent is er daarom nog aan gesleuteld. Resultaat is een volbloed Glass Hammer-mini-epic, dat stilistisch tussen prog van de Europese (denk aan Genesis, Yes en ELP) en Amerikaanse (denk aan de symfonische jaren van Styx en Ambrosia) te positioneren valt. ...Voor zover een stuk van 13 minuten een mini-epic kan zijn dan. De laatste drie minuten betreffen een dit jaar opgenomen coda.
    Website: http://glasshammer.com/
    .

    OPENER / HERUITGAVE
    Styx - Blue Collar Man (Long Nights)
    Van "Pieces Of Eight” (A&M, 1978 / Audio Fidelity, 2017)

    The Final Chapter Het Amerikaanse label Audio Fidelity brengt met enige regelmaat klassieke albums uit in een nieuwe, hoogwaardige master waarbij ze tegenwoordig als Hybrid Stereo SACD verschijnen. Niet altijd zitten daar voor Xymphonia interessante albums tussen maar nu is het 8ste album van de Amerikaanse band Styx in zo'n uitgave verschenen. Dit uit 1978 stammende “Pieces Of Eight” was de opvolger van het grote succesalbum “The Grand Illusion” uit het jaar ervoor. Ook “Pieces Of Eight” werd uitzonderlijk goed verkocht, niet in het minst door de hoge hitparadenoteringen voor de singles “Sing For The Day” en “Blue Collar Man”.
    Website: http://styxworld.com/band .

    IN HET NIEUWS
    Camel - Chord Change
    Van "Moonmadness" (Decca, 1976)

    Deze week werd bekend dat Camel volgend jaar (2018) weer op tournee gaat en dit maal onder de noemer The Moonmadness Tour 2018. De bezetting is dezelfde als tijdens de Japanse concerten van vorig jaar, dus met Peter Jones (Tiger Moth Tales, Red Bazar) als toetsenist/zanger. Er zijn nog geen data bekend voor concerten in Nederland, nog veel gekker, er is nog meer één concert officieel bevestigd. Dat is dan wel gelijk in een prestigieuze locatie: op 17 september 2018 staat Camel in Londen in de Royal Albert Hall. Maar we durven wel te stellen dat we collectief onze progpet op gaan eten als blijkt dat Camel tijdens deze tournee niet naar Nederland komt. Wij grijpen vanavond naar het album dat volgend jaar tijdens de concerten in het middelpunt zal staan: het 41 jaar oude “Moonmadness”, wat ons betreft één van de sterkste, zo niet hét sterkste Camel-album.
    Website: http://www.camelproductions.com/

    LIVE-TIP
    Marillion – No One Can
    Van “Holidays In Eden” (EMI, 1991)

    Als we wat van Marillion draaien grijpen we vaak naar de meer gedragen nummers. Vandaag doen we het eens met een andere zijde van de band. “No One Can” komt van “Holidays In Eden”, het album dat de popzijde van de band zeker belicht. Deze single is er een goed voorbeeld van. Dit liefdesliedje is natuurlijk andere koek dan het zware “F.E.A.R.” dat de band een jaar geleden uitbracht. Volgend jaar zal Marillion vier keer optreden in ons land, waaronder op 30 juni in Enschede. De voorverkoop is gisteren begonnen.
    Website: www.marillion.com

    (OP)NIEUW / LIVE-TIP
    Riis, Bjørn – Winter
    Van “Forever Comes To An End” (Karisma Records, 2017)

    We draaiden in juni al iets van het nieuwe album,“Forever Comes To An End“, het tweede 'solo'-album van Airbag-voorman Bjørn Riis. Het album werd beoordeeld met een zogenaamde Vette Krent in iO Pages 143: "Een Engelse uitdrukking is: if it looks like a duck, and if it quacks like a duck, then it must be a duck. Dus als je de stergitarist van Airbag hebt, Bjørn Riis dus; en de drummer van Airbag, Henrik Fossum; en zo te horen de zanger van Airbag, Alse Tostrup (of is dat Riis zelf?); dan moet het toch gewoon Airbag zijn? Er mag dan wel op staan dat dit de tweede soloplaat van Riis is, we trappen daar niet in. Want dit is dus gewoon een prima Airbag-plaat, met melancholische zang, fijne tempo's en vooral die lyrische gitaar van Riis, die regelmatig zo heftig tekeergaat als de vroege David Gilmour, terwijl er ook trekjes van Marillions Steve Rothery in zijn spel zitten. Die laten zich vooral gelden tijdens de vele instrumentals op dit album, waarvan "Getaway" een prima soundtrack is voor een wilde autorit. Stel dat David Gilmour (inmiddels de 70 gepasseerd) zijn instrument naar zolder brengt, dan staat zijn opvolger niet alleen klaar, hij is al volop in bedrijf!" (André de Waal). We gaan nu luisteren naar het melancholische en filmische “Winter”. Riis speelt op 23 februari 2018 in de Boerderij te Zoetermeer.
    Website: http://www.bjornriis.com/ .

