• Complete Archive

    On this page you will find our archive of playlists. You can either browse by month or have a look at the complete alphabetical overview below. (up to Show 1451)

    HERE

  • Sunday 14 Augustus 2022 Show No. 1518

    NIEUW
    Fafard, Antoine / Alta Forma – Comfort Zone
    – Apocalyptus
    Van “Alta Forma: Spatium & Tempus” (Timeless Momentum, 2022)

    Na zijn dagen met Spaced Out heeft Antoine Fafard in het vorig decennium een reeks van acht platen gemaakt, waarop steeds weer andere invalshoeken zocht en vond. Toch knap voor muziek die zich wel aldoor in het progressieve jazzrockidoom bevond, met een prominente rol van het veelal fretloze basspel van de Canadees. De al jaren vanuit Groot-Brittannië werkende Fafard deed dat enerzijds door steeds weer met andere muzikale partners te werken – denk daarbij aan topnamen als violist Jerry Goodman en vooral een indrukwekkende rij sterdrummers, zoals Vinnie Colaiuta, Dave Weckl, Simon Phillips, Gavin Harrison en Gary Husband. Anderzijds door bijvoorbeeld in de arrangementen er een album lang (naast bas en drums) één instrument speciaal uit te lichten (akoestische gitaar op solodebuut “Solus Operandi”) of door een driedelige suite van lange, thematisch doorwrochte stukken te presenteren (“Proto Mundi”). Wat hij nog niet geprobeerd had is iets wat voor de hand lijkt te liggen, zij hiet niet voor een musicus die gewend is instrumentale composities te schrijven: een album vol sóngs, met zang dus. Hij besprek dit met Styx-drummer Todd Sucherman (met wie hij al eerder succesvol samenwerkte), die 'in' was voor het idee en die diens eigen jarenlange muzikale maat JK Harrison presenteerde. Fafard schreef zo goed als al het materiaal, inclusief de doordachte teksten en naast de indrukwekkende baspartijen speelt hij ook alle uitdagende gitaarpartijen zelf in. De songs, uitgebreid van toelichting voorzien in het verzorgde boekje, worden vol gevoel gezongen door de met een fijne hese strot gezegende Harrison. Het album verschijnt onder de projectnaam Alta Forma – of Fafard die naar zijn eigen initialen verwijzende naam eenmalig uit de kast trekt, moet nog blijken. Hij heeft er wel een logo bij laten ontwerpen, dat kenners van Nederlandse metal overigens bekend zal voorkomen.;-) Voorbestellers hebben het album al in huis en Fafard maakt er nu uitgebreid promotie voor via sociale media, maar als je 'm nu bestelt zul je het album pas begin oktober ontvangen. Wij kiezen voor het openingsnummer “Comfort Zone”, omdat het er zo lekker inknalt. Het slot is dan een stuk deprimerender met de passende titel “Apocalyptus”, voorzien van wel een van de fraaiste gitaarsolo's van “Spatium Tempus”, gevolgd door een korte bassolo – dat alles over prachtig opgenomen drumgrooves van de altijd excellerende Sucherman.
    Websites:
    https://antoinefafard.com/product/spatium-tempus-2022/
    https://www.facebook.com/antoinefafardmusic
    .

    NIEUW
    Bühlmann, Roland - Assailen
    Van "Emnalóc" (eigen beheer, 2022)

    11 juli jl. verscheen "Emnalóc", de vijfde CD van Roland Bühlmann. Net als op voorganger "Dubnos", dat twee jaar geleden uitkwam, heeft de Zwitserse multi-instrumentalist weer een aantal gastmuzikanten uitgenodigd om zijn muzikale reis te verlevendigen. Mede door de inbreng van de onder anderen van Iona en consorten en zijn werk met Bauhaus-zanger Peter Murphy bekende drummer Teri Bryant toont Bühlmann zich op deze nieuwe schijf van zijn meest rockgeoriënteerde kant. De van hem bekende cloudguitar-escapades, atmosferische synthesizerklanken en wonderlijke percussiepatronen zijn ingebed in groovy, ietwat jazzrockachtige stukken, hoewel er tevens voldoende ruimte is voor ambient passages en zelfs wereldmuziekgetinte nummers. Andere bekende gasten zijn vioollegende David Cross (op één track) en Luca Calabrese, die in drie stukken, waaronder het vanavond gedraaide "Assailen" zijn typerende trompetklanken laat horen. Overigens zijn zowel de albumnaam als de titels van de nummers door Bühlmann bedachte fantasiewoorden.
    Website:
    https://kinor.net/
    https://rolandbuehlmann.bandcamp.com/
    .

