• Complete Archive

    On this page you will find our archive of playlists. You can either browse by month or have a look at the complete alphabetical overview below. (up to Show 1242)

    HERE

  • Sunday 09 April 2017 Show No. 1244

    NIEUW
    Mayra Orchestra - Face In The Water
    - Silver Paradise
    Van "Oracle" (Butler Records, 2017)

    In 2013 was het debuut van Mayra Orchestra één van de grote muzikale verrassing van eigen bodem. Geformeerd rond zangeres/pianiste/vormgeefster Maartje Dekker en ondersteund door Christiaan Bruin liet het debuutalbum "World Of Wonder" ons kennismaken met een bijzonder gezelschap dat sprookjesachtige muziek bracht. Op de plaat deden Maartje Dekker en Christiaan Bruin vrijwel alles, maar op het podium stond er een waar orkest op het podium, met meerdere strijkers, blazers en overige instrumentalisten. Live werd dat ook nog eens ondersteund door filmprojecties en diverse dans- en acrobatische acts, waardoor er een echte wondere wereld werd gecreëerd op het podium. De live-band is op het tweede album "Oracle" het muzikale vertrekpunt geworden, waardoor het album een rijke, volle sound heeft en daardoor ook iets meer pit. Het feeërieke, sprookjesachtige is gebleven, maar er drijven nu ook de nodige donkere wolken voorbij. De songs zijn nog steeds allemaal van de hand van Maartje Dekker, waarbij Christiaan Bruin tekent voor de arrangementen en de warme, volle productie. Ook visueel is het allemaal schitterend verzorgd. Dat geldt in nog sterkere mate voor de speciale editie, die rechtstreeks bij de band te bestellen is en die vergezeld gaat van een extra boekwerk met alle teksten en aanvullend artwork. “Oracle” durven we nu al te bestempelen als een hoogtepunt van het jaar, zeker van eigen bodem, en de band steekt duidelijk met kop en schouders boven het maaiveld uit. Ga ze voor al ook een keer live zien!!
    Website: http://www.mayraorchestra.com/ .

    LIVE-TIP / VOORPROEFJE
    Anathema – Springfield
    Van “The Optimist” (Kscope, 2017)

    Op 9 juni is het zover: dan komt het nieuwe album van Anathema uit. De laatste jaren staat de Britse band garant voor kwalitatief hoogstaande albums, die zeer zeker blijk geven van de ontwikkeling van een eigen sound. Deze keer is men in zee gegaan met producer Tony Doogan (Mogwai, Belle & Sebastian, Super Furry Animals) die de leden overtuigd heeft de plaat als een live-band op te nemen. Dit heeft naar verluidt zeker effect gehad op het eindresultaat. “The Optimist” markeert muzikaal een terugkeer naar “A Fine Day To Exit” uit 2001. De basis is de hoesafbeelding van Silver Strand Beach in San Diego (het eerste nummer geeft dan ook de coördinaten van dat strand weer). Dat album had een open einde, nu is dat verhaal na 16 jaar weer opgepakt en tot een eind gebracht. Er is afgelopen week via officiële kanalen al een track vrijgegeven, en dat belooft veel goeds. We gaan luisteren naar “Springfield”.
    Anathema is in juni 2 keer en in oktober 1 keer in ons land te bewonderen:
    23 juni Nijmegen – Doornroosje – https://www.doornroosje.nl/event/anathema/
    24 juni Valkenburg – Midsummer Prog Festival – www.midsummerprog.com
    6 oktober Tiburg, 013 met Alcest http://www.013.nl/programma/4495/anathema-1
    Officiële website: http://www.anathema.ws/
    Dit nummer: https://www.youtube.com/watch?v=8y1ROzCUpbU .

    NIEUW
    Mancunian Candidate - Operation Bright Star
    Van "Mancunian Candidate' (Pancace Repairs, 2017)

    Achter de naam Mancunian Candidate gaat Matthew Swindells schuil. Ooit was hij drummer/zanger van de groep Moth Vellum, die in 2008 een titelloos album uitbracht. Dat album maakte hij al in San Francisco, maar eigenlijk komt hij ook echt uit het Britse Manchester. In Groot-Brittannië was hij al enige tijd als professionele drummer actief, bijvoorbeeld als tourdrummer voor downtempo-gezelschap Fila Brazillia. Na Moth Vellum raakte hij de progressieve rock weer uit het oog, maar als Mancunian Candidate is hij sterker terug dan ooit. Daarvoor kreeg hij hulp van 8 bevriende muzikanten, waaronder bassist Matt Bissonette (bekend van o.a. David Lee Roth) en de gitaristen Johnny Heyes (veel sessiewerk voor soulartiesten) en Matthew Charles Heulitt (MoeTar, Narada Michael Walden). OK, er wordt dus uitstekend gemusiceerd op dit album, maar dat levert nog niet per se goede muziek op. Dat is echter óók het geval. Alle muziek op "Mancunian Candidate" is bijvoorbeeld muziekthematisch gelinkt middels een motief waarmee het album opent en dat steeds in andere gedaanten terugkeert. En dat in een frisse mix van progressieve pop en rock, met soms een jazzrockachtige twist in de solo's - muziek die vooral doet denken aan Sanguine Hum, Kevin Gilbert en Lo-Fi Resistance. Tekstueel is er niet zozeer een concept (voor zover we konden nagaan) maar de inspiratie komt van een collectie verhalen van schrijvers uit de jaren rond de vorige eeuwwisseling, aangevuld met Noam Chomsky en George Orwell. Klasseverschillen, machtsmisbruik, de eindeloze oorlogen - ofwel het falen van de mensheid om het voor elkaar te krijgen met z'n allen een goed leven te hebben - dat is de terugkerende thematiek. Volgens het CD-doosje kwam deze muziek over een periode van 18 jaar tot stand. Hopelijk heeft Swindells nu z'n draai gevonden en weet hij in kortere tijd meer van dergelijke kwalitatief hoogstaande werkstukken af te leveren. Deze had het in ieder geval bijna geschopt tot Album van de Maand april, ware het niet dat...
    Website: http://www.mancuniancandidatemusic.com/ .