    ALBUM VAN DE MAAND
    RTFACT - Artifact
    Afkomstig van "Life Is Good" (AFL Music, 2017)

    De meeste Albums van de Maand die Xymphonia selecteert blinken uit in hun consistentie. Voor de maand november hebben we juist een plaat gekozen, waarvan het lijkt alsof elk nummer door een andere formatie is uitgevoerd. We hebben het over "Life Is Good" van RTFACT. RTFACT is een Russisch/Amerikaans project. Alle composities zijn geschreven door Yuri Volodarsky, terwijl de teksten afkomstig zijn van David Andrew Grout en in het geval van de titelsong van Maxim Volodarsky. Deze heren komen echter niet voor in de lijst musici die te horen zijn. Daarop treffen we wel een eclectisch gezelschap, zoals zangers Jeff Scott Soto, Nad Sylvan en Will Champlin, gitaristen Oz Noy en Jeff Kollman, saxofonist/fluitist Gary Meek en drummer Joel Taylor, naast onder andere enkele Russische toetsenmannen. Zoals gezegd is de muziek al net zo veelzijdig: van de van Spock's Beard bekende Gentle Giant-zangpartijen tot typische A.O.R.-melodieën en van Keith Emerson-achtige bombast, inclusief orkesten en koren, tot een Vaudeville-uitstapje. De vergelijking met het eveneens internationale Intelligent Music Project ligt voor de hand, maar RTFACT is een stuk excentrieker, zoals het titelnummer en het Toto-achtige "(I Got) Money In My Pcoket", die we drie weken geleden draaiden, al lieten horen. Voor de aftrap van de maand hebben we het instrumentale, lekker bombastische "Artifact" geselecteerd.
    Websites:
    https://rtfact.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/RTfact-148298752404156/ .

    NIEUW
    Winwood - 40,000 Headmen
    Afkomstig van "Greatest Hits Live" (Wincraft Records, 2017)

    Twee dingen vallen op aan de onlangs verschenen live-dubbelaar van Steve Winwood: op de hoes ontbreekt zijn voornaam en "Greatest Hits Live" suggereert dat Winwood een soort 'best of' heeft gemaakt. Met een geweldige band, waarin onder andere de van Mick Taylor, Jeff Beck, Snowy White en Gary Boyle bekende drummer Richard Bailey, speelt de van de Spencer Davis Group, Traffic, Blind Faith en zijn soloplaten bekende Winwood weliswaar enkele nummers die de hitparade bereikten, de registratie is toch veel meer een artistiek overzicht van de muzikale weg die de zanger, gitarist en toetsenman sinds de jaren 60 van de vorige eeuw bewandeld heeft. De meeste stukken bieden de musici veel ruimte om zich lekker uit te leven, iets waar vooral de langere composities uit het Traffic-oeuvre prima voor geschikt zijn. Verder klinken zijn door synthesizers beheerste jaren 80 hits "While You See A Chance" en "Arc Of A Diver" in deze rockbezetting ineens een stuk minder steriel. Mooi ook om te horen hoe goed de volgend jaar 70 wordende Winwood nog steeds bij stem is. Wel jammer dat er geen songs van zijn bijdragen aan het geweldige "Go"-project van Stomu Yamashta werden gespeeld. Wij hebben gekozen voor een van de kortere songs, het van het titelloze tweede album van Traffic afkomstige "40,000 Headmen".
    Websites:
    https://nl-nl.facebook.com/stevewinwood/
    https://www.stevewinwood.com/ .

    IN MEMORIAM GEORGE YOUNG
    Flash And The Pan – Down Among The Dead Men
    Van het debuutalbum “Flash And The Pan” (CBS, 1978)

    George Young: zonder zijn hulp en steun was de Australische hardrockband AC/DC er nooit geweest, zeiden oprichters Angus en Malcolm Young bij de dood, vorige week, van hun oudere broer George Young op 70-jarige leeftijd. Dat het geen loze woorden waren, bewijzen de vijf platen die George Young voor de hardrockband produceerde, waarop ook de grote AC/DC-megahits “Highway To Hell” en “Whole Lotta Rosie” stonden. Bovendien was George Young eind jaren zeventig ook nog enige tijd als basgitarist bij AC/DC te horen. Young vormde met Harry Vanda, een van oorsprong Nederlandse muzikant (geboortenaam: Johannes Vandenberg) die naar Australië was geëmigreerd, ook een gewild producersteam en componistenduo. Zo schreven ze onder meer voor John Paul Young de grote discohit “Love Is In The Air” en “Runnin' For The Red Light” voor Meat Loaf. Zelf hadden Vanda en Young met hun band The Easybeats, het Australische antwoord op The Beatles, in 1966 een wereldhit met “Friday On My Mind”. Eind jaren zeventig zou George Young met diezelfde Vanda de new wave-band Flash And The Pan oprichten en hits scoren met “Hey, St. Peter”, “Waiting For A Train” en “Down Among The Dead Men”. (bron: De Volkskrant)
    Meer info, o.a.: https://nl.wikipedia.org/wiki/Flash_and_the_Pan .

    SEVENTIES
    Titanic – One Night In Eagle Rock
    Van “Eagle Rock” (CBS, 1973 / Repertoire, 2000)

    Titanic was een Noorse rockgroep die eind jaren '60 werd opgericht en de Britse zanger Roy Robinson als frontman had. De muziek valt te duiden als wat vaak 'proto-prog' wordt genoemd: enerzijds de power en blues-basis van de hardrock van die dagen, met bijbehorende rauwe vocalen - anderzijds een flink been in de opkomende progressieve rock, middels een flinke rol voor Hammondorgel, waar de nodige klassiek-georiënteerde licks aan onttrokken worden, en experimenten met minder voor de hand liggende structuren en pompeuze arrangementen. In Noorwegen én in West-Duitsland was Titanic kortstondig flink populair. In 1976 hield de band het na vier studioalbums voor gezien, om vervolgens in de jaren erna liefst vier keer heropgericht te worden, in wisselende bezettingen, vaak gepaard gaand met een nieuw album. In 2014 viel definitief het doek voor de band, mede veroorzaakt door het overlijden van zanger Roy Robinson.
    Meer info: http://en.wikipedia.org/wiki/Titanic_(band) .
  •