    NIEUW
    Bowness, Tim – Say Your Goodbyes Part 1
    – Always The Stranger
    – After The Stranger (alt. extended version)
    – About The Light That Hits The Forest Floor
    Van “Butterfly Mind” (Inside Out / Sony Music, 2022)

    Tim Bowness is het niet alleen gelukt weer een indrukwekkende cast aan muzikanten aan zijn zevende studio-album te laten meewerken; de van No-Man bekende zanger/songschrijver heeft met “Butterfly Mind” tevens een werkstuk afgeleverd dat zich onderscheidt van zijn voorgangers. Als sommige critici de Brit al iets verweten, dan was dat dat door zijn omfloerste, ingetogen manier van fluisterzuchtzingen in combinatie met op sfeertekening gerichte arrangementen zijn songs dreigden te gaan 'kabbelen'. Dat beeld heeft hij met de recente rij albums voor InsideOut al behoorlijk weten bij te stellen. De basis van ritmesectie Richard Jupp en Nick Beggs levert op momenten zoveel uptempo energie dat ook “Butterfly Mind” dat clichébeeld achterhaald maakt. Bijzonder: het is de eerste keer dat we van Jupp horen sinds deze drummer Elbow verliet in 2016. Nog een opvallende gast: voormalig No-Man-violist Ben Coleman, die voor het eerst in bijna 30 jaar weer met Bowness werkt. Uit de No-Man-documentaire “Returning” leerden we dat hun persoonlijkheden destijds nogal botsten, 'but time heals', zong Peter Hammill al eens. Ook die is trouwens weer te gast, evenals Ian Anderson (Jethro Tull), Gregory Spawton (Big Big Train) en Saro Cosentino – en dan hebben we nog niet eens alle gasten genoemd. De veelal korte nummers op “Butterfly Mind” hebben een opmerkelijke 'flow'. Net als je denkt dat het openingsnummer “Say Your Goodbyes Part 1” is afgelopen, blijkt er een korte epiloog te zijn die geheel bestaat uit meerstemmige a capella 'chant' door Peter Hammill, waarna Jupp en Beggs voortvarend inzetten voor “Always The Stranger”. “About The Light That Hits The Forest Floor” neigt wel meer naar een sfeervol No-Man-nummer, mede door de etherische vioolpartij van Coleman. Daartussen hoort u “After The Stranger”, met de zoemende baspedalen van Spawton, maar dan wel in de bijna twee keer zo lange alternatieve versie die op de bonus-CD is te vinden. Da's nog steeds niet meer dan dik twee minuten trouwens. Naast alternatieve versies van alle albumtracks bevat die bonusschijf ook één non-album-song en enkele demo's. De productie deed Bowness met zijn oude Plenty-partner Brian Hulse (tevens op gitaar, keyboards en andere elektronica te horen), de mix en mastering was in handen van zijn No-Man-maat Steven Wilson.
    Website:
    https://timbowness.co.uk/
    https://www.facebook.com/timbowness
    .

    COVER
    Florence + The Machine – Tiny Dancer
    Van het album “Revamp: The Songs Of Elton John & Bernie Taupin” (Universal, 2018)

    Tribute-albums zijn er in overvloed, maar vaak voegen de verrichtingen van de bewonderende collega-musici niet veel toe aan de originele versies van de geëerde artiesten. Ook Elton John was meermalen het onderwerp van een dergelijk eerbetoon. Je moet als coverend artiest van goeden huize komen, wil je je wagen aan diens repertoire. Er zijn zo van die nummers waar anderen hun vingers eigenlijk niet aan zouden moeten willen branden. In 2018 verscheen “Revamp: The Songs Of Elton John & Bernie Taupin”. Hierop mogen bekende artiesten van de laatste jaren hun kunnen laten horen in vertolkingen van repertoire van genoemd duo. En hoewel er een paar behoorlijke missers op staan (we noemen Ed Sheeran en Miley Cyrus) staan er ook wat versies van songs op die de originelen naar de kroon steken. Zo klinkt “Sorry Seems To Be The Hardest Word” van Mary J. Blige zeer uniek. Maar het nummer dat ons de oren deed spitsen is toch wel “Tiny Dancer” door Florence + The Machine. Deze zeer symfonische versie evenaart bijkans het origineel, mede door de mooie orkestratie. Websites:
    https://florenceandthemachine.net/
    https://www.facebook.com/florenceandthemachine
    Dit nummer op YouTube: https://youtu.be/Ji67a1Ml_EE
    .

    HERNIEUWDE AANDACHT VOOR HERUITGAVE
    Anubis – Waterfall
    Van het album “230503 (Deluxe Anniversary Edition)” (eigen beheer, 2008 / remix: 2022)

    We hebben de laatste jaren veel aandacht besteed aan Anubis. De uit Australië afkomstige band ontstond in 2008 toen Robert James Moulding en David Eaton Anubis hun zelfgeschreven muziek wilden kunnen opnemen. Het resulterende debuut “230503” genereerde wereldwijd veel aandacht, ondanks de beperkingen van de toenmalige productie. De kracht van Anubis was dan ook al duidelijk: op een zeer fijne manier wist men de gedragenheid van een band als Pink Floyd te combineren met moderne prog. Nu, 14 jaar na de originele release, keert de band terug naar het album. Deze Deluxe Anniversary Edition is geremixt, maar ook deels heropgenomen door de huidige bandbezetting, waardoor “230503” zich nu ook opnametechnisch kan meten met de latere albums. De fysieke release bevat een bonus-CD, met daarop het 'lost epic' “The Life Not Taken”. Tevens is het destijds als albumafsluiter bedoelde “Technicolour Afterlife” hierop alsnog te vinden. Deze tweede schijf is verder aangevuld met een aantal live-opnamen. Voor diegenen die het album via Bandcamp aanschaffen is er nog een schat aan extra’s. Zo krijgen we er nog een compleet concert uit 2010 bij én de originele mix als download. Alles bij elkaar meer dan 5 uur muziek! Net als de originele versie is ook deze heruitgave gelimiteerd, dus wees er snel bij. We gaan luisteren naar “Waterfall” in de geremixte nieuwe versie.
    Websites:
    https://anubismusic.bandcamp.com/album/230503-deluxe-anniversary-edition
    https://www.anubismusic.com/
    https://www.facebook.com/anubismusic
    .

