• Sunday 10 April 2022 Show No. 1500


  • (OP)NIEUW
    Wallner, Kalle feat. Arno Menses – Three
    Van “Voices” (Gentle Art Of Music / Soulfood, 2022)

    Kalle Wallner kennen we natuurlijk als de W van RPWL, die daarnaast zijn eigen band Blind Ego bestiert. Nu heeft de gitarist een soloplaat gemaakt met voornamelijk instrumentale composities, die bijzonder genoeg “Voices” als titel meekreeg. Het blijkt dat de muziek vergezeld gaat met een vertelling in het CD-boekje over een persoon die steeds meer stemmen in zijn hoofd hoort en bemerkt dat hij ook dingen zegt die hem zijn ingegeven door die stemmen. Zijn het geesten? Het worden er per nummer meer en de stukken zijn dan ook getiteld van “One” tot “Seven”, waarbij het lange eindstuk als enige een extra titel meekrijgt: “Out”. Alleen het derde nummer wordt gezongen, door Arno Menses, die al eens bij Blind Ego zong en voor wiens groep Subsignal Wallner samen met RPWL-zanger/toetsenist Yogi Lang ook productiewerk deed. Lang is, hoe kan het ook bijna anders, betrokken als toetsenist en mixer. Drummer van dienst is niemand minder dan de veelgevraagde Marco Minnemann, die Wallner al kent sinds zijn jeugd en die prominent in de mix staat met zijn soms zo spectaculaire snelle roffels. De stijl van “Voices” lijkt nog het meest op die van Blind Ego: melodieuze hardrock met een licht progressief randje - maar dan dus voornamelijk instrumentaal. Vorige week hoorde u al de albumopener “One”, vanavond het al aangehaalde “Three”, met dus de vocalen van Arno Menses.
    Websites:
    https://www.kallewallner.com/
    https://www.facebook.com/KalleWallnerMusic .

    NIEUW
    Pink Floyd feat. Andriy Khlyvnyuk - Hey, Hey, Rise Up!
    Single-release via streamingplatforms (2022)

    Pink Floyds David Gilmour en Nick Mason hebben een nieuw nummer uitgebracht: “Hey, Hey, Rise Up!” Het gaat om een steunbetuiging aan Oekraïne, met zangpartijen door de Oekraïense muzikant Andriy Khlyvnyuk van de groep Boombox. “Hey, Hey, Rise Up!” wordt uitgebracht onder de naam Pink Floyd, waarmee het officieel de eerste volledig nieuwe muziek van de iconische band is sinds “The Division Bell” uit 1994. Gilmour laat flink van zich horen met karakteristiek gitaarwerk. Pink Floyd nam het nummer woensdag 30 maart op met vaste waarde Guy Pratt op basgitaar en de Londense producer/multi-instrumentalist Nitin Sawhney op toetsen. De opbrengsten van de single gaan naar het Ukraine Humanitarian Fund. De zangpartij is gesampled uit een veelbekeken Instagrampost van Andriy Khlyvnyuk, de zanger in kwestie die Gilmour kent van een eerdere samenwerking. De Oekraïner zong het patriottische nummer op het Sofiyskaya-plein in Kiev. David Gilmour protesteerde al eerder tegen de Russische invasie door de muziek van Pink Floyd, of in ieder geval het deel dat hij volledig beheert, van de streamingdiensten te halen in Rusland en Belarus. De gitarist heeft een schoondochter uit Oekraïne, vertelt hij in een interview met The Guardian. ‘Ik belde Nick op en zei: luister, ik wil dit voor Oekraïne doen, ik zou heel blij zijn als je erop mee zou spelen en zou ook heel blij zijn als je ermee instemt dat we het uitbrengen als Pink Floyd. En daar was hij absoluut voor.’ (bron: oor.nl)
    Websites:
    https://www.pinkfloyd.com/
    https://www.facebook.com/pinkfloyd
    Artikel in The Guardian: https://www.theguardian.com/
    Dit nummer op YouTube: https://youtu.be/saEpkcVi1d4.

