• Albums Of The Month 2019

  • Januari

    Finally George - Life Is A Killer (N.N.K. Records, 2018)

    We zijn het vaker tegengekomen: van die veteranen in de muziekindustrie die hun medewerking hebben verleend aan tientallen albums in allerlei stijlen. Maar ondertussen knaagt het blijkbaar: hun eigen ei konden ze in hun werk eigenlijk niet kwijt. En dan, als ze al ruim in de tweede helft van hun leven zitten, lukt het dan eindelijk dat ei uit te broeden. Georg Hahn lijkt ons zo iemand. Deze Hamburgse multi-instrumentalist en producer begon zijn professionele muzikale loopbaan, als we op zijn credits op Discogs kunnen afgaan, eind jaren zeventig al. Hij maakte deel uit van de band Cakewalk en verleende zijn muzikale diensten aan onder andere de begaafde gitarist Erlend Krause. Die Roemeense Duitser was ooit te vinden in de groep Lake en, jawel, The James Last Orchestra, maar toch ook vooral een sessiebeest. Die Krause gaf Hahn de gelegenheid eindelijk zijn droom waar te maken op diens eigen label N.N.K. Records. Eindelijk onder eigen naam: Finally Georg(e)! Aan de perfectie die aan alle kanten van het resultaat "Life Is A Killer" af spat, is te horen dat hier bepaald niet over één nacht ijs is gegaan. De songs steken stuk voor stuk knap in elkaar en nestelen zich snel in je hoofd, zonder dat je erop uitgeluisterd raakt. Dat komt mede door de tot in de puntjes uitgewerkte arrangementen. Hahn is zoals gezegd multi-instrumentalist en heeft zodoende vele partijen zelf kunnen inspelen. Vriend Krause verleende wat additioneel gitaarwerk en speelt twee door merg en been gaande solo's (o.a. in "Walk With Me"). De toetsensolo's (in o.a. "She"), die een sfeer creëren als bij Eloy rond 1980, zijn van Hahns eigen hand. Gelukkig is niet bespaard op het altijd lastige aspect van goed vastgelegde drumpartijen. Met Styx-drummer Todd Sucherman is een gigant binnengehaald, die zijn prachtige partijen thuis in Texas registreerde. Hoe moeten we "Life Is A Killer" muzikaal plaatsen? Door de bank genomen valt te horen dat Pink Floyd een grote liefde van Hahn is. Dat hoor je vooral ook terug aan de grootse, statige productiestijl. Daarnaast zijn er overeenkomsten te horen met de eveneens Floyd-beïnvloede uitingen van Steven Wilson, RPWL, A Freedom To Glide en Cosmograf. In zijn uithalen, zoals in "She", geeft Hahn eenzelfde emotionerende lading aan zijn prettig in het gehoor liggende zangstem als Cosmografs Robin Armstrong. "Life Is A Killer" biedt tien songs lang bijzonder luistergenot, welluidend gemasterd door opnieuw een veteraan: de veelvuldig gelauwerde Tim Young.
    Website: Finally George

    Februari

    King Crimson - Meltdown – Live In Mexico (Discipline Global Mobile, 2018)

    In februari eens een keer geen studio-release als Album van de Maand, maar een document van een band die in 2019 Abraham ziet: King Crimson. Een kat schijnt 9 levens te hebben. De legende zegt dat de eerste 3 de speelse fase van haar levens vormen, de daaropvolgende 3 de dwalende en de laatste 3 de huiselijke. Zou dit ook voor King Crimson opgaan? En in welk leven zijn Robert Fripp en co. nu eigenlijk beland? Volgens de liner notes in het recentste live-document “Meltdown – Live in Mexico” is de band nu beland in fase 8.4! Zeker is dat het gezelschap gedrevener is dan ooit tevoren. En vooral Fripp heeft veel plezier in het materiaal dat er avond na avond gespeeld wordt. De achtmansformatie toert al een aantal jaar gestaag met een set die continu in de steigers staat. Geen avond is hetzelfde en de materiaalkeuze is soms verrassend. Zo komt er veel voorbij van de vergeten periode, ten tijde van de albums “Lizard” en “Islands”. Dat de line-up nu drie drummers heeft, doet overkill vermoeden. Ze vullen elkaar echter eerder aan dan dat men elkaar in de weg zit. Dit komt mede doordat de drie onderling totaal verschillen van spelstijl. “Meltdown – Live In Mexico” is een overzicht van de 5 concerten die in juli 2017 in het Teatro Metropolitan te Mexico City werden gegeven. Het is bij elkaar zo'n kleine 3,5 uur aan muziek. Daarnaast zit er ook een Blu-ray in de set met de audio in 5.1 surround sound en een concertfilm van de optredens. Het 50-jarige jubileum zal de karmozijnen koning vieren door exact 50 concerten te geven dit jaar, met als kroon op zijn lange carrière drie concerten in de Royal Albert Hall. Zouden er dan nog wat ex-leden een cameo doen? Onder die concerten zijn er ook twee in de Nijmeegse Vereeniging aangekondigd, op 22 en 23 juni. Er zijn nog kaarten, maar wees er snel bij, want de verkoop gaat snel.
    Website: https://www.dgmlive.com/

    Maart

    Lu7 - 3395 (Verga Music, 2019)

    "3395" is de vijfde CD van de rond gitarist Tsutomu Kurihara en toetseniste Luna Umegaki geformeerde symfonische jazzrockgroep Lu7. Mede doordat het ritmekoppel met drummer Ittolu Shimamura en bassist Jiro Okada al enkele jaren stabiel is, klinkt de muziek steeds evenwichtiger. Het mysterieus getitelde "3395" (dat volgens een Google-zoekactie mogelijk verwijst naar de Joodse jaartelling of een code van een engel?) durven we dan ook wel het meest jazzrockgetinte album van het kwartet noemen. Vanwege deze constante groei en vooruitgang (progressie!) vinden we dat de band eens in het al dan niet rijzende zonnetje mag worden gezet. Vandaar de uitverkiezing van het Album van de Maand maart. Uiteraard is er op dit nieuwe album weer een hoofdrol weggelegd voor het melodieuze, Holdsworthiaanse gitaarspel, maar gezegd moet worden dat ook het toetsenwerk steeds minder synthetisch overkomt. Mede hierdoor wordt de nieuwe muziek van Lu7 vergeleken met die van zwaargewichten als Fragile, maar er is ook zeker een vergelijking te maken met Kenso. De CD zal in Nederlandse winkels en websites niet gauw te vinden zijn, maar via sites als CDJapan en Amazon.jp is dit niet goedkope kleinood beslist aan te schaffen. Maar wie weet doet deze uitverkiezing deuren openen.
    Websites: Lu7
    Lu7 Facebook