    (OP)NIEUW
    Labrie, James – Am I Right
    Van “Beautiful Shade Of Grey” (InsideOut / Sony Music, 2022)

    James Labrie begaf zich in solowerk tot nu meestal op progmetalwegen, waarmee hij stilistisch niet heel ver af zat van de groep waarvan hij nu al 30 jaar frontman is. Op het in mei verschenen “Beautiful Shade Of Grey” houdt de Dream Theater-frontman het meer ingetogen. Zijn creatieve 'partner in crime' Paul Lodge verkiest vaak de akoestische boven de elektrische gitaar. Niet dat dit een 'unplugged'-album is: elektrische gitaren zijn er wel degelijk te horen en ook keyboards ontbreken niet. Zoon Chance Labrie beroert een gewoon drumstel. Deze aanpak geeft het goed in het gehoor liggende songmateriaal wel lekker veel ademruimte. De 59-jarige Canadees hoeft ook niet geforceerd te zingen en waagt zich ook niet aan te uitzinnig vibrato. We draaiden al eerder nummers van dit album, vanavond hoort u “Am I Right”, waarin de vrouwelijke zangpartij ingevuld wordt door Theresa Thomason. Zij is geen onbekende van Labrie, want Thomason verscheen o.a. op het podium met Dream Theater tijdens de “Metropolis 2000”-wereldtournee, Alszodanig is ze ook te zien en horen op DVD en CD die van die tournee werden uitgebracht onder de naam “Metropolis 2000: Scenes From New York”. http://www.jameslabrie.com/
    https://www.facebook.com/officialjameslabrie/ .

    IN HET NIEUWS
    Relayer – I Always Knew
    Van het album “Last Man On Earth” (RectAngular, 1999)

    Relayer bestaat alweer een kleine 30 jaar en het vijftal kan zeker in een adem worden genoemd met tijdgenoten als Iluvatar, Discipline of Crucible. Het debuut “A Grander Vision” schuurde nog wel meer tegen AOR aan, maar na een wisseling van drummer is het toch duidelijk de neoprog de overhand kreeg in de muziek van deze Amerikanen. Bands als Marillion, Kansas en Rush zijn zeker van invloed op de opvolger “The Teething Fashion”, maar grootste invloed is toch (hoe kan het ook anders met deze bandnaam) Yes. Na dit album vertrok toetsenist en medeoprichter Gregg Pannier. Een vervanger bleek niet nodig, want zowel zanger John Sahagian als gitarist Tim LaRoi spelen niet onverdienstelijk toetsen. Wel bleek op het derde album de Yes-invloed verdwenen en vond Relayer meer aansluiting bij bands als IQ, Jadis en Pendragon. Dit “Last Man On Earth” is een erg fijn neoprogalbum, waarop de muziek ons af en toe aan Egdon Heath doet denken. Een vierde album kwam pas 9 jaar later, in 2008, waarna het wederom een aantal jaar stil werd rond de band. Vanaf 2015 heeft Relayer de wind weer flink in de zeilen en zijn er al drie studio-albums verschenen. Het zevende album “Waiting” verscheen vorige maand, zij het alleen digitaal via streamingplatforms. Wellicht later aandacht daarvoor, nu gaan we luisteren naar een nummer van “Last Man On Earth”: “I Always Knew”. Websites:
    https://www.facebook.com/Relayermusic/
    https://www.youtube.com/channel/UC8EUXlOss3-kVx3R8mErvzA .

    ALBUM VAN DE MAAND
    PreHistoric Animals – An Empty Space + We Harvest The Souls Of The Brave
    Van “The Magical Mystery Machine – Chapter Two“ (GlassVille Records, 2022)

    Het Zweedse viertal dat zich PreHistoric Animals noemt, houdt zowel van klassieke progressieve rock, alternatieve rock en popmuziek. Als je al die aspecten in je eigen muziek wilt laten terugkeren, maak je het jezelf heel moeilijk. Het werpt wel zijn vruchten af, want het tweede album van het Scandinavische kwartet, “The Magical Mystery Machine – Chapter 1”, werd geprezen door zowel publiek als recensenten. Eerder dit jaar verscheen het vervolg op het verhaal over Cora en Jareth, die de essentie van de mensheid proberen te achterhalen. Gegoten in science fiction-vorm, worden actuele vraagstukken uit onze hedendaagse samenleving behandeld. Richard Dearing heeft de prachtige albumcover gemaakt. "The Magical Mystery Machine - Chapter 2" verschijnt opvallend genoeg bij het Nederlandse GlassVille Records. De vaak tot indrukwekkende klankkathedralen opgebouwde muziek laat nauwelijks een millimeter van het geluidsspectrum onbenut en doet nog steeds denken aan Muse, maar ook het vroegere werk van Frost* springt in gedachten. PreHistoric Animals heeft wel het vermogen beklijvende zang-, gitaar- en synthesizermelodieën te schrijven, die de aandacht zeker vasthouden. De ritmesectie weet daar maatsoorten bij te bedenken die voor een leek vaak nauwelijks te tellen zijn.Vanavond hoort u het korte openingsnummer “An Empty Space”, gevolgd door “We Harvest The Souls Of The Brave”, met een haast Rammstein-achtig begin.
    Websites: https://prehistoricanimalsmusic.com/
    FACEBOOK
    BANDCAMP
    .