    NIEUW
    Faide, Alex Anthony - Particles Of The Infinite Pt. VIII
    - Particles Of The Infinite Pt. VI
    Van "Particles Of The Infinite" (7D Media, 2022)

    Het zaadje voor Alex Anthony Faide’s debuut "Particles Of The Infinite" werd in 2016 geplant hij uitgedaagd werd om interpretaties van King Crimson-klassiekers als "Larks’ Tongues In Aspic" en "Fracture" vast te leggen. De buitengewoon actieve, inmiddels al jarenlang in Seattle woonachtige Argentijn heeft zich mede door zijn participatie aan Guitar Craft tot connaisseur van het werk van Robert Fripp ontwikkeld wat betreft compositie, arrangement en uitvoering. De uitdaging kreeg gestalte in negen genummerde delen, waarin inderdaad thema’s, riffs, modulaties en de uit duizenden herkenbare arpeggio’s uit genoemde nummers te ontdekken zijn. Naast elementen uit de tussen 1972 en 1974 actieve incarnatie van KC zijn er ook vingerwijzingen naar het "Discipline"-tijdperk en confronteert de gitarist, bassist en bespeler van de gitaarsynthesizer de luisteraar geregeld met de snoeiharde repeterende patronen die de nu-metalperiode van de progdinosaurus karakteriseren. Toch is dit in maart 2022 op Trey Gunns 7D Media-label verschenen album geen puur eerbetoon. Samen met drummers Matt Chamberlain, Pat Mastelotto en de onder meer bij Adrian Belew musicerende Alessandro Inolti geeft Faide binnen de tributetracks en in enkele afzonderlijke delen fraaie staaltjes van zijn andere capaciteiten. Zo klinkt in het laatste segment van het elf minuten durende huzarenstuk "Pt. V" opeens symfonisch aandoende ambient filmmuziek in de stijl van Vangelis’ "Blade Runner". Verder is het zesde deel een intieme ballade, die afgesloten wordt met een gevoelige solo. Tenslotte bevat het drumloze laatste hoofdstuk elegant, klassiek getint, met veel echo en in diverse lagen opgenomen getokkel dat uitmondt in een mooi beheerste climax die refereert aan de synergie tussen het duo Fripp/Larry Fast bij Peter Gabriel. Van "Particles Of The Infinite" hebben we de delen 8 en 6 voor vanavond klaar staan.
    Websites:
    https://alexanthonyfaide.bandcamp.com/album/particles-of-the-infinite /a>
    https://www.facebook.com/alex.a.faide .

    ALBUM VAN DE MAAND
    Tangerine Dream - You're Always On Time
    Van "Raum" (Kscope / Eastgate, 2022)

    Tangerine Dream draait al sinds 1967 mee in de muziekwereld. De Duitse formatie begon als een avantgardistische variant op een psychedelische rockband, maar liet onder leiding van oerlid Edgar Froese al gauw de geijkte rockpaden achter zich. De muziekstukken lieten zich voortaan het beste omschrijven als klanklandschappen. De sound werd al snel elektronischer van aard en met het album “Phaedra” kwam in 1974 met name in het Verenigd Koninkrijk de grote doorbraak. Hiermee was Tangerine Dream een van de grondleggers van de jarenlang invloedrijk gebleken elektronische muziekstijl die Berliner Schule werd gedoopt. Maar Froese en consorten bleven zich alsmaar verder ontwikkelen, daarbij gebruik makend van de modernste instrumenten. Het leverde grote successen in de Verenigde Staten op, vooral ook op het gebied van filmmuziek. Muzikanten kwamen en gingen maar de constante factor was aldoor muzikaal visionair Edgar Froese. Met diens overlijden leek in 2015 het doek gevallen voor Tangerine Dream, maar het werd al snel duidelijk dat het zijn uitdrukkelijk wens was dat de band door zou blijven gaan met aan het roer Thorsten Quaeschning. Sinds Froeses verscheiden zijn al de nodige uitgaven verschenen, waaronder het studio-album “Quantum Gate” in 2017, dat eind februari werd opgevolgd door “Raum”. Opvallend is dat voor beide albums nog gebruik is gemaakt van materiaal waaraan Froese nog heeft meegewerkt. Voor de liefhebbers is fijn om te weten dat de muzikale koers niet drastisch is gewijzigd, met dien verstande dat er nu duidelijk weer meer inspiratie is gehaald uit het klassieke jarenzeventiggeluid van de band, maar dan wel met een modern tintje. Daar waar vanaf de jaren 90 op niet al te succesvolle wijze saxofoon opdook in de muziek, keert Quaeschning terug naar de klassieke TD-sound met prachtig gebruik van sequencers en moderne analoge synths. De elektrische viool van Hoshiko Yamane is daarbij een verrijking die wat ons betreft duidelijk beter past binnen dit raamwerk dan daarvoor de sax. "Raum" is daarmee een boeiende muzikale luisterervaring, waarop het heerlijk wegzweven is. Vanavond hoort u het 8 minuten lange “You're Always On Time”.
    Websites:
    https://www.tangerinedreammusic.com/
    https://www.facebook.com/TANGERINEDREAM.OFFICIAL .