    NIEUW
    Goldfrapp – Moon In Your Mouth
    Van het album “Silver Eye” (Mute Records, 2017)

    “Van Goldfrapp verschenen al 7 albums. Op debuut "Felt Mountain" (2000) maakte het duo dromerige electro, "Black Cherry" (2003) was al een stuk meer gefocust op dance en synthipop, waarop "Supernature" (2005) voortborduurde. Met "Seventh Tree" (2008) sloeg de band echter de zachte ambient-weg in, waarna "Head First" (2010) het meest poppy en upbeat Goldfrapp-album bleek. Met "Tales Of Us" (2013) keerde Goldfrapp terug naar "Seventh Tree" en zelfs "Felt Mountain". Op "Silver Eye" combineert de groep dat met de dance-edge van "Black Cherry" en "Supernature" en het resultaat mag er zeker wezen. Sexy als altijd, maar de muziek lijkt in toom gehouden te worden - totdat een explosie van heerlijke synthriffjes je compleet overvalt. Goldfrapp blijft zichzelf heruitvinden en daar mogen we heel blij mee zijn." (Esmee de Gooyer, Lust For Life; 4 uit 5 sterren)
    Website: https://www.goldfrapp.com/.

    NIEUW
    Hidden Lands – Water Spirit
    Van “Halcyon” (Progress Records, 2017)

    “Halcyon” is alweer het derde album van deze uit Uppsala, Zweden afkomstige band. Over beide voorgangers waren we absoluut te spreken, mede door het kamerbrede keyboardgeluid van componist en mede-oprichter Hannes Ljunghall. Dat er geen gitaar op de platen aan te pas kwam miste je niet echt. Met “Halcyon” breekt de band echter met deze gewoonte. Ljunghall heeft ook de zessnaar weer ter hand genomen en het ontbreekt de plaat dan ook niet aan solo’s op dat instrument. Wees niet bang: ook dat volle toetsengeluid is er nog steeds. De composities voelen soms spannend en zelfs jazzy aan, maar de band klinkt door het gebruik van de gitaar ook een stuk steviger en energieker. Hierdoor is “Halcyon” geen herhaling van zetten. Er is zelfs een aantal composities die naar op het vorige werk teruggrijpen. Maar we draaien natuurlijk een nummer dat het 'nieuwe' Hidden Lands-geluid prominent laat horen: “Water Spirit”, met de band gelijk al in de hoogste versnelling.
    Websites: www.progressrec.com
    en https://www.facebook.com/HiddenLands/ .

    IN MEMORIAM PAUL O'NEILL
    Savatage – Somewhere In Time / Believe
    Van “Streets - A Rock Opera” (Atlantic, 1991)

    Paul O'Neill , geboren in New York City op 23 februari 1956 is 5 april jongstleden overleden. Vanaf 1986 ging O'Neill fulltime produceren en schrijven en deed dat voor onder andere Savatage, Aerosmith en Badlands. De opera-achtige albums van Savatage inspireerden O'Neill zodanig dat hij het Trans-Siberian Orchestra creëerde. Hij werd producent, songwriter, componist, mede-gitarist en verhalenbedenker van het Trans-Siberian Orchestra met hulp van medeoprichter Jon Oliva en co-producer Robert Kinkel. Ook zingt en speelt O'Neill zelf ook enkele nummers op de albums. In een kort bericht dat werd geplaatst op de Trans-Siberian Orchestra-website staat geschreven dat zijn lichaam werd gevonden in een hotelkamer in Tampa. Hij zou zijn overleden aan de gevolgen van een chronische ziekte. Hij was nog bezig met een aantal projecten waarvan de voortgang nu valt te betwijfelen.
    Websites: http://www.savatage.com/
    en http://www.trans-siberian.com/

    LIVE-TIP
    Queensrÿche - Eye9
    Van "Condition Human" (Century Media, 2015)

    Twee weken geleden draaiden we op dit tijdstip een nummer van Blue Öyster Cult. Dit omdat die groep op 22 juni TivoliVredenburg bezoekt. Er komt echter nóg een band mee: Queensrÿche. Deze progressieve metalband heeft óók een trema in de bandnaam en óók een lange, turbulente carrière achter de rug. De band debuteerde in 1982 en brak zes jaar later definitief door met het album “Operation: Mindcrime”. Opvolger “Empire” (1990) bracht de grootste hit: de ballad “Silent Lucidity”. Na het vertrek van Geoff Tate in 2012 is de rol van frontman overgenomen door Todd La Torre (ex-Crimson Glory). Met hem maakte de band de albums “Queensrÿche” (2013) en “Condition Hüman” (2015), die zich kunnen meten met het beste werk uit de jaren tachtig en negentig! (bron: TivoliVredenburg)
    Websites: http://www.queensrycheofficial.com/