    HERUITGAVE / JAZZROCK
    Graf, Håkon, Sveinung Hovensjø, Jon Eberson, Jon Christensen - Alive Again
    Van "Blow Out" (Compendium Records, 1977 / Norske Albumklassikere, 2022)

    Norske Albumklassikere is een bewonderenswaardig label dat via crowdfunding Noorse klassieke albums in diverse stijlen op CD uitbrengt. Een van die klassiekers is "Blow Out" van het kwartet Håkon Graf, Sveinung Hovensjø, Jon Eberson en Jon Christensen, oorspronkelijk verschenen in 1977 op Compendium Records. Van die platenmaatschappij werd in 2010 al eens een verzamel-CD uitgebracht, waarvan we in aflevering 1047 het nummer "Watching Everybody Else" van dit viertal lieten horen, abusievelijk onder de naam van het album. Hoewel de bandleden op zeer veel albums te horen zijn, is "Blow Out" hun enige gezamenlijke album gebleven. De verfijnde jazzrock biedt vooral de van Ruphus bekende toetsenman Graf alle ruimte om zijn uitgebreide toetsenarsenaal in stelling te brengen, waarbij hij veelvuldig weerwerk krijgt van gitarist Eberson, terwijl de ritmesectie voor de funky-jazzy basis zorgt. Van "Blow Out" hebben we het ruim acht minuten durende "Alive Again" uitgekozen.
    Websites:
    https://norskealbumklassikere.no/
    https://compendiumrecords.wordpress.com/
    https://www.facebook.com/haakongrafmusic/ .

    FLUITEN IN DE WOESTIJN
    Quidam - Letter From The Desert I
    Van "The Time Beneath The Sky" (Rock-Serwis / Musea, 2002)
    Zenga - Zandstorm
    Van "De Sfinx" (eigen beheer, 1998)

    De Nederlandse theatermuziekformatie Zenga ontstond uit een samenwerking tussen twee voormalige fluitisten van Flairck: Peter Weekers en Annet Visser. Ze speelden zichzelf al snel in de kijker bij producer Pim Koopman met wie ze achtereenvolgens hun debuut “Zenga” in 1996 opnamen als ook de opvolger “De Sfinx” in 1998.

    Helaas waren beide albums commercieel niet een echt groot succes, maar de theatertournees deden het redelijk goed. Muzikaal is het werk van Zenga zeker ook wel interessant voor de avontuurlijk ingestelde progliefhebber, mits deze van de nodige fluitpartijen houdt natuurlijk. Op "De Sfinx" staat het lange “Zandstorm”: het meest symfonische, proggetinte stuk van het hele album, waarin alle aspecten van Zenga's muziek voorbij komen. Leuk detail: de drummer is Mark Eshuis, die in de jaren tachtig zijn eerste muzikale schreden zette op het debuutalbum “Sounds Of Passion” van Coda. Later zou hij veel gevraagde live-drummer worden en o.a. spelen in de band van Margriet Eshuijs. Zenga zou in totaal vier albums maken. Om helemaal in woestijn- en fluitsferen te blijven laten we dit voorafgaan door “Letter From The Desert I”, de openingstrack van “The Time Beneath The Sky”, het in 2002 uitgebrachte derde album van de Poolse band Quidam. Dat album is dit jaar dus alweer 20 jaar geleden verschenen en het zou het laatste album met de originele zangeres Emila Derkowska blijken.
    Websites:
    https://www.muziekencyclopedie.nl/action/entry/Zenga#
    https://www.facebook.com/Quidampl.

    IN MEMORIAM
    Metallica & The San Francisco Symphony Orchestra – Nothing Else Matters
    Van het album “S&M: Metallica with Michael Kamen conducting The San Francisco Symphony Orchestra” (Vertigo, 1999)

    Xymphonia-teamlid Aldwin kreeg in zijn vriendenkring en familie achter elkaar te maken met twee afschuwelijke drama's. We zullen u niet lastigvallen met de details, maar twee mannen in de kracht van hun leven zijn overleden. Een daarvan, Erik, was een Metallica-fan van het eerste uur. Aldwin wil daarom graag het toepasselijk getitelde nummer ''Nothing Else Matters'' aan hem opdragen, en ook een beetje aan Sjoerd. We gaan luisteren naar de versie die de groep opnam met The San Francisco Symphony Orchestra, onder leiding van wijlen Michael Kamen, die ook verantwoordelijk was voor de orkestratie.
    Websites:
    https://www.metallica.com/
    https://www.facebook.com/Metallica
    .
  • Sunday 7 Augustus 2022 Show No. 1517

    NIEUW: THE SPIRIT OF TALK TALK – 1
    Shearwater – High Gate / No Reason
    – Empty Orchestra
    Van “The Great Awakening” (eigen beheer, 2022)