    XYMPHONIA LIVE DOOR DE JAREN HEEN

    Enchant – The Thirst (live)
    Origineel van “A Blueprint Of The World”; opgenomen 2 juli 1994

    Landmarq – Embrace (live)
    Origineel van “Infinity Parade”; opgenomen 1 juli 1995

    Quidam – Bajkowy (Like A Fairytale) (live)
    Origineel van “Quidam”; opgenomen 26 januari 1997

    Lady Lake – Wet Sounds (live)
    Origineel van “Supercleandreammachine”; opgenomen op 11 december 2005

    We duiken vanavond natuurlijk ook even in ons archief om een aantal unieke momenten te herbeleven. Zo organiseerde Xymphonia in 1994 en 1995 festivals, met een aantal grote namen op de affiches. We kiezen hieruit een nummer van respectievelijk Enchant en Landmarq. Bij de bijzondere 666ste uitzending was Lady Lake te gast en in 1997 deed Quidam een akoestische set.
    Websites:
    https://www.facebook.com/enchantband
    http://www.landmarq.net/
    https://quidampl.bandcamp.com/music
    https://nl-nl.facebook.com/pages/category/Musician-Band/Lady-Lake-the-band-123277171038899/.

    SPECIAL: LEAP DAY – INTERVIEW EN MUZIEK VAN “TREEHOUSE”

    Het tweede uur staat in het teken van Leap Day. De Friese groep bracht onlangs een nieuw album uit: “Treehouse”. Het is het vijfde studio-album van deze op 29 februari 2008 opgerichte Friese band. Twee nieuwe leden maken hun debuut: bassist Harry Scholing en zanger Hans Kuypers. Voor enkele teksten werd de hulp ingeschakeld van Noud Willemse: geen onbekende, want hij werkte ook al mee aan het debuut “Awakening The Muse” in 2009. Bovendien is hij hoogstwaarschijnlijk onze allertrouwste luisteraar. De rest van Leap Day was al vaker te gast in Almelo en is al constant sinds het debuut: Drummer Koen Roozen en gitarist Eddie Mulder (beiden tevens bekend van Flamborough Head) en de toetsenistentandem Gert van Engelenburg en Derk Evert Waalkens. Een afvaardiging van Leap Day én Willemse schuiven vanavond aan in de studio om te praten over het album, de ontstaansgeschiedenis ervan en meer. Natuurlijk laten we flink wat muziek van “Treehouse” aan u horen.

    De gedraaide nummers komen van “Treehouse” (OSKAR, 2022)

    Overigens: op 12 juni speelt Leap Day in Nieuwerkerk aan den IJssel in 't Blok op uitnodiging van Progfrog.
    Websites:
    http://www.leapday.nl/
    https://www.facebook.com/leapdayprogrock .
  • Sunday 03 April 2022 Show No. 1499

  • NIEUW
    Midlake – Feast Of Carrion
    – Meanwhile
    Van “For The Sake Of Bethel Woods” (Bella Union, 2022)

    Toen Tim Smith in 2012 Midlake verliet, zullen velen gedacht hebben dat het gebeurd was met de Texaanse groep. Hij drukte namelijk een groot stempel op eigenlijk alle facetten van de uitingen van Midlake. Zijn klagerige zangstem, maar ook de vele instrumenten die hij bespeelde, zijn grote aandeel in de composities, de teksten, jazelfs de hoesontwerpen. Toch verscheen een jaar later al “Antiphon”, waarop Eric Pulido, wiens stem daarvoor alleen in harmonievocalen was te horen, de leadzangrol bleek te hebben overgenomen. Met die plaat werd het succes geconsolideerd dat met de albums “The Trials Of Van Occupanther” en “The Courage Of Others” was gelegd. Geen megasucces misschien, maar het was wel de tijd dat label Bella Union niet alleen met Midlake, maar ook met o.a. Jonathan Wilson, John Grant en Father John Misty volop aandacht kreeg met stemmige altrock waarin elementen van folk- en countryrock, dreampop en, jawel, zeker ook een flinke toef symfonische en psychedelische rock samenkwamen. Toch duurde het na “Antiphon” maar liefst 9 jaar voordat afgelopen maand “For The Sake Of Bethel Woods” verscheen. Een plaat die meteen vertrouwd klinkt, maar toch weer genoeg anders is. Misschien wat meer aandacht voor geluidseffecten uit de aloude hoogtijdagen van psychedelische rock (goed te horen in het opvallend olijk klinkende “Meanwhile”). Het meest symfonisch klinkt de band wellicht in het weldadig aangeklede “Feast Of Carrion”. Sowieso zorgen de muzikanten, waarvan de meesten een jazzachtergrond hebben, er weer voor dat de arrangementen vol fraaie details en accenten zitten, waarbij zo te horen de nodige bijzondere toetseninstrumenten onder het stof vandaag zijn gehaald. We hebben eerder vermeld dat Midlake op 27 en 31 maart in respectievelijk Utrecht (TivoliVredenburg) en Groningen (Oosterpoort) te aanschouwen zou zijn. Die concerten zijn uitgesteld naar 2, respectievelijk 4 november.
    Websites:
    https://midlakeband.com/
    https://www.facebook.com/midlake.