    ALBUM VAN DE MAAND
    Barock Project - Broken
    Van "Detachment" (Artalia, 2017)

    Op 4 maart 2017 trad de Italiaanse progressieve rockgroep Barock Project voor het eerst in Nederland op, tijdens het Progdreams Festival in Zoetermeer. De vele met het fraaie "Skyline" gewonnen zieltjes werden verrast met dit "Detachment". Opmerkelijk verschil met de eerste vier studio-albums: het ontbreken van de emotierijke en licht-theatrale zangkunsten van Luca Pancaldi. Toetsenist, componist en bandleider Luca Zabbini lost dit op door een deel van de nieuwe stukken zelf te zingen. Hij heeft een prettige, maar wel wat dunnere, minder rijke zangstem. Hij heeft voor een aantal stukken de hulp ingeroepen van Alex Mari (die live ook de oude stukken zingt) en Peter 'Tiger Moth Tales' Jones, die we ook al tegen kwamen bij Camel en Red Bazar. Vooral "Alone" trekt hij helemaal naar zich toe, hoewel het met zijn meanderende en modulerende melodie ook een Kayak-kwaliteit bezit. Zabbini weet in zijn wervelende composities opnieuw onmiskenbare invloeden van ELP, Genesis en Jethro Tull een frisse draai te geven. Het album is zo lang dat het even duurt voordat alle songs voor je gaan leven, maar na een maand luisteren blijkt het hier opnieuw om een verslavend werkstuk te gaan, waar je niet snel op uitgeluisterd raakt. Die vijf kwartier aan nieuwe muziek biedt tevens veel keus voor de komende maand. De al aangehaalde Peter Jones leverde de tekst van het vorige week gedraaide "Happy To See You" en ook van "Broken", dat hij tevens zelf zingt. "Broken" heeft alle ingrediënten van een progressieve rockcompositie waar iedere symfoliefhebber wel bij uit zijn dak zou moeten kunnen gaan. Prachtige melodieën, een ingenieuze supersymfonische opbouw, enthousiasmerende spelvreugde en werkelijk schitterende gitaar- en toetsensoli die met enorme souplesse gespeeld worden. In het slot zit nog een warme vocale bijdrage van Ludovica Zanasi.
    Website: http://www.barockproject.net .

    BELLEROPHON RECORDS SPECIAL
    Ümit! - Tiefensee
    D'Auberlaque, Jean - Obscured By Shadows
    Afkomstig van "The Spirit Of Ümit" (Bellerophon Records, 2015)
    en "The Durutti Columns" (Bellerophon Records, 2016)

    Jochem Oberlack richtte in 2011 samen met producer Patrick K. Bellerophon Records op. Het label richt zich op bands die zich bewegen in onder meer de elektronische muziek, Krautrock, kosmische muziek en blues. Wat opvalt aan de musici is dat ze zich bijna allemaal van pseudoniemen bedienen. Zo is Oberlack zelf bekend als onder andere Jean D'Auberlaque, Der Petunienmann Von Metaluna 4 (of afgekort DPVM4), Orpheus Joe Mc Master en Horse Brian Jay. Tevens is de beroemde producer Eroc bij menig product betrokken. Onze eerste kennismaking met het label was via "New Species 28", de Classic Rock Society-verzamelaar die bij iO Pages 141 was gevoegd. Daarop stond het Floydeske instrumentale "Obscured By Shadows" van Jean D'Auberlaque. Het nummer is afkomstig van "The Durutti Columns" uit 2016. Op die plaat staan ook enkele gezongen nummers, die die typische uitstraling hebben van oude Eloy-platen. Naast Pink Floyd-invloeden zijn invloeden van Ashra te bespeuren. Kort daarop kwamen we in het bezit van het eerste volwaardige album van Ümit!, "The Spirit Of Ümit!" uit 2015, waarop in het midden wordt gelaten wie de musici zijn, maar waar wel PDVM4 de grote man lijkt. Die plaat is geheel instrumentaal, maar heeft eenzelfde uitstraling als "The Durutti Columns". De opbouw en arrangementen zijn over het algemeen vrij simpel, maar wel effectief, zodat de spacy gitaarsolo's alle ruimte hebben om zich te ontwikkelen.
    Websites: https://www.facebook.com/bellerophon.records
    https://bellerophonrecords.bandcamp.com/
    https://www.discogs.com/label/467661-Bellerophon-Records .

    IN HET NIEUWS / 35 JAAR GELEDEN
    Twelfth Night – Love Song
    Van “Fact and Fiction” (eigen beheer, 2002 / Cyclops, 2002)