    Ten tijde van "The Golden Archipelago" (2010) benoemden we de invloeden van Kate Bush, Peter Gabriel en Pink Floyd die traceerbaar waren in de muziek van Shearwater. Daarna vertrok mede-oprichter Will Sheff, waarmee zanger/songschrijver Jonathan Meiburg nog meer dan voorheen de centrale man werd. Zijn klaaglijke vocalen werden al meermalen vergeleken met die van Mark Hollis en de invloed van het late Talk Talk is sindsdien flink waarneembaar op de albums van de Texaanse artrockgroep – niet alleen in de zang maar ook in de instrumentatie. Dat geldt ook in hoge mate voor het onlangs verschenen tiende reguliere album “The Great Awakening”. Maar Shearwater is absoluut geen copycat en heeft zich een heel eigen plek verworven in het progresssieve indie-landschap. De veelal bezonken klinkende composities zijn prachtig gearrangeerd met uitgekeind gebruik van o.a. strijkers en elektrische piano, hier en daar onderbroken door een machtige uitbarsting. Een bijzonder rijk album is het resultaat. Overigens moeten we bij de tweede regel van albumopener “High Gate” uiteraard meteen aan een andere iconische band denken, al bespeuren we daar verder weinig invloeden van.
    Websites:
    http://shearwatermusic.com/
    https://www.facebook.com/ShearwaterBand
    .

    NIEUW: THE SPIRIT OF TALK TALK – 2
    Held By Trees – In The Trees
    – The New Earth
    Van “Solace” (Tweed Jacket Music LTD, 2022)

    David Joseph maakt er geen raadseltje van waar hij de inspiratie vandaan haalde voor zijn project Held By Trees: de CD “Solace”is opgedragen aan de herinnering van Mark Hollis en het hoesontwerp van Nicola Stockley verwijst nadrukkelijk naar de stijl van James Marsh, die verantwoordelijk was voor alle Talk Talk-hoezen. Marsh wordt warempel genoemd als logo-ontwerper in de indrukwekkende rij medewerkenden. En hij is niet de enige Talk Talk- en Hollis-veteraan die en bijdrage levert. Bij beluistering blijkt al snel dat Joseph zich heeft laten inspireren door de verstilde momenten van “Spirit Of Eden”, “Laughing Stock” en het enige Mark Hollis-soloalbum. Niet voor niets haalt hij Hollis' motto 'Don't play a note unless you've got a reason for it' aan. De eenzame gitaar-akkoorden, een zoemende contrabas hier, een goed geplaatste klarinetnoot daar: de sfeer van die albums is in de fraaie mix en productie goed getroffen. Maar wat “Solace” ontbeert is de intense spanning die mede door Hollis' klagende vocalen aldoor op de genoemde platen aanwezig is. Zonder dat blijft “Solace” toch vooral een verzameling sfeertekeningen, die vaak wel heel lang in één akkoord of thema blijven hangen. Voor een lome zomeravond is dit evenwel een prettig akoestisch bad, maar of je daarmee dan in de geest van wijlen Hollis acteert is een tweede. “In The Trees” is het meest natuurgetrouw aan de late Talk Talk-sfeer, met die twangende gitaar van Robbie McIntosh, waarmee de plaat na de zeer verstilde, passend getitelde opener “Next To Silence” openbreekt. Het slotnummer “The New Earth” bouwt op naar een apotheose die gek genoeg eerder in Dire Straits- dan Talk Talk-stijl is, met een gitaarsolo van niet de ook meewerkende David Knopfler(!) maar opnieuw McIntosh, die hier een warmere, melodieuze stijl laat horen.
    Website:
    https://www.facebook.com/heldbytrees
    https://heldbytrees.com/
    .

    NIEUW
    Gorp, Lo van - Carry On
    - Turn The Tide
    Van "True Friends" (Mars Label Group, 2022)

    Lodewijk 'Lo' van Gorp is niet gelijk een naam die bij mensen een belletje zal doen rinkelen, maar de kans is wel erg dat men zijn stem wel vaak heeft gehoord omdat hij al jaren actief is als achtergrondzanger bij menig bekende Nederlandse artiest. En zoals het een achtergrondzanger betaamt, past hij zich als een kameleon aan aan de muziek en de artiest die hij moet ondersteunen. Maar zijn echte passie ligt bij de Amerikaanse westcoastmuziek uit de jaren 70 en 80 en dan specifiek die van Steely Dan en Donald Fagen. Begin dit jaar zagen we hem aan het werk met zijn Steely Dan tribute band The Royal Scam in het Muziekcentrum in Enschede maar wat we toen niet wisten was dat hij het jaar daarvoor in Japan het album “True Friends” had uitgebracht. Dat is afgelopen juni ook in Nederland verschenen en blijkt een grote aanrader voor liefhebbers van deze muziekstijl. Hij deed hiervoor een beroep op de vele topmuzikanten waarmee hij in de loop van de jaren heeft gewerkt; wat dat betreft lijkt de albumtitel goed gekozen. Maar "True Friends" is niet zomaar eventjes in elkaar getimmerd: er is met tussenpozen van 2013 tot 2020 aan gewerkt. Songs werden geschreven en nagenoeg live opgenomen in de studio, iets wat tegenwoordig bijna niet meer gebeurt. Onder productionele leiding van Van Gorp en Patrick Drabe is met oog voor elke detail met "True Friends" een album afgeleverd dat zeker niet in de schaduw hoeft te staan van zijn illustere voorbeelden. Prachtig gearrangeerde en opgenomen westcoastpopsongs met dan weer een soulvol dan weer een jazzy tintje, zoals we dat kennen van Steely Dan, Donald Fagens solowerk of de betere songs van Michael McDonald. Het cliché is dat we moeten zeggen dat ze 'zo niet meer gemaakt worden', maar Lo van Gorp bewijst dat het nog wel degelijk kan en spectaculair resultaten kan opleveren. We kiezen voor twee songs: “Carry On”, dat mede is geschreven door Arnold van Dongen, al jaren de vaste gitarist van Ilse DeLange en vervolgens “Turn The Tide”, met een fijne solo van jazzpianist Karel Boehlee, die ook het nummer heeft geschreven.
    Website:
    https://lovangorp.com/
    https://www.facebook.com/lo.vangorp/
    .