    NIEUW
    Maailmanpuu - Puun Ja Kuoren Välissä | Between A Rock And A Hard Place
    Van het album “Kohti Valoa” (Savusauna, 2021)

    De Finse band Maailmanpuu (Fins voor 'wereldboom') bestaat al meer dan 10 jaar. Toch is het in 2021 verschenen “Kohti Valoa” ("Towards The Light") pas het tweede band-album, als opvolger van het twee jaar eerder verschenen titelloze debuut. De oprichters, gitarist/zanger Kimmo Villa en bassist Antti Lehtomäki, zijn de hoofdverantwoordelijken voor het overgrote deel van de composities. Drummer Jussi Portaanpää voegde zich in 2013 bij het duo, toetsenist Sampsa Heikkilä zes jaar later. Stilistisch grijpt de band voornamelijk terug op de seventies, met een mengeling van bluesrock en progrock. Het Hammondorgelspel van Heikkilä draagt sterk bij aan die associaties. Bij beluistering moet je denken aan het eerste album van Camel, het vroege werk van Eloy, maar ook aan “Echoes” van Pink Floyd. Van de 6 nummers zijn er twee langer dan 10 minuten en we gaan vanavond albumopener “Puun Ja Kuoren Välissä | ”Between A Rock And A Hard Place” laten horen.
    Websites:
    https://maailmanpuu.bandcamp.com/album/kohti-valoa
    https://www.facebook.com/maailmanpuuyhtye/ .

    NIEUW Mehldau, Brad – -maybe as his skies are wide-
    – Cogs In Cogs II – Song
    Van “Jacob's Ladder” (Nonesuch / Warner, 2022)

    Jazzpianist Brad Mehldau was al redelijk vroeg in zijn carrière in Xymphonia te horen. In de tijd dat hij zich nog voornamelijk uitte in het binnen jazz traditionele pianotrio-idioom, wijdde hij het derde deel van zijn destijds bejubelde “Art Of The Trio”-reeks aan songs, waarbij ook werk van Nick Drake en Radiohead aan de orde kwam; twee namen waar hij later nog regelmatig op zou teruggrijpen. Verderop in zijn carrière verbreedde de blik van de Amerikaan niet alleen stilistisch, met samenwerkingen met collega's uit de klassieke en zelfs bluegrass, maar ook qua instrumentgebruik, waarbij kerkorgel en diverse synthesizertypen aan de orde kwamen. Wat we niet wisten is dat hij al in zijn jeugd een liefde voor progressieve rock heeft ontwikkeld en dat hij veel met spiritualiteit bezig is. Die twee laatstgenoemde zaken komen samen in “Jacob's Ladder”. Geliefde songs van Rush, Gentle Giant en Yes zijn als rode draad gebruikt om het reiken van de mens naar God te verklanken. Het titelstuk van Rush fungeert als centrale compositie: Mehldau benoemt in de hoestekst de droom van Jacob in het bijbelboek Genesis, waarin hij een ladder zag die tot de hemel reikte. Ertussen zijn enkele ook eigen stukken geplaatst. Mehldau benadert de muziek zoals hij dat al in vroege pianotriodagen deed: soms volgt hij de originele compositie vrij getrouw, vaker pakt hij een strofe en bestudeert het van alle kanten. Zo opent de CD met één strofe uit Rush' “Tom Sawyer”, gezongen door de ons onbekende zangeres Luca van den Bossche dat per herhaling rijker en rijker aangekleed wordt over een complexe ritmiek van de onnavolgbare Mark Guiliana. Gentle Giants “Cogs In Cogs” is driedelig gemaakt, met twee delen waarin een klein element uit de song is gelicht en daartussen een eigenlijk vrij getrouw “Song”-gedeelte. Het kent wel een heel andere instrumentatie dan het origineel, waarin het barokinstrument lirone evenzogoed als een moderne Korg-synthesizer past, en de hemelse stem van Becca Stevens als uitsmijter. Ook het titelnummer is aldus in drieën gedeeld, met o.a. door Mehldau zelf en zijn Nederlandse vrouw Fleurine deels in het Nederlands voorgedragen bijbelpassages. Als de ladder dan helemaal beklommen is, komen we de hemel binnen op het perfect gekozen eindstuk van Yes' “Starship Trooper” en onder meer de harp van Lavinia Meijer. Mehldau heeft hiermee opnieuw bestaande muziek op zeer eigenzinnige wijze naar zijn hand gezet.
    Websites:
    https://www.bradmehldau.com/
    https://www.facebook.com/BradMehldau .