    Vorige week kwamen we door tijdgebrek helaas niet toe aan dit nummer, daarom nu in de herkansing. Heel stilletjes is Twelfth Night-bassist en -multi-instrumentalist Clive Mitten vorig jaar begonnen met het schrijven van nieuwe muziek. Niet zozeer als solo-artiest, maar met het idee een nieuwe band te vormen. Zo ontstond de C:live Collective. Na een vruchtbare schijfperiode lag er ruim 80 minuten muziek op de plank waarmee het collectief aan de slag ging. Dit mondde al snel uit in genoeg materiaal voor een dubbelalbum. Deze zal volgens planning in augustus moeten verschijnen, waarna er in oktober verscheidene concerten zullen volgen. Nu zijn we natuurlijk benieuwd wie er allemaal in het collectief plaats hebben genomen. Naast Clive zien we een andere oude bekende: Fudge Smith, de oud drummer van Pendragon. Ook Stephen Bennett is geen onbekende. Hij werkte, al dan niet met zijn band Henry Fool, samen met Tim Bowness; in de jaren 80 speelde hij echter al samen met Fudge Smith in het obscure neoprogbandje La Host. De meest verrassende naam is echter wel James Mann… de zoon van. Hij was al eens als gast bij Twelfth Night te horen, waarbij zijn stemgelijkenis met zijn vader, wijlen Geoff Mann, het publiek kippenvel bezorgde. Daarnaast is er nog een extra zangeres: de ons onbekende Anna Stuttard Tempest. Een naam van een gitarist is nog niet geopenbaard, maar dat zal niet lang meer duren. De muziek die het collectief gaat maken zal naar eigen zeggen het verleden van de prog vermengen met de muziek die anno nu word gemaakt. We wachten met spanning. Onze speurtocht op het web leverde nog een nieuwtje op. Fudge heeft namelijk nog een nieuwe band, Time Collider, die hij samen met zanger Jamie Foxx formeerde. Ook hier vinden we Stephen Bennet terug, maar ook oude bekende John Jowitt, die we o.a. Nog kennen van IQ en Arena. Op gitaar een jeugd vriend van Fudge, H (nee niet de Marillion zanger). Het eerste album van deze band zal medio 2017 verschijnen. Op de website van de band is al een sample te horen. Van de C:Live Collective kunnen we nog niets laten horen, daarom maar een Twelfth Night-klassieker, “Love Song”, een nummer dat onlosmakelijk is verbonden met Geoff Mann. Bizar dat het nummer al 35 jaar oud is en nog steeds actueel.
    Website: https://nl-nl.facebook.com/theclivecollective/
    en https://www.timecollider.com/about .

    WERELD VOL MUZIEK
    Progression - The Chaser's Rhapsody
    - Gangsta Race
    Afkomstig van "The Dream Of Cecilia" (Eigen Beheer, 2007)

    In aflevering 1235 besteedden we aandacht aan de formatie Progression. Hoewel de Finse band al in 1976 werd opgericht, duurde het door allerlei bezettingswisselingen tot 2007 voordat het debuut "The Dream Of Cecilia" uitkwam. Ook daarna bleef de line-up niet stabiel en voegden onder anderen Kimmo Pörsti en Jan-Olof Strandberg zich bij bandleider Harri Nokso. De opnames die voor de tweede plaat gemaakt werden, verdwenen echter in het archief. Pas afgelopen jaar, 40 jaar na de oprichting, werd besloten dat materiaal uit te brengen op Pörsti's Seacrest Oy, aangevuld met live-opnames. Met name door de prominente vioolpartijen en pittige gitaarwerk werd Progression vaak vergeleken met het werk van Jean-Luc Ponty en Mahavishnu Orchestra. Toch klinken de Finnen op "Noxologic" over het algemeen toegankelijker en symfonischer, waardoor ook een vergelijking met Tribute op gaat. Naar aanleiding van dit album zijn we op zoek gegaan naar het genoemde debuut, zodat we daarvan nu wat materiaal kunnen draaien. De muziek klinkt over het algemeen iets rockender dan op "Noxologic", maar het is duidelijk dat deze Finnen vanaf het begin al een grote voorliefde hadden voor progressieve jazzrock. De CD is nu overigens ook goed verkrijgbaar bij Seacrest Oy.
    Websites: http://www.progression.fi/
    en http://www.seacrestoy.com/#HOME .

    NOG NOOIT GEDRAAID
    Genesis - A Trick Of The Tail
    Van "A Trick Of The Tail" (Charisma, 1976)

    Na de muziek van Mayra Orchestra eerder in de uitzending blijven we een beetje in een sprookjes- en fantasy-sfeer met het titelnummer van het album “A Trick Of The Tail” van Genesis. Het door Tony Banks geschreven lied vertelt het verhaal van een opmerkelijk wezen, half mens/half hoefdier, uit een andere wereld die terecht komt in onze mensenwereld. Het is een voor Genesis op dat moment redelijk rechttoe-rechtaan-nummer, waarbij Banks zich met name ritmisch heeft laten inspireren door "Getting Better" van The Beatles. Het nummer is zelfs nog uitgebracht als single, zonder enig succes. Ook is er nog een promo-video voor gemaakt welke door Phil Collins jaren later in een interview 'meest tenenkrommende video uit zijn hele carrière' werd genoemd.
    Website: http://www.genesis-music.com/ .

    Magnum – Crazy Old Mothers
    Van “Sacred Blood "Divine" Lies” (Steamhammer /SPV, 2016)

    ““Sacred Blood "Divine" Lies” is een bombastisch album. De nummers zijn over het algemeen mid-tempo en worden ondersteund door rijkere toetsenpartijen dan normaal, wat zorgt voor een wat orkestraler karakter dan bijvoorbeeld het geval was op “Princess Alice And The Broken Arrow”. Dit betekent gelukkig niet dat we niet getrakteerd worden op enkele naar metal-neigende stampers. “Sacred Blood "Divine" Lies” blinkt uit in Magnum-degelijkheid en zal zodoende de fans met gemak plezieren. Mensen die nog niet bekend zijn met deze band, maar wel oren hebben naar aanstekelijke symfonische hardrock die ondanks het oubollige karakter oh zo voortreffelijk klinkt, kunnen misschien net als ik overgehaald worden om zichzelf ook fan te gaan noemen.” (Lennert, Metalfan.nl)
    Dit album stamt van vorig voorjaar, intussen is er alweer een Magnum-uitgave verschenen: de balladverzamelaar “The Valley Of Tears”.
    Website: http://www.magnumonline.co.uk/ .
  •  
  • Sunday 02 April 2017 Show No. 1243