    (OP)NIEUW
    Uil, Han – One In A Million
    Van “Walking In Circles” (eigen beheer / Dutch Music Works, 2022)

    Anderhalve maand geleden presenteerden we het toen juist verschenen “Walking In Circles”, het vijfde solo-album van Han Uil, de zanger/liedschrijver/multi-instrumentalist die we kennen van o.a. Antares, Seven Day Hunt en TumbleTown. Evenals op de voorgangers doet Uil veel zelf, maar zeker niet alles. Drummer op alle 9 nummers is de van Delain bekende Sander Zoer, met wie Uil rond de eeuwwisseling in Antares zat. In Seven Day Hunt en TumbleTown werkte Uil samen met Egdon Heath-gitarist Aldo Adema en die speelt naast zijn eigen instrument ook bas en keyboards op openingsnummer “Eternally”. Ook is Adema verantwoordelijk voor de hoestekening, waarop een man te zien is die cirkels loopt op het afgeplatte hoofd van Uil. Opvallend inkleuring komt van een instrument dat we nog niet eerder op een Uil-album hoorden: saxofoon. Nog opvallender is dat hij hiervoor de huidige saxofonist van de Argentijnse symfo-legende Bubu voor heeft weten te strikken: Juan Ignacio Varela, die onder andere te horen is op “One In A Million”. Websites:
    http://hanuil.com/
    https://hanuil.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/hanuilmusician
    .

    VOORPROEFJE
    Riis, Bjørn feat. Durga McBroom – Dark Shadows (part 1)
    Van het mini-album “A Fleeting Glimpse” (Karisma Records, 30 september 2022)

    Airbag-gitarist Bjørn Riis brengt op 30 september het mini-album “A Fleeting Glimpse” uit bij Karisma Records. Eerder dit jaar zijn verscheen nog zijn vierde soloalbum “Everything To Everyone”. 'Ik probeer zo dicht mogelijk bij het Pink Floyd-geluid te komen, zonder echt te kopiëren of gewoon covers te doen', legt de gitarist uit. Riis heeft Durga McBroom, Pink Floyd-achtergrondzangeres uit de jaren 80 en 90 voor het nu al vrijgegeven “Dark Shadows (part 1)” kunnen strikken. Ook Pymlico-lden Arild en Øyvind Brøter werkten mee aan “A Fleeting Glimpse”. Bij “Dark Shadows (part 1)” is een videoclip gemaakt door Anne-Marie Forker, die op YouTube is te vinden. Riis met zijn groep Airbag in oktober in Nederland te aanschouwen: op 14 oktober in Poppodium Boerderij in Zoetermeer en 15 oktober in de Cacaofabriek in Helmond.
    Websites:
    https://www.bjornriis.com/
    https://www.facebook.com/BjornRiisArtistPage
    Dit nummer op YouTube: https://youtu.be/Gg7qSI4dvO0
    .

    (OP)NIEUW / LIVE-TIP
    Porcupine Tree – Love In The Past Tense
    Van “Closure/Continuation – Deluxe Edition” (Music For Nations / Sony Music, 2022)