    NIEUW / JAZZROCK
    Nilles, Anika / Nevell - Questions
    Van "Opuntia" EP (eigen beheer, 2022)

    De Duitse drummer Anika Nilles speelt al sinds haar zesde en komt uit een echte drummersfamilie: twee ooms, een neef en haar eigen vader beroeren tevens de trommels. Laatstgenoemde was het ook die haar de eerste beginselen leerde. Binnen de drumwereld kreeg ze als gevolg van de mooie drumvideo's die ze sinds 2013 online publiceert al vlot grote bekendheid. Sindsdien geeft Nilles regelmatig drumclinics over de hele wereld. In 2017 verscheen haar debuutalbum “Pikalar”, dit jaar gevolgd door “For A Colorful Sound”. Nilles maakt op beide albums mooi uitgewerkte jazzrock, die door de arrangementen soms een symfonisch en dan weer een funky tintje hebben. Werd ze op haar debuut nog bijgestaan door een losse cast muzikanten, op "For A Colorful Sound" bleek ze een vaste begeleidingsband om zich heen gevormd te hebben, genaamd Nevell. Haar composities zijn bondig, maar spannend gearrangeerd, waarbij met name Nilles' complexe, maar groovy drumwerk opvalt. Qua stijl zit ze niet eens zo gek ver af van het meest recente werk van de Noorse band Pymlico, met dien verstande dat Nilles en haar muzikanten echt wel meer 'grooven' in hun spel. Na twee albums word er nu gewerkt aan een (digitale?) EP getiteld "Opuntia" waarvan nu twee tracks zijn verschenen, waarvan de tweede deze week online kwam. Van dit “Questions” staat een zeer kleurrijke video op YouTube van een live-in-de-studio-uitvoering.
    Websites:
    https://www.anikanilles.com/nevell/
    https://www.facebook.com/nevellband
    Dit nummer op YouTube: https://youtu.be/ZI5il_Qv8lo .

    TUSSEN WAL EN SCHIP
    Helmet Of Gnats - Junkfish
    Van "Travelogue" (Ambient Records, 2020)

    Op de valreep van 2020 verscheen het album "Travelogue" van Helmet Of Gnats. Deze Amerikaans progfusionband bestaat al sinds de jaren 80 maar debuteerde pas in 1996, waarna er in 2004 en 2010 nog twee albums verschenen. Met name die laatste twee, “Timeslip” en “High Street”, gooiden hoge ogen bij ons, met muziek die ergens op het snijvlak van symfonische rock en jazzrock ligt. En zoals de bezetting van de band al jaren stabiel is, zo kunnen we dat ook zeggen van de muziek. Per album ligt soms het accent net weer iets anders maar de kwaliteit van de composities is altijd hoog en de CD's klinken altijd als een klok met dank aan het productiewerk van drummer Mark Conese. Zijn drumstijl is overigens al net zo no-nonsense en naturel als zijn productie-stijl: nergens op de voorgrond. Zo vormt hij een solide ritme-sectie met bassist Wayne Zito, die af en toe zijn fretloze bas lekker zoemend prominent laat klinken. Het zijn afwisselend gitarist Chris Fox en toetsenist Matthew Bocchino die een spotlight op hen gericht weten. De laatste speelt dartele solo-partijen in “Afternoon T”, maar legt ook regelmatig een fijn breed orgeltapijt, waarover gitarist Chris Fox dan soleert. Op dat soort momenten, zoals in het slot van “American Wood”, moeten we toch even denken aan het album “One Of A Kind” van Bruford. Maar Helmet Of Gnats is vooral toch wel zichzelf en dat maakt het soms wat lange wachten op een nieuw album iedere keer toch weer goed. Normaal was deze plaat ongetwijfeld op één van onze jaarlijsten terecht gekomen, maar door de ongelukkige verschijningsdatum haalde "Travelogue" zowel in 2020 als 2021 de eindlijst niet. Als goedmaker daarom nog een opfrisser in de vorm van "Junkfish".
    Websites:
    https://helmetofgnats1.bandcamp.com/
    https://www.ambientrecords.com
    https://www.facebook.com/groups/39481190863 .