    NIEUW
    Hackett, Steve - West To East
    - Inca Terra
    Van "The Night Siren" (InsideOut, 2017)

    De Britse gitarist Steve Hackett zit in een erg productieve fase van zijn muzikale leven. Hij tourt en tourt maar door, waarbij hij voor een flink deel blijft terugvallen op zijn Genesis-verleden en parallel daaraan verschijnen met vrij grote regelmaat nieuwe albums. Vele live-albums, waaronder vorige maand nog eentje met de Hongaarse band Djabé, maar ook iedere twee jaar een nieuw studio-album. En die zijn de afgelopen jaren erg sterk én afwisselend. Hij laat zich beïnvloeden door muziek uit diverse werelddelen en bespeelt daartoe naast elektrische gitaar ook flamencogitaar, oud, sitar-gitaar en mondharmonica. Ook vroeg hij muzikale gasten uit o.a. Israël, Palestina, Azerbeidzjan en Hongarije. Ook leden van zijn vaste band zijn betrokken, met name toetsenist Roger King, zangeres Amanda Lehmann en saxofonist/klarinettist Rob Townsend (die trouwens ook een aantal exotische instrumenten ter hand neemt). Ook op voorganger "Wolflight" was dat al zo, maar toen werden al die invloeden gereduceerd tot minieme accenten in een voornamelijk als progrock te omschrijven geluid. Ook nu is de vertrouwde Hackett-sound omnipresent, met passages die teruggrijpen op uiteenlopende platen als "A Trick Of The Tail" ("Los Endos"-achtige passage in "Inca Terra") tot "Blues With A Feeling" aan toe. Ook de logge Led Zeppelin-beat duikt weer op. Bij het door merg en been gaande instrumentale "The Gift" kun je niet anders dan denken aan de gevoelige ballades van Jeff Beck. Toch vallen de 'wereldmuziekkleuringen' nu meer op. Het gedragen "West To East" lijkt ook echt te kaatsen tussen westerse en oosterse muziek (de zwierige strijkerspassage). Van "The Night Siren" is een fraaie digibook-editie verkrijgbaar met als bonus een Blu-Ray met 5.1 surround- en hoge-resolutie-stereomix plus een 'making of'-documentaire.
    Website: http://www.hackettsongs.com/

    NIEUW
    Stella Lee Jones - Jigsaw Cats
    - Smash The Wall
    Afkomstig van "Escape From Reality" (Dizziness Records, 2016)

    "Escape From Reality" is, na het debuut "A Floating Place" uit 2011, de tweede CD van het Japanse gezelschap Stella Lee Jones. Op het eerste album waren nog twee leden van de progressieve formatie Electric Asturias te horen. Violiste Tei Sena is op de nieuwe plaat echter vervangen door Hitomi Iriyama. Tevens is er een nieuwe bassist aangetrokken. Vergeleken met "A Floating Place" zijn de R.I.O.-achtige uitspattingen nu bijna verdwenen. Gebleven zijn de orkestrale minimalistische structuren, melodieuze symfonische rock en jazzrock en de grote rol voor de akoestische instrumenten. Vooral de accordeon geeft menig nummer een subtiel Frans sfeertje, waardoor ook "Escape From Reality" wederom een bijzondere plaat is in de instrumentale Japanse progressieve muziek.
    Websites: http://www.stellaleejones.com/

    (OP)NIEUW
    Reed, Alan – My Sunlit Room
    Van "Honey On The Razor's Edge" (Red Dwarf Recordings / White Knight Records, 2017)

    “Honey On The Razor's Edge” is het tweede soloalbum van Alan Reed. In het openingsnummer denk je nog even dat de voormalige zanger van Abel Ganz en Pallas voorzichtig electropop-invloeden tracht te integreren in zijn muziek, gaandeweg blijkt het album een voor zijn fans vertrouwder geluid te bevatten. Enerzijds is er een rijke symfonische rocksound, anderzijds zijn er semi-akoestische songs en passages met een duidelijke folkinvloed.
    Websites: http://reddwarfrecordings.co.uk/

    Alternative 4 – Closure
    Van het album “The Obscurants” (Prophecy, 2014)

    In 2011 werd Alternative 4 opgericht door Duncan Patterson, een tekstschrijver en bassist die het meest bekend is als oprichter en zanger van de progressieve rockband Antimatter. Daarnaast was hij van 1991 tot 1998 bassist, toetsenist en songschrijver van Anathema. De naam Alternative 4 is een verwijzing naar het gelijknamige Anathema-album uit 1998, waar hij aan bijdroeg. De muziek van Alternative 4 borduurt een beetje voort op de muziek van Anathema en Antimatter. “The Obscurant” is het tweede album van Alternative 4. Kenmerkend voor de muziek is de melancholische en atmosferische sound. Dat resulteert in soms prachtige doch kalme nummers. Helaas is dat kalme ook net de wat mindere kant van “The Obscurants”. Hoewel het enerzijds mooie nummers zijn, zit je aan de andere kant te wachten op die uitbarsting of climax die nooit komt. Toch blijft er genoeg om van te genieten, zoals bijvoorbeeld van “Closure”.
    Website: http://alt4.blogspot.nl/.

    40 JAAR
    Zomby Woof - Mary Walking Through The Woods
    - walking through the woods
    - Finale
    Van het debuutalbum “Riding On A Tear” (Garden Of Delights, 1977)

    “Dit debuutalbum van de Duitse stamt uit 1977 en is voor deze CD-uitgave verrijkt met 4 bonustracks. Zoals gebruikelijk is de zang niet het sterkste punt, maar wel bovengemiddeld. Qua stijl kan men Zomby Woof - afgeleid van de titel van een Frank Zappa-nummer - plaatsen tussen bands als Flame Dream, Anyone's Daughter en Ramses. een nummer als "Dora's Drive" gaat wat meer richting funk, mede door het gebruik van saxofoon. Veel songs laten pure symfo horen, met veel toetsen en heerlijke solo's. Deze band had veel verder kunnen komen met een goede platendeal. Dat geluk heeft men helaas niet gehad. Dit album behoort evenwel tot de betere albums van de Duitse symfonische progrock van de jaren zeventig." (Menno von Brucken Fock, iO Pages).
    Website: http://www.progarchives.com

    LIVE-TIP
    Kansas – With This Heart
    Van “The Prelude Implicit” (InsideOut, 2016)

    Natuurlijk kent iedereen de evergreen “Dust In The Wind”, het nummer waarmee de Amerikaanse band Kansas in de jaren zeventig een wereldhit scoorde. De heren hebben gedurende hun carrière, die ondertussen al vier decennia loopt, wel wat meer gemaakt natuurlijk. De progressieve rock van Kansas weet vooral in de jaren zeventig en tachtig te bekoren, getuige creatieve albums als “Leftoverture” (1976) en “Point Of Know Return” (1977). De groep was voor het laatst in Nederland te zien in 2014 in 013 te Tilburg en het was een van de laatste met zanger Steve Walsh, die aangaf geen toekomst meer te zien in de band. “Wie zit er op een nieuw Kansas-album te wachten?” vroeg Walsh zich af. Maar dat was dus wel even buiten gitarist Rich Williams en drummer Phil Ehart gerekend. Zij namen samen met Billy Greer (bas), Zak Rizvi (gitaar), David Manion (toestsen) en nieuwe zanger Ronnie Platt het eerste nieuwe werk op in 16 jaar. En “The Prelude Implicit” is simpelweg fantastisch. Niet voor niets eindigde het album op plaats 5 in de Xymphonia-eindlijst over 2016. Kansas zal op woensdag 12 juli opnieuw in 013 te aanschouwen zijn. En dan komt er die avond ook nog een hele sterke 'special guest' bij: Uriah Heep! De band die in de jaren 70 doorbrak met geweldige platen als “Salisbury” en “Look At Yourself” uit 1971 en “Demons & Wizards” uit 1972, is al die jaren daarna ongestoord albums blijven uitbrengen. Met de teller ruim voorbij de 40 platen, is Uriah Heep 'still going strong' en staan ze nog steeds garant voor een avond ongegeneerd meeschreeuwen op geweldige 'classic rock'-songs als “Easy Livin’”.
    Websites: http://www.kansasband.com/

    LIVE-TIP
    10cc - Old Mister Time
    Van "Bloody Tourists" (Mercury, 1978)

    "Bloody Tourists" was het zesde studio-album van 10cc en het tweede album waarop de kern van de band bestond uit Eric Stewart en Graham Gouldman. Lol Creme en Kevin Godley waren namelijk na het album “How Dare You” uit de band gestapt. Het zou ook het laatste grote succes-album zijn, dat een derde plaats in de Britse albumhitlijst haalde. Dit mede dankzij “Dreadlock Holiday”, de laatste nummer-1-hit die 10cc scoorde. Eric Stewart heeft wel eens in interviews gezegd dat het hitsucces de band eigenlijk behoorlijk in de weg heeft gezeten. De druk vanuit de platenmaatschappij om meer hitgevoelig materiaal af te leveren was altijd hoog, terwijl hij toch graag een meer artistieke koers had willen varen. En toch bevatten alle 10cc-albums genoeg 'progressief' materiaal: inventieve songs die zowel muzikaal als tekstueel de aandacht trekken. Een mooi voorbeeld daarvan is bijvoorbeeld het door Eric Stewart en toetsenist Duncan Mackay geschreven “Old Mister Time”. Overigens is Graham Gouldman al weer heel wat jaren op pad met een band die de naam 10cc draagt, al is hij het enige originele lid. Wel zijn gitarist Rick Fenn en drummer Paul Burgess present, die er op “Bloody Tourists” ook al bij waren. We weten nu al dat 10cc over een jaar weer door Nederland tourt en zo op 10 maart 2018 het Hengelose Rabotheater aandoet.
    Websites: http://www.10ccworld.com/

    LIVETIP / TREND?
    Manfred Mann's Earth Band - Spirits In The Night (VS-single featuring Chris Thompson) - Spirits In The Night (Single version featuring Mick Rogers)
    Afkomstig van "The Roaring Silence" (Bronze, 1976 / Creature Music, 1998; oorspronkelijke versie afkomstig van "Nightingales And Bombers" (1975))