    Velen onder de huidige progliefhebbers zullen als bij donderslag zijn geraakt door het nieuws dat er toch na jaren van ontkenning een nieuw album van Porcupine Tree aan zat te komen. Na tien studio-albums besloot Steven Wilson zich in 2009 te concentreren op zijn solocarrière. Dit mede door wat onvrede binnen de Porcupine Tree-gelederen. Toch werkte Wilson stiekem met Gavin Harrison en Richard Barbieri al vanaf 2012 aan nieuw werk voor een eventueel 11de album, waarbij de nummers veelal uit jams ontstonden en Wilson voornamelijk op bas componeerde. Colin Edwin, bassist vanaf het moment dat Porcupine Tree van Wilsons eenmansproject veranderde in een band, is dan ook geen lid meer. Hoewel het album op een andere manier tot stand is gekomen dan alle eerdere en voor het eerst ook een echte 'band effort' is, klinkt het afgelopen vrijdag verschenen eindresultaat toch duidelijk als Porcupine Tree. Wel is de heavy saus die over de latere albums was gegoten gelukkig voor een groot deel afwezig en wordt er zelfs af en toe teruggegrepen naar het geluid van klassiekers als “Lightbulb Sun” en “Stupid Dream”. Het ongeveer 48 minuut durende album behelst zeven nummers die deze keer geen concept vormen, maar los van elkaar staan. Dat het echter geen dagelijkse kost is, blijkt wel uit bijvoorbeeld “Of The New Day” waarin Harrison maar liefst 42 maatwisselingen weet door te voeren terwijl op het nummer “Walk The Plank” niet eens een gitaar voor komt. Voor veel fans zal het verschijnen van dit album zeker ‘closure’ brengen, met natuurlijk een stiekeme hoop op ‘continuation’. Uiteraard zijn er diverse edities op de markt gebracht, waaronder een Deluxe Editie met een extra CD en Blu-Ray. Op de CD staan drie extra tracks plus instrumentale versies van alle reguliere albumtracks. Op de Blu-ray prijken een 5.1- en Dolby Atmos-mix en een stereo high resolution-versie. Porcupine Tree is op 6 november live te aanschouwen in de Rudolf Weber Arena in Oberhausen en 7 november in de Ziggo Dome te Amsterdam. Randy McStine (gitaar/zang) en Nate Navarro (bas) mee om het trio te versterken. Dik een maand geleden draaiden we al twee nummers van het reguliere album en daarvoor al twee singles, nu gaan we luisteren naar een van de extra tracks op de tweede CD in de Deluxe Edition: “Love In The Past Tense” doet wat ons betreft niet onder voor de nummers op de reguliere editie en staat ook weer bol van de onnavolgbare ritmiek van Harrison, fraaie koortjes en prominente bas van Wilson en intrigerende sounds uit Barbieri's toverelektronica.
    Websites:
    https://porcupinetree.com/
    https://www.facebook.com/PorcupineTreeOfficial .

    ALBUM VAN DE MAAND
    PreHistoric Animals – It's A Start, Not The End
    Van “The Magical Mystery Machine – Chapter Two“ (GlassVille Records, 2022)

    Het Zweedse viertal dat zich PreHistoric Animals noemt, houdt zowel van klassieke progressieve rock, alternatieve rock en popmuziek. Als je al die aspecten in je eigen muziek wilt laten terugkeren, maak je het jezelf heel moeilijk. Het werpt wel zijn vruchten af, want het tweede album van het Scandinavische kwartet, “The Magical Mystery Machine – Chapter 1”, werd geprezen door zowel publiek als recensenten. Samuel Granath en Stefan Altzar debuteerden met “Consider It A Work Of Art” in 2018 en vonden Noah Magnusson en Daniel Magdic (ex-Pain Of Salvation) bereid toe te treden om ook live te kunnen spelen. De eerste concerten volgden in 2019 (o.a. op ProgPower Europe), waarop veel positieve respons kwam. Als kwartet werd vervolgens gewerkt aan “The Magical Mystery Machine – Chapter 1”, dat in 2020 uitkwam. Helaas verhinderde de pandemie een tournee. Dus in plaats daarvan werd alle energie en creativiteit gestopt in nieuw materiaal, wat “The Magical Mystery Machine – Chapter Two“ is geworden. Het is het vervolg op het verhaal over Cora en Jareth die de essentie van de mensheid proberen te achterhalen. Gegoten in science fiction-vorm, worden actuele vraagstukken uit onze hedendaagse samenleving behandeld. Richard Dearing heeft de prachtige albumcover gemaakt. "The Magical Mystery Machine - Chapter 2" verschijnt opvallend genoeg bij het Nederlandse GlassVille Records. De vaak tot indrukwekkende klankkathedralen opgebouwde muziek laat nauwelijks een millimeter van het geluidsspectrum onbenut en doet nog steeds denken aan Muse, maar ook het vroegere werk van Frost* springt in gedachten. PreHistoric Animals heeft wel het vermogen beklijvende zang-, gitaar- en synthesizermelodieën te schrijven, die de aandacht zeker vasthouden. De ritmesectie weet daar maatsoorten bij te bedenken die voor een leek vaak nauwelijks te tellen zijn. We beginnen deze maand met het slotnummer van het album met de toepasselijke titel “It's A Start, Not The End”.
    Websites: https://prehistoricanimalsmusic.com/
    FACEBOOK
    BANDCAMP
    .

    IN HET NIEUWS
    Freedom To Glide - Names In The Stone / Toll (Lockdown Session)
    Origineel van "Fall" (eigen beheer, 2016)