    HET DEBUUT / LIVE-TIP
    Archive - Organ Song
    Van het debuutalbum "Londinium" (Island Records, 1996)

    Ter ere van het op 29 april te verschijnen album ‘Call To Arms & Angels’ gaat de Britse band Archive weer op tour in Europa. De Londense groep gaat al bijna 3 decennia mee, werd in de begintijd bij de toen populaire triphopstijl ingedeeld, maar refereert nog aan veel meer. Je zou de mix van elektronische muziek, postrock, avant garde en triphop 'postprog' kunnen noemen. De band is opgericht in 1994 door Darius Keeler en Danny Griffiths, en samen met zangeres Roya Arab en rapper Rosko John brachten ze in 1996 hun debuutalbum “Londinium” uit. Van dit album het korte instrumentale nummer “Organ Song”. Op 9 oktober staat Archive in Muziekgieterij Maastricht, 19 oktober in E-Werk in Keulen en 21 oktober in TivoliVredenburg in Utrecht.
    Websites:
    https://www.facebook.com/ArchiveOfficial .

    NIEUW
    Gong Wah – One Fine Day
    Van het album “ A Second” (Tonzonen Records, 2022)

    Op 25 maart verscheen bij Tonzonen Records “A Second”, het tweede album van de uit Keulen afkomstige band Gong Wah. Begin 2018 ontmoetten zangeres Inga Nelke en de twee gitaristen Thorsten Dohle en Felix Will elkaar in een donkere grot in Keulen. Onder de indruk van de galm van de grotten, creëerden ze per toeval met behulp van een drummachine een geluid dat ergens tussen shoegaze, psychedelisch en Krautrock in zit. Gong Wah is de naam van een godin van een geheime buitenaardse sekte, die kan verschijnen als alles wat je je maar kunt voorstellen. Door de naam van de godin te verspreiden, mogen ze elke soort muziek maken die ze leuk vinden. “A Second”, geproduceerd door Dohle, is een beetje poppier dan het debuut, maar tegelijkertijd toch ook veel donkerder en experimenteler. Dat Gong Wah daardoor raakvlakken met ons programma heeft blijkt wel uit “One Fine Day”. Naar dit tevens langste nummer van het album gaan we nu dan ook luisteren.
    Websites:
    https://gongwah.bandcamp.com/album/gong-wah
    https://www.facebook.com/GongWahBand/.

    NIEUW
    Wallner, Kalle – One
    Van “Voices” (Gentle Art Of Music / Soulfood, 2022)

    Kalle Wallner kennen we natuurlijk als de W van RPWL, die daarnaast zijn eigen band Blind Ego bestiert. Nu heeft de gitarist een soloplaat gemaakt met voornamelijk instrumentale composities, die bijzonder genoeg “Voices” als titel meekreeg. Het blijkt dat de muziek vergezeld gaat met een vertelling in het CD-boekje over een persoon die steeds meer stemmen in zijn hoofd hoort en bemerkt dat hij ook dingen zegt die hem zijn ingegeven door die stemmen. Zijn het geesten? Het worden er per nummer meer en de stukken zijn dan ook getiteld van “One” tot “Seven”, waarbij het lange eindstuk als enige een extra titel meekrijgt: “Out”. Alleen het derde nummer wordt gezongen, door Arno Menses, die al eens bij Blind Ego zong en voor wiens groep Subsignal Wallner samen met RPWL-zanger/toetsenist Yogi Lang ook productiewerk deed. Lang is, hoe kan het ook bijna anders, betrokken als toetsenist en mixer. Drummer van dienst is niemand minder dan de veelgevraagde Marco Minnemann, die Wallner al kent sinds zijn jeugd en die prominent in de mix staat met zijn soms zo spectaculaire snelle roffels. De stijl van “Voices” lijkt nog het meest op die van Blind Ego: melodieuze hardrock met een licht progressief randje - maar dan dus voornamelijk instrumentaal. Wij gaan luisteren naar het openingsnummer, waarvan een van de terugkerende thema's ons deed denken aan The Beatles' “And I Love Her”.
    Websites:
    https://www.kallewallner.com/
    https://www.facebook.com/KalleWallnerMusic .