    Enige tijd geleden maakte Ton Scherpenzeel zich druk om het feit dat enkele leden van Kayak de band verlieten om vervolgens in een tributeband nummers van Kayak te gaan zingen. Onlangs maakte eenmalig Genesiszanger Ray Wilson het nog een tikkeltje erger door een concertreeks te starten onder de naam Genesis Classic. En in de laatste iO Pages zagen we een advertentie voor het twaalfde Night Of The Prog Festival, dat aankondigde dat op 16 juli Chris Thompson op het Loreley festivalterrein zal optreden met als thema "Manfred Mann's Earth Band - The Prog Years (1973-1976)". Toch vreemd voor iemand die er mede voor verantwoordelijk was dat sinds zijn toetreding in 1976 de band steeds minder prog en steeds meer pop in haar nummers stopte. De naamgever zelf is er zelfs niet eens bij! Hij zal waarschijnlijk vervangen worden door Gunnar Bjelland, de toetsenman van de Mads Eriksen Band die Thompson zal begeleiden. Toch wel een enigszins twijfelachtige trend, die ongetwijfeld is ontstaan door het grote succes van tributebands. We zien in de toekomst wellicht concerten voorbijkomen van Sam Brown sings The Pink Floyd Songbook, Steve Morse plays Seventies Kansas and Deep Purple of Ton Scherpenzeel (héj) performs The Snow Goose. We beseffen overigens wel dat Chris Thompson veel fans heeft onder de Earth Band-liefhebbers, vandaar dat we een oorspronkelijk door zijn voorganger Mick Rogers gezongen nummer draaien dat destijds alleen op de Amerikaanse versie van de LP "The Roaring Silence" en als Amerikaanse single verkrijgbaar was: "Spirits In The Night". Halverwege mixen we de eerste versie in, zodat we mooi de benadering van beide zangers kunnen horen.
    Websites: http://www.christhompson-central.com/
    en https://www.youtube.com/watch?v=SOo9tnYaDtM (filmpje waarin Thompson zijn Loreley-concert aankondigt)

    LIVE-TIP / 45 JAAR GELEDEN
    P.F.M. – Per Un Amico
    Van “Per Un Amico” (Numero Uno, 1972 / Si-Wan, 1994)

    Premiata Forneria Marconi, ofwel P.F.M., één van de oudste Italiaanse progrockbands, komt op 25 november voor een tweede keer naar ons land. De band rond enig oud gediende Franz Di Cioccio werkt momenteel aan een nieuw album. Dit zal heet eerste album zijn zonder oergitarist Franco Mussida. Waar we zeker van kunnen zijn, is dat er veel materiaal van de klassieke eerste 2 albums zal worden gespeeld. We hebben nog nooit het titelnummer van het 2de album “Per Un Amico” gedraaid, zelfs niet in de Engelse versie “Photos Of Ghosts”. Dit is een goede aanleiding om dit recht te zetten.
    Website: http://www.pfmworld.com/ .

    ALBUM VAN DE MAAND
    Barock Project - Happy To See You
    Van "Detachment" (Artalia, 2017)

    Op 4 maart 2017 trad de Italiaanse progressieve rockgroep Barock Project voor het eerst in Nederland op, tijdens het Progdreams Festival in Zoetermeer. De vele met het fraaie "Skyline" gewonnen zieltjes werden verrast met dit "Detachment". Opmerkelijk verschil met de eerste vier studio-albums: het ontbreken van de emotierijke en licht-theatrale zangkunsten van Luca Pancaldi. Toetsenist, componist en bandleider Luca Zabbini lost dit op door een deel van de nieuwe stukken zelf te zingen. Hij heeft een prettige, maar wel wat dunnere, minder rijke zangstem. Hij heeft voor een aantal stukken de hulp ingeroepen van Alex Mari (die live ook de oude stukken zingt) en Peter 'Tiger Moth Tales' Jones, die we ook al tegen kwamen bij Camel en Red Bazar. Vooral "Alone" trekt hij helemaal naar zich toe, hoewel het met zijn meanderende en modulerende melodie ook een Kayak-kwaliteit bezit. Zabbini weet in zijn wervelende composities opnieuw onmiskenbare invloeden van ELP, Genesis en Jethro Tull een frisse draai te geven. Het album is zo lang dat het even duurt voordat alle songs voor je gaan leven, maar na een maand luisteren blijkt het hier opnieuw om een verslavend werkstuk te gaan, waar je niet snel op uitgeluisterd raakt. Die vijf kwartier aan nieuwe muziek biedt tevens veel keus voor de komende maand. We trappen positivistisch af met "Happy To See You", waarin ook modernere referenties opduiken. Het intro met een elektronisch ritme doet namelijk sterk denken aan Steven Wilsons "Perfect Life" van diens "Hand. Cannot. Erase.".
    Website: http://www.barockproject.net .

    VERGETEN PARELTJE
    Scarlet Party - Eyes Of Ice
    Van "Eyes Of Eyes / Another World" single (Parlophone, 1983)
    Alan Parsons Project, The - Light Of The World
    van "Stereotomy" (Arista, 1985)