    Freedom To Glide dragen wij al jaren een warm hart toe. Tussen 2013 en 2019 bracht deze Britse formatie een trilogie albums uit rond het thema oorlog en de gevolgen daarvan; dit alles geïnspireerd door de verschrikkelijke verhalen uit de loopgraven tijdens de Eerste Wereldoorlog en latere twisten. Na het verschijnen van het derde album “Seed” in 2019 werd het een beetje stil rond de band, maar gedurende de diverse corona-lockdowns in 2020 en 2021 verrastten ze ons ineens met 3 live-video's. De laatste verscheen een jaar geleden en hadden we nog niet laten horen in Xymphonia. Nu hebben we een goede aanleiding, want deze week verscheen er een foto op de Facebook-pagina van Freedom To Glide, met de tekst 'New album coming soon'. Op die foto is de titel "The Chronicle Of Stolen Souls" te zien. Wellicht is de groep geïnspireerd door het boek "Chronicle Of Stolen Souls: The Legacy Of Fathers", de dystopische roman van Craig Andrews? We zullen daar waarschijnlijk binnen afzienbare tijd wel meer over horen. Vooralsnog gaan we terug naar de genoemde lockdownvideo, met twee songs van het tweede Freedom To Glide-album "Fall" uit 2016: “Names In The Stone” / “Toll”.
    Websites:
    http://www.freedomtoglide.com/
    https://www.facebook.com/FreedomToGlide . Dit nummer op YouTube: https://youtu.be/_neFv4VUnG8 .

    35-JARIG JUBILEUM
    IQ - Human Nature
    Van "Nomzamo" (Squawk / Mercury, 1987)

    Het is dit jaar 35 jaar geleden dat IQ's vierde album “Nomzamo” verscheen. Na de vele optredens rondom de release van voorganger “The Wake” besloot zanger Peter Nicholls te vertrekken en werd zijn plek ingenomen door Paul Menel. De Britse band was intussen ook op de radar verschenen bij diverse platenmaatschappijen en tekende uiteindelijk een contract bij Squawk, dat verbonden was aan het grote Mercury. IQ werd gekoppeld aan de ervaren studiotechnicus en producer Ken Thomas en ging aan de slag met wat “Nomzamo” zou worden. Toen dat album uitkwam was het duidelijk dat er toch iets van een koerswijziging was uitgevoerd. De donkere neoprog van “The Wake” had plaats gemaakt voor een lichtere klank met meer pop-invloeden. Niet dat de symfo-sound helemaal vaarwel was gezegd, maar de muziek was wel een stuk toegankelijker. Na nog één album bij Squawk in 1989 zat het majorlabelavontuur erop en leek het gedaan met IQ. Het vervolgverhaal bleek anders. Na vertrek van zowel Menel als originele basssist Tim Esau werd een voorzichtige doorstart gemaakt met Les 'Ledge' Marshall, die ook al baste in IQ-voorloper The Lens. Nadat met originele zanger Peter Nicholls twee concerten waren gegeven in 1990, overleed Marshall onverwacht. De band was toch vastbesloten door te gaan, mede ter ere van Marshall, en vond Nicholls bereid te blijven. De rest is geschiedenis; de band is anno 2022 nog steeds actief. Regelmatig duiken ook nog nummers van “Nomzamo” op in IQ's setlist, waarbij met name “Human Nature” zowel bij de band als bij de fans er altijd meer dan prima in gaat.
    Websites:
    https://www.iq-hq.co.uk/
    https://www.facebook.com/IQHQLive .

    T – Shades Of Silver
    Van "Fragmentropy" (Progressive Promotion, 2015)

    "Fragmentropy" is het vijfde studioalbum van multi-instrumentalist Thomas Thielen, oftewel T. Ondanks de titel is 'fragmentarisch' wel het laatste woord dat in je opkomt bij het beluisteren van dit massieve muzikale werkstuk. Het album voelt als een donkere muzikale spanningsboog van dik 75 minuten die qua tempo en sfeer vrij consistent is. Er hangt een vrijwel constante melancholieke sfeer over de muziek, gecreëerd met de nodige synthesizers. Lagen gitaar en ritmes zorgen voor dynamische variatie. Thielen zingt daarover zijn flinke lappen tekst, met zijn veelal gedragen zangstem, die soms wel wat heeft van Steve Hogarth maar ook David Bowie. Zowel de muziek als de diepzinnige teksten maken dat dit een album dat wel eventjes nodig heeft voordat je het echt goed tot je hebt genomen.
    Websites:
    http://www.t-homeland.de/
    https://www.facebook.com/ThomasThielenT/ .

    IN MEMORIAM: SAM FOSSBAKK
    Professor Tip Top – Exobiology, Part 1 / Final
    Van "Exobiology" (Fossbakk Hansen Productions, 2014 / Apollon Records: PROG, 2016)

    Toestsenist/gitarist Sam Fossbakk was de ziel en het brein van de Noorse band Professor Tip Top. In de winter van 2020 werd er bij hem leverkanker vastgesteld. De behandeling daartegen leek in eerste instantie aan te slaan, maar op 28 juli jl. is hij alsnog bezweken aan de ziekte. In de 11 jaar dat Professor Tip Top heeft bestaan werden er 7 albums uitgebracht. De laatste tweeënhalf jaar waren de meest productieve van de band. Wij gaan terug naar 2014, toen het derde Professor Tip Top-album “Exobiology” verscheen. De muziek zou kunnen worden omschreven als Pink Floyds "Wish You Were Here", maar dan opgenomen in 1969. Spacy geluiden, deels afkomstig uit de VCO3, en statige Mellotronklanken vormen de basis voor lekker lome zang van Svein Magnar Hansen en Fossbakks melodieuze gitaarpartijen. Sam Fossbakk is 65 jaar geworden.
    Websites:
    https://www.facebook.com/profile.php?id=100063785693393
    https://professortiptop.bandcamp.com/
    .