    LIVE-TIP / 40 EN 15 JAAR
    IQ – It All Stops Here (live)
    Van “Frequency (Special Edition incl. IQ Live In Holland 2007)” (Giant Electric Pea, 2011) / Origineel van “Seven Stories Into Eight”(eigen beheer, 1982)

    Komende zaterdag speelt IQ eindelijk het uitgestelde kerstconcert dat eigenlijk al in 2020 zou plaats vinden. Het gaat nu een paasfeest worden, waarbij tevens met twee jaar uitstel het 40-jarig bandjubileum wordt gevierd. Bovendien is het nu veertig jaar geleden dat Peter Nicholls toetrad tot IQ en het eerste cassette-album, “Seven Stories Into Eight”, verscheen. Samen met gitarist Mike Holmes vormt Nicholls al jaren de vaste bandkern. Een van de nummers op dat cassettedebuut is de live-klassieker “It All Stops Here”. 15 jaar geleden speelde IQ in Zoetermeer. De groep was destijds bezig materiaal voor “Frequency” (2009) te schrijven en gaf al wat tipjes van de sluier. Van dit concert is een registratie bij de special edition van dat album gevoegd, die twee jaar na de eerste uitgave volgde. Drummer van dienst destijds was Andy Edwards die samen met John Jowitt de ritmesectie vormde; Mark Westworth was de toenmalige toetsenist. Paul Cook keerde echter na dit album weer terug en origineel bassist Tim Esau verving Jowitt kort hierop. Ook Westworth moest het veld ruimen voor Neil Durant. Deze bezetting houdt het nu al 10 jaar vol. We gaan luisteren naar “It All Stops Here” in de genoemde live-versie van 15 jaar geleden.
    Websites:
    https://www.iq-hq.co.uk/
    https://www.facebook.com/IQHQLive/ .

    ALBUM VAN DE MAAND
    Tangerine Dream - Continuum
    Van "Raum" (Kscope / Eastgate, 2022)

    Tangerine Dream draait al sinds 1967 mee in de muziekwereld. De Duitse formatie begon als een avantgardistische variant op een psychedelische rockband, maar liet onder leiding van oerlid Edgar Froese al gauw de geijkte rockpaden achter zich. De muziekstukken lieten zich voortaan het beste omschrijven als klanklandschappen. De sound werd al snel elektronischer van aard en met het album “Phaedra” kwam in 1974 met name in het Verenigd Koninkrijk de grote doorbraak. Hiermee was Tangerine Dream een van de grondleggers van de jarenlang invloedrijk gebleken elektronische muziekstijl die Berliner Schule werd gedoopt. Maar Froese en consorten bleven zich alsmaar verder ontwikkelen, daarbij gebruik makend van de modernste instrumenten. Het leverde grote successen in de Verenigde Staten op, vooral ook op het gebied van filmmuziek. Muzikanten kwamen en gingen maar de constante factor was aldoor muzikaal visionair Edgar Froese. Met diens overlijden leek in 2015 het doek gevallen voor Tangerine Dream, maar het werd al snel duidelijk dat het zijn uitdrukkelijk wens was dat de band door zou blijven gaan met aan het roer Thorsten Quaeschning. Sinds Froeses verscheiden zijn al de nodige uitgaven verschenen, waaronder het studio-album “Quantum Gate” in 2017, dat eind februari werd opgevolgd door “Raum”. Opvallend is dat voor beide albums nog gebruik is gemaakt van materiaal waaraan Froese nog heeft meegewerkt. Voor de liefhebbers is fijn om te weten dat de muzikale koers niet drastisch is gewijzigd, met dien verstande dat er nu duidelijk weer meer inspiratie is gehaald uit het klassieke jarenzeventiggeluid van de band, maar dan wel met een modern tintje. Daar waar vanaf de jaren 90 op niet al te succesvolle wijze saxofoon opdook in de muziek, keert Quaeschning terug naar de klassieke TD-sound met prachtig gebruik van sequencers en moderne analoge synths. De elektrische viool van Hoshiko Yamane is daarbij een verrijking die wat ons betreft duidelijk beter past binnen dit raamwerk dan daarvoor de sax. "Raum" is daarmee een boeiende muzikale luisterervaring, waarop het heerlijk wegzweven is. We trappen de maand af met de openingstrack van “Raum”: “Coninuum”.
    Websites:
    https://www.tangerinedreammusic.com/
    https://www.facebook.com/TANGERINEDREAM.OFFICIAL .