    Begin jaren 80 begonnen de broers Graham Dye en Steve Dye samen met drummer Sean Heaphy de band Scarlet Party. Ze kregen al snel een redelijk grote aanhang en namen een compleet album op in de Abbey Road Studios, getiteld “Scarlet Skies”, nog voordat ze werden getekend door EMI. Deze besloot om eerst twee singles uit te brengen, waarna men besloot om het album niet uit te brengen. Kort daarvoor was de band uitgebreid met een extra bandlid: gitarist Mark Gilmour, de broer van niemand minder dan David Gilmour. Mark is zelfs nog te zien in de video voor de tweede single “Eyes Of Ice”, een song die laat horen hoe John Lennon zou hebben geklonken als hij een samenwerking was aangegaan met Tony Banks. Tot op heden ligt dat album van Scarlet Party, volgens verhalen die rond gaan zelfs een thematisch conceptalbum, ergens in het grote EMI-archief te verstoffen. Mark Gilmour hield het kort na het definitief niet uitbrengen van het album alweer voor gezien, maar de broers worstelden nog een tijdje door alvorens het bijltje er bij neer te gooien. Graham Dye dook vervolgens in 1985 op als zanger op het album ”Stereotomy” van The Alan Parsons Project. Wij draaien genoemde tweede Scarlet Party-single “Eyes Of Ice”, gevolgd door “Light Of The World” van "Stereotomy".
    Meer info over Scarlet Party: https://en.wikipedia.org/wiki/Scarlet_Party
    Video Scarlet Party: https://youtu.be/offrOEV1080
    Website Alan Parsons Project: http://www.the-alan-parsons-project.com .

    BRASS PROG
    Lighthouse – You Give To Me
    Van “Sunny Days” (Mooncrest/Edsel, 1972/2000)

    Begin jaren zeventig was de muziekstijl die bands als Chicago en Blood Sweat And Tears maakte uitermate populair in de VS. Naast deze bands waren er legio andere muzikanten die deze met koperblazers gekruide mengvorm van rock, prog en jazz adopteerden. Zo ook het uit Canada afkomstige Lighthouse. Oprichter waren Paul Hoffert, Ralph Cole en Skip Prokop. Die laatste speelde daarvoor bij The Paupers, die hij echter verliet om met Al Kooper te kunnen spelen. Naast deze drie is er nog een aantal vaste leden, waaronder een nog zeer jonge Howard Shore. Ondanks de korte bestaansduur maakte Lighthouse 8 studio-albums, terwijl waarschijnlijk ook het wereldrecord bezettingswisselingen is gevestigd. Zo zien we een kleine 60 personen die zich lid van Lighthouse mochten noemen in de 5 jaar dat de band bestond. Van de vaste kern bandleden heeft een aantal het niet slecht gedaan na Lighthouse. Cole en Prokop vonden hun heil na eerst nog wat andere bandjes in de lucratieve wereld van de advertentie- en productiewereld. Hoffert ging verder met het schrijven van soundtrackmuziek bij films en later als schrijver. Na eerst een paar jaar als musical director bij Saturday Night Life te hebben gewerkt ging ook Howard Shore soundtracks schrijven, waarna hij uitgroeide tot een van Hollywoods meest gevraagde filmmuziekcomponisten. Hij is bij het grote publiek bekend als de man achter de muziek voor o.a. de “The Lord Of The Rings” trilogie. Natuurlijk kwam ook bij Lighthouse de onvermijdelijke reünie. In 1996 waren er zeer succesvolle concerten met The Edmonton Symphony Orchestra en de afgelopen jaren is de band regelmatig op festivalpodia te vinden, bijvoorbeeld op die van de Moody Blues Cruise. Nu gaan we echter 45 jaar terug in de tijd, naar het zesde Lighthouse-album: “Sunny Days”.
    Website: http://www.lighthouserockson.com/ .

    IN HET NIEUWS / 35 JAAR GELEDEN
    Twelfth Night – Love Song
    Van “Fact and Fiction” (eigen beheer, 2002 / Cyclops, 2002)

    Heel stilletjes is Twelfth Night-bassist en -multi-instrumentalist Clive Mitten vorig jaar begonnen met het schrijven van nieuwe muziek. Niet zozeer als solo-artiest, maar met het idee een nieuwe band te vormen. Zo ontstond de C:live Collective. Na een vruchtbare schijfperiode lag er ruim 80 minuten muziek op de plank waarmee het collectief aan de slag ging. Dit mondde al snel uit in genoeg materiaal voor een dubbelalbum. Deze zal volgens planning in augustus moeten verschijnen, waarna er in oktober verscheidene concerten zullen volgen. Nu zijn we natuurlijk benieuwd wie er allemaal in het collectief plaats hebben genomen. Naast Clive zien we een andere oude bekende: Fudge Smith, de oud drummer van Pendragon. Ook Stephen Bennett is geen onbekende. Hij werkte, al dan niet met zijn band Henry Fool, samen met Tim Bowness; in de jaren 80 speelde hij echter al samen met Fudge Smith in het obscure neoprogbandje La Host. De meest verrassende naam is echter wel James Mann… de zoon van. Hij was al eens als gast bij Twelfth Night te horen, waarbij zijn stemgelijkenis met zijn vader, wijlen Geoff Mann, het publiek kippenvel bezorgde. Daarnaast is er nog een extra zangeres: de ons onbekende Anna Stuttard Tempest. Een naam van een gitarist is nog niet geopenbaard, maar dat zal niet lang meer duren. De muziek die het collectief gaat maken zal naar eigen zeggen het verleden van de prog vermengen met de muziek die anno nu word gemaakt. We wachten met spanning. Van de C:Live Collective kunnen we nog niets laten horen, daarom maar een Twelfth Night-klassieker, “Love Song”, een nummer dat onlosmakelijk is verbonden met Geoff Mann. Bizar dat het nummer al 35 jaar oud is en nog steeds actueel.
    Website: https://nl-nl.facebook.com/theclivecollective/ .
  •