    HERUITGAVE
    Lancaster, Jack & Robin Lumley - Take-Off
    - Sail On Solar Winds
    - Arrival
    - Phobos And Deimos
    Van "Marscape" (RSO Records, 1976 / Esoteric Recordings, 2022)

    In de literatuur over progressieve rock is er nogal wat verwarring over de timing van het verschijnen van "Marscape", na "Peter And The Wolf" uit 1975 de tweede samenwerking tussen Jack Lancaster en Robin Lumley. Zo omschreef Kees Polling in 1977 in zijn Muziekkrant OOR-recensie dat de een jaar eerder verschenen plaat een schakelfunctie was tussen tussen de eerste twee Brand X-LP's. In het boekje bij de nieuwe, kraakhelder klinkende remaster is Lancaster wat dat laatste betreft een andere mening toegedaan. Volgens hem bestond Phil Collins’ zogenaamde hobbyband nog niet toen de soundtrack voor een imaginaire film over een bemande reis naar Mars werd opgenomen. Toch vertonen diverse stukken al duidelijk de jazzrockvoetafdruk van Brand X. Tegelijkertijd bevat de plaat zoveel andere stijlen, zoals cinematografisch klassiek, reggae en symfonische rock, om bestaansrecht buiten deze band te rechtvaardigen. De remaster is vervaardigd met gebruikmaking van recent ontdekte mastertapes en is daarom veruit te prefereren boven de van LP getrokken Ozone Records-uitgave. Er valt rijkelijk te genieten van Percy Jones’ fretloze basglijders, de nog behoorlijk ingetogen gitaarpartijen van John Goodsall, het prominente slagwerk van Collins en Morris Pert en natuurlijk de melodieuze blaas- en toetsenbijdragen van het componistenduo. De toegift bestaat uit twee singleversies. Om een goed beeld van de rijke sound van "Marscape" te krijgen hebben we de eerste vier episodes van de reis klaar staan: "Take-Off (Into Earth Orbit)", "Sail On Solar Winds (The Journey)", "Arrival (Into Marian Orbit)" en "Phobos And Deimos (The Twin Moons Of Mars)."
    Websites:
    https://www.cherryred.co.uk/
    https://www.facebook.com/EsotericRecordings/
    https://dmme.net/interviews/jlancaster (interview met Lancaster uit 2009)
    http://www.progarchives.com/album.asp?id=15293 .

    OPMERKELIJKE COVER
    Blackheart Orchestra, The - If You Tolerate This Your Children Will Be Next
    Bandcamp-single (eigen beheer, 2022)

    Chrissy Mostyn en Rick Pilkington opereren al een tijdje onder de naam The Blackheart Orchestra. Het Britse duo noemt zichzelf een tweepersoonsorkest dat op het podium zo'n 13 instrumenten bespeelt. Tot op heden verschenen er van het tweetal drie albums en in november 2021 kwam daar ineens een nogal opmerkelijke cover bij: “If You Tolerate This Your Children Will Be Next”. Het origineel werd in 1998 uitgebracht door The Manic Street Preachers en was geïnspireerd op de Spaanse Burgeroorlog (1936-39). The Blackheart Orchestra plaatst het nummer in het heden en kijkt ermee naar de toekomst, specifiek naar wat ons te wachten staat als het gaat om klimaatverandering. Het nummer heeft nu een veel gedragener jasje gekregen, met een sound die ons soms aan de output van het label 4AD doet denken.
    Websites:
    https://theblackheartorchestra.com/
    https://www.facebook.com/theblackheartorchestra
    Dit nummer op Bandcamp: https://theblackheartorchestra1.bandcamp.com/.

    1500 AFLEVERINGEN XYMPHONIA
    Flamborough Head – Xymphonia
    Van “Unspoken Whisper” (Cyclops, 1998)

    Volgende week bereikt Xymphonia een nieuwe mijlpaal, want dan zijn we toegekomen aan onze 1500ste uitzending. Bijzonder ook dat wij als team (in eerste instantie nog met Ron Lammers) ook al bijna 30 jaar bij elkaar zijn. We waren de eerste jaren behoorlijk actief op gebied van interviews, radiosessies en zelfs het organiseren van festivals. Later hebben we ons meer toegelegd om een zo breed mogelijk spectrum aan progressief geörienteerde muziek van CD te laten horen en is ons programma dankzij internet over de hele aardbol te beluisteren. Alles is live: opnames vooraf of knippen en plakken doen we niet aan. Lekker draaien wat we zelf leuk vinden en dat 1499 afleveringen lang. Chapeau! Daarom nog maar een keer uit de kast gehaald: het door Flamborough Head voor onze 200ste uitzending geschreven “Xymphonia”: 'a station with a message so clear'. Het nummer kwam terecht op het debuutalbum “Unspoken Whisper”, dat in 1998 werd uitgebracht door Cyclops Records. Alleen toetsenist Edo Spanninga en drummer Koen Roozen maken 24 jaar later nog deel uit van de bezetting. Het meest recente album “Lost In Time” is alweer 9 jaar oud, maar de band werkt wel degelijk voorzichtigjes aan een opvolger, zo vernamen wij.
    Websites:
    https://flamboroughhead.nl/
    https://www.facebook.com/Flamborough-Head-450995711